ตอนที่ 726 ประสบการณ์ความรักอันมากมาย

ตอนที่ 726 ประสบการณ์ความรักอันมากมาย

ดราณีได้ยินโทนเสียงของเขา ค่อนข้างน้อยใจ มองไปรอบข้างอย่างระแวง แล้วดึงมือเขาอย่างระมัดระวัง “คุณอย่าโกรธนะ นี่มันไม่ใช่ช่วงเวลาที่พิเศษไม่ใช่หรอ......”

พูดจบ เธอก็ปล่อยมือลงทันที กลัวว่าจะถูกคนเห็น

ชนัยรู้ช่วงเวลาพิเศษของเธอ รู้ก็คือรู้ แต่ก็ไม่สามารถทำให้เขารู้สึกแย่น้อยลงได้ เขาก้มศีรษะมองฝ่ามืออันว่างเปล่าของตัวเองอย่างเหม่อลอย

“เมื่อกี้เธอดึงมือฉันหรอ?”

“......” ดราณีถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ออกแรงพยักหน้า “อื้ม!”

“อ่อ” เขาถูมือสองข้าง แล้วเอียงคอ “ฉันไม่ได้รู้สึกเลย นึกว่าเป็นภาพลวงตา”

ดราณีรู้ว่าเขาจงใจแซะตน ดวงตาโตมองไปที่สวนดอกไม้ด้านหลัง แล้วจ้องไปที่โรงอาหารที่ส่องสว่างอยู่ฝั่งตรงข้าม ดวงตาดำสนิทมองไปรอบๆ มีความตั้งใจบางอย่าง

“ชนัย คุณตามฉันมา~” เธอพูดพลางหมุนตัวเดินไปที่สวนดอกไม้

ชนัยมองไปที่โรงอาหาร “เธอไม่ทานข้าวหรอ?”

“ทานสิ” ดราณีกวักมือมาทางเขาต่อ “ฉันจะไปกินทางนั้น”

ชนัยไม่รู้ว่าในขวดน้ำเต้าของเธอขายยาอะไร เห็นพฤติกรรมเหมือนโจรของเธอ มีความรู้สึกไม่ดีในใจแต่ในสายตากลับรู้สึกว่าน่ารักมาก

ไม่แปลกใจทุกคนชอบบอกว่าให้มีแฟนสาวที่น่ารัก แต่ก่อนชนัยไม่เข้าใจ ยังไงน่ารักก็สู้เซ็กซี่ไม่ได้ แต่ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว

ผู้หญิงที่เซ็กซี่ทำให้คุณงัวเงีย มองบ่อยๆแล้วจะรู้สึกว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ไม่เหมือนกับผู้หญิงที่น่ารัก จะทำให้คุณยิ่งอยากมอง เหมือนกับยอมจำนน

ชนัยเดินตามหลังเธอตลอด สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่โต๊ะเก้าอี้หินสีเทาที่เกือบจะถูกทิ้งรกร้างในมุมสุดของสวนดอกไม้

ลายเส้นบนโต๊ะนั้น ให้ความรู้สึกเหมือนกับกระดานหมากรุก

เขามองผู้หญิงตัวเล็กหยิบผ้ามาปูด้านบนด้วยท่าทีเดิม “นั่งสิ”

ชนัยกระตุกเปลือกตา “เธอจะทานที่นี่?”

“ช่าย” เทียบกับลักษณะท่าทางของเขา ดราณีรู้สึกสบายๆมากอย่างเห็นได้ชัด นั่งลงแกะถุงเก็บความร้อนสีดำออกโดยทันนที “คุณทานแล้ว อยากทานนิดหน่อยไหม?”

เดิมทีชนัยไม่ได้อยากทานอะไร แต่ได้ยินเธอถามแบบนี้แล้วก็พยักหน้าอย่างให้เกียรติ “ทานนิดหน่อยก็ได้”

ร่างสูงร้อยแปดสิบกว่าเซนติเมตรนั่งบนเก้าอี้หินอย่างน่ารัก ชนัยสาบานเลยว่านี่เป็นม้านั่งที่เท่ห์ที่สุดเท่าที่เขาเคยนั่งมาสามสิบกว่าปีนี้

ทานข้าวมื้อนี้เป็นเพื่อนเธอ กลับไปคงไม่ท้องเสียหรอกใช่ไหม?

กลิ่นอาหารลอยขึ้นมาจากถุงเก็บความร้อนที่เปิด ไม่ได้ดูใหญ่มาก ทั้งหมดมีสี่ชั้น ชั้นแรกคือกุ้งผัดดอกลิลลี่ ชั้นสองคือเนื้อผัดหน่อไม้น้ำแดง ชั้นสามคือซุปปลานิล สุดท้ายเป็นซุปเป็นตุ๋นเนย

แม้ว่าจะวางอยู่ในถุงอาหาร ไม่ได้จัดวางอย่างสวยงาม แต่สีของอาหารทำให้น้ำลายสอ ไม่ต้องถามก็รู้ว่าเป็นพ่อครัวที่มีชื่อของมูตี้คลับเฮาส์เป็นคนทำ

เพียงแต่......ดราณีมองตะเกียบในมือ ทำไมมีแค่คู่เดียว?

เธอกะพริบตา รู้สึกยากลำบาก “ไม่มีตะเกียบอ่ะ ไม่งั้นฉันไปเอาแบบที่ใช้แล้วทิ้งจากโรงอาหารดีไหม? คุณใช้อันนี้ไป”

“ลำบากเกินไปแล้ว” ชนัยยันมือบนโต๊ะอย่างสบายๆ ยื่นคอเข้าไปสำรวจ “เธอป้อนฉันสิ ฉันทานไม่เยอะหรอก”

“……”

ดราณีถูกเขาล่อลวงอีกครั้ง ผู้ชายที่ใช้ชีวิตมาสามสิบปี พูดจาเลี่ยนๆแบบนี้ด้วยใบหน้าเรียบเฉยได้อย่างไร?