ตอนที่129เขาตามหาคุณมาตลอด

ตอนที่129เขาตามหาคุณมาตลอด

ฝ่ายชายเสียงแหบเขาหักโหมร่างกายติดกันหลายวันประกอบกับอารมณ์ขึ้นลงแปรปรวนตลอดเวลาทำให้เขาดูไม่มีแรงแต่เขากลับฝืนเพื่อคนรักของเขาเพื่ออธิบายให้เธอได้เข้าใจ

มีเพียงตัวเขาเองเท่านั้นที่รู้ตอนที่ได้ฟังจินต์เผยความจริงออกมาแบบไม่ทันตั้งตัวเขาเสียใจมากนึกถึงสิ่งที่เขาทำไปทั้งหมดเมื่อครู่เขาแทบจะไม่มีแรงไปสู้หน้าเธออีกแล้ว

ขนตาของนัชชากระพริบขึ้นลงสะอึกสะอื้นฟังจนใจเขาแทบแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ

“คืนวันนั้นฉันอยู่ในงานเลี้ยงจริงหลังจากวางสายโทรศัพท์และกลับห้องทุกอย่างก็สิ้นสุดแต่ผมก็คิดไม่ถึงเลยว่าปณิตาจะวางแผนบงการเรื่องทั้งหมดถึงตอนนี้ผมคิดว่าเธอน่าจะวางยาผมจากนั้นก็ฉวยโอกาสรับโทรศัพท์ของคุณและส่งภาพถ่ายให้คุณ”เสียงเขาฟังดูจริงจังและตั้งใจเสียงพูดอันอ่อนหวานดังขึ้นมา“แต่ผมยืนยันได้นะว่าระหว่างผมกับเธอไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆผมกำลังให้ตรัณไปตรวจสอบคลิปวงจรปิดที่โรงแรมและคุณก็สามารถถามปณิตาต่อหน้าได้เช่นกัน”

นัชชาถอนหายใจออกในที่สุดก็ปริปากพูดออกมา“ฉันไม่อยากถาม”

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วเธอไม่รู้ว่าอะไรคือถูกคือผิดเธอเกลียดปณิตาและตำหนิเตชิตที่ไม่ไว้ใจเธอแต่เมื่อกลับมาคิดดูอีกครั้งตัวเธอเองเชื่อเขาหมดใจเลยงั้นหรอ?

ในใจลึกๆของเธอยังคงเชื่อว่าเขาไม่มีทางนอกใจไปคบชู้แต่เมื่อได้รับรูปภาพนั้นเธอกลับควบคุมความคิดฟุ้งซ่านของตัวเองไม่ได้ตั้งหน้าตั้งตารอฟังคำอธิบายจากเขาแต่ก็ไม่แน่ใจว่าเขาสำนึกหรือไม่

เมื่อได้ยินบทสรุปแบบนี้แล้วก็ไม่รู้ว่าจะร้องไห้หรือหัวเราะดีจะเสียใจหรือดีใจดี

เหมือนจะอ่านใจของเธอได้รอยขมวดคิ้วของเตชิตย่นจนเห็นได้ชัด“ถ้าผมรู้ว่าเรื่องเป็นแบบนี้ผมต้องอธิบายให้คุณฟังแน่นอน”

นัชชายกมือขึ้นมาปาดน้ำตาทั่วใบหน้าพร้อมเสียงร้องไห้ฟูมฟายสะอึกสะอื้น“ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้นเห็นพวกเธออยู่ด้วยกันทำให้ฉันแทบเป็นบ้าฉันกลัวว่าเรื่องที่เคยเกิดขึ้นในอดีตจะกลับมาซ้ำรอยต่อหน้าฉันอีกครั้งฉันไม่ดีเองสำหรับฉันแล้วคุณสำคัญกว่าดวิษมากสิ่งที่ปณิตาทำไปทั้งหมดคือฝันร้ายของฉันฉันกลัวจริงๆ……”

ดังนั้นเธอจึงเลือกที่จะหนีและหายออกไปเลือกที่จะไม่เผชิญหน้ากับสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด

แต่หลังจากที่ออกมาจากเมืองJเธอกลับพบว่าเธอเองลืมไม่ได้จริงๆเมื่อปิดตาก็นึกถึงเขาและเมื่อเปิดตาก็ยังคงเห็นเขาเห็นวิวสวยๆก็จะนึกถึงเขาเมื่อเจออันตรายคนที่แวบขึ้นมาในสมองเป็นคนแรกก็คือเขาเช่นกัน

ผู้ชายคนนี้แทรกซึมเข้าไปในอยู่ชีวิตเธอโดยไม่ทันตั้งตัวกลายเป็นส่วนหนึ่งที่ขาดไม่ได้ในชีวิต

“ฉันรู้ฉันเข้าใจทั้งหมด”เตชิตฟังเธอพูดด้วยเสียงที่สั่นคลอพลางพูดขึ้นมาด้วยความรู้สึกราวกับมีมีดปักลงกลางอก“ขอโทษผมไม่ดีเองผมผิดไปแล้ว”

ชายผู้หยิ่งยโสขอโทษเธอไม่หยุดเพื่อที่จะได้เข้าใกล้เธอยอมคุกเข่าลงตรงหน้า“ที่รักไม่ร้องแล้วนะคนดี”

น้ำตาของเธอเปรียบเหมือนอาวุธทำลายล้างทำให้เขาไม่อาจจะละเลยได้ความหยิ่งผยองของเขาหมดลงทันที

เตชิตทนไม่ไหวกางแขนออกโอบไหล่เธอดึงเข้ามาสวมกอดไว้ในอ้อมอกคางค้ำอยู่บนหน้าผากของเธอใจของเขายังดุดันและเต้นแรงมากแต่ท่าทีเขากลับดูอ่อนโยนระมัดระวังกลัวว่าจะทำให้เธอกลัวขึ้นมา

นัชชายังไม่อยากสนใจเขาเธอยังไม่ลืมการกระทำอันโหดร้ายเมื่อครู่ยื่นมือออกมาผลักอกเขาออกผลักอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่สำเร็จเธอใช้แรงเพิ่มขึ้นใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักไปอีกครั้งในที่สดเขาก็ล้มลงไปกองบนพื้น

มองดูผู้ชายที่นอนขดอยู่บนพื้นนัชชาตกใจกลัวอยู่นานกว่าจะดึงสติกลับมาอีกครั้งขนตาเธอยังมีคราบน้ำตาอยู่แต่จะร้องไห้กลับร้องไม่ออก

“เต…เตชิต?”ลองเรียกเขาดูแต่เขากลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองอะไรเลย

นัชชาตกใจขวัญเสียมือเธอจับหน้าเขาไว้นั่งคุกเข่าลงข้างๆเธอเอื้อมมือวางลงบนหน้าผากของฝ่ายชายร้อนจี๋จนเธอหวาดกลัว“เตชิตคุณเป็นอะไรตื่นสิอย่าทำให้ฉันกลัว!”

จากนั้นไม่ว่าเธอจะเรียกยังไงเขาก็ไม่ลืมตาขึ้นอีกเลย

นัชชาเพิ่งสังเกตเห็นว่าไม่ใช่แค่สีหน้าเขาที่ดูไม่ดีเอาซะเลยแต่ขอบตาเขาก็ยังมีรอยดำกว้างเช่นกันแก้มก็แดงเป็นเลือดฝาดเมื่อครู่ตอนคุยกับเธอเสียงของเขาก็แหบผิดปกติ

หรือว่าเขาไม่สบาย?