ตอนที่ 728 ครั้งนี้เขาจริงจัง

ตอนที่ 728 ครั้งนี้เขาจริงจัง

ทั้งสองเพิ่งตกลงความสัมพันธ์กัน ชนัยสนใจเธอมากที่สุด ในช่วงเวลานี้กลับถูกบังคับเพราะเหตุผลจากครอบครัวเธอ ทั้งสองเลยต้องแอบมาเจอกัน

สำหรับชนัยแล้ว มันยากที่จะทนอย่างมาก ไม่ ไม่เพียงแค่เขาเท่านั้น ไม่ว่าจะผู้ชายคนไหนมันก็ยากที่จะอดทน

ดังนั้นในตอนนี้ได้สัมผัสริมฝีปากเธอ เขาก็เลยรีบโต้กลับทันที ทั้งๆที่ไม่ใช่ผู้ชายที่ไม่มีประสบการณ์อะไร ในตอนนี้กลับรอไม่ไหวแล้ว

เพียงแต่เสียดายที่อยู่ข้างนอก คิดจะทำอะไรก็ต้องอดใจไว้ ชนัยทำได้เพียงจูบเธอให้ได้มากที่สุด อยากจะกลืนเธอลงไปทั้งตัวอย่างรุนแรง

ดราณีอดทนกับการรุกรานที่เหมือนพายุฝนหนัก มือทั้งสองข้างจับเนื้อผ้าตรงหน้าอกเขาแน่น เกือบจะหายใจไม่ออกแล้ว

ขณะที่ทั้งคู่กำลังโกลาหลกันอยู่ ใครจจะไปสังเกตุเห็นคุณป้าวัยกลายคนเข้ามาในสวน รอจนเดินมาตรงข้างหน้า อีกฝ่ายก็ตะโกนเสียงทุ้มทันที “อุ๊ยตาย นี่ นี่ทำอะไรกันน่ะ!”

คุณป้าวัยกลางคนพูดไปด้วย ปิดหน้าแล้วรีบเดินไปจากทั้งคู่ ขณะที่เดินไปก็ไม่ลืมจะพูดเบาๆออกมา “อยู่ในโรงพยาบาลนะ อยู่ในที่สาธารณะไม่ระวังหน่อย......”

ดราณีตกใจเสียงอีกฝ่ายจนสะดุ้งโหยง ก็ได้สติขึ้นมาทันที เธอรีบยืนขึ้นจากข้างกายชนัย แล้วหันหลังให้เขา ทั้งหน้าร้อนจนจะไหม้แล้ว

ชนัยกลับใจเย็นกว่ามาก สายตามองหญิงสาวที่กำลังจะเขยิบหนี สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนแปลง รอเธอเดินไป เขาก็ยื่นมือออกไปดึงดราณีทันที แต่ถูกเธอหลบ

เขาขมวดคิ้ว “หลบฉันหรอ?”

“อย่า อย่าแกล้ง ฉันควรไปแล้ว” ลงมาได้เกือบจะสี่สิบนาทีแล้ว ถ้ายังไม่กลับไปเดี๋ยวเสนานีได้บ่นเธออีก

ชนัยพอได้ยินว่าเธอจะกลับไป ก็รู้สึกไม่ดีขึ้นมาทันที ใบหน้าแขวนสีหน้าไม่พอใจโดยไม่ได้ปิดบังสักนิด ให้เธอได้เห็นชัดๆ “ฉันเป็นทุกข์จัง เวลาที่เอาอาหารมาให้เธอนานกว่าเวลาได้เห็นหน้าเธออีก”

ดราณีก็ทนไม่ไหวเหมือนกัน แต่ก็อยู่นานไม่ได้ สองมือพัวพันกันอยู่ด้านหน้าไม่รู้จะทำอย่างไร

เธอควรจะปลอบเขาหน่อยไหมนะ? หรือว่าทำให้เขาร่าเริง?

แต่คนคนนี้คือชนัยน่ะสิ เธอจะทำให้เขาร่าเริงยังไงอ่ะ......

แม้ว่าปกติดราณีจะไม่พูดเยอะ แต่เธอไม่ใช่คนที่ไม่พูดด้วยเหตุผล แต่ไม่ค่อยพูดไร้สาระ แต่ในตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองแม้แต่คำพูดที่เป็นระเบียบก็ยังพูดไม่ออกเลย

ชนัยมองออกว่าเธอค่อนข้างลำบากใจ ก็ไม่ได้มีกระจิตกระใจจะพูดอะไรอีก ทำได้เพียงยืนข้างเธอ นำถุงเก็บความร้อนขึ้นมาถือในมืออีกครั้ง “ช่างเถอะ การปฏิวัติยังไม่สำเร็จ ฉันก็ต้องพยายามต่อไป”

เขาพูดพลางยกมือที่ว่างอีกข้างมาลูบศีรษะดราณีเบาๆ ราวกับลูบสุนัขตัวน้อย สายตาเต็มไปด้วยความเอาอกเอาใจและความอ่อนโยน

ดราณีเห็นเงาเขาเดินไปข้างหน้า ช่วงนี้เธอเหนื่อยมากกับเรื่องของทยุติ แต่หลังได้เจอเขา ความเหนื่อยนี้ก็ได้หายไปเกินกว่าครึ่ง

เธอจับขอบแขนเสื้อเขาไว้แน่น “ที่จริงปกติตอนฉันเลิกเรียน พวกเรามาแอบเจอกันก็ได้นะ”

ทางโรงพยาบาลไม่สะดวก เสนานีไม่ให้เธอนอนข้างนอกด้วย ช่วงเวลาเดียวที่ได้เจอกันก็มีแต่เวลาหลังเลิกเรียนเท่านั้น

“แต่อาจจะเจอกันได้ไม่นานในทุกๆครั้ง ฉันกลัวแม่ฉันจับได้”

ชนัยขมวดคิ้วแล้วหัวเราะ “เธอพูดคำพูดไม่น่าฟังไว้ต้นประโยคแล้ว”

สงสารแฟนหนุ่มที่เป็น ‘ผู้ชายตัวสำรอง’ ไปหาได้ในตอนที่ถูกเรียกเท่านั้น

แต่จะมีวิธีไหนอีกล่ะ?

อยาเจอเธอ ดังนั้นไม่ว่าจะเวลาไหน ได้เจอนานเท่าไหร่ สำหรับชนัยมันพอแล้ว สำหรับเธอ เขาโอเคตลอดไม่มีปัญหา