ตอนที่130ความเข้าใจผิดถูกคลี่คลาย

ตอนที่130ความเข้าใจผิดถูกคลี่คลาย

นัชชาเหลือบตามองขึ้นอดที่จะส่ายหน้าไม่ได้น้ำเสียงสะอึกสะอื้น“ฉันไม่รู้…..”

ผู้ชายคนนี้ไม่กล่าวถึงเลยสักคำแม้แต่คำอธิบายเมื่อสักครู่เขาก็ไม่ได้พูดถึงคนที่ดูหยิ่งผยองอย่างเขาเต็มใจทำทุกอย่างเพื่อเธอขนาดนี้เขาเลือกที่จะปิดบังเธอเพราะไม่อยากให้เธอทุกข์ใจ

“คุณนัชชาครับนอกจากคุณแล้วผมไม่เคยเห็นคุณเตชิตปฏิบัติกับเพศตรงข้ามคนไหนขนาดนี้มาก่อนเลยหากจะพูดถึงคุณเตชิตแล้วไม่มีอะไรร้ายแรงไปกว่าการที่คุณหายจากเขาไปอีกแล้วครับ”ตรัณทำงานให้กับเตชิตมาตั้งหลายปีเขาเข้าใจเตชิตอย่างลึกซึ้ง

ก่อนหน้าที่นัชชาจะเข้ามาในชีวิตเขาเขารักการทำงานมากที่สุดแต่ตอนนี้เขาไม่ต้องการอะไรอีกแล้วไม่ว่าการประชุมจะสำคัญยิ่งใหญ่ขนาดไหนเขาบอกยกเลิกคือยกเลิกเพื่อที่จะหาเธอให้เจอได้เร็วขึ้น

ตรัณมองดูรู้สึกยิ่งปวดใจ

“ท่านเตชิตไม่รู้จะแสดงความรู้สึกออกมายังไงคุณนัชชาครับหวังว่าคุณจะเข้าใจเขานะครับที่ผมพูดมาทั้งหมดคุณอย่า….”

“ไม่หรอกจ้ะ”นัชชาพูดขัดเขาเบาๆพลางถอนหายใจ“ขอบคุณนะที่บอกฉันถ้าเธอไม่พูดฉันคงจะโทษเขาไปเรื่อยๆ”

การพูดคุยระหว่างเขาสองคนเสมือนขาดบางสิ่งบางอย่างไปเขาเป็นคนแสดงออกไม่เก่งและนัชชาก็เป็นคนอ่อนไหวง่าย

“คืนวันนั้นเป็นเพียงอุบติเหตุแต่ถึงยังไงท่านเตชิตก็ไม่มีทางทำอะไรกับคุณปณิตาแน่นอนผมตามหาเธอเจอแล้วถึงเวลานั้นคุณสามารถถามเขาต่อหน้าได้เลย”ตรัณยังคงกลัวเธอเข้าใจผิดจึงรีบอธิบายต่อ

ตอนนี้นัชชาไม่มีใจคิดโทษเขาอีกแล้วเพียงคิดอยากรีบกลับไปที่ห้องผู้ป่วยดูว่าไข้เขาลดแล้วหรือยัง

หลังจากที่ทั้งสองพูดคุยกันอย่างลึกซึ้งตรัณปล่อยพื้นที่ให้นัชชาได้อยู่กับเขาตามลำพัง

ในห้องผู้ป่วยทุกอย่างดูเงียบสงัดมีเพียงเสียงเครื่องทำไอความชื้นเบาๆชายที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้หน้าตาซีดเซียวริมฝีปากแห้งกร้านเพราะขาดน้ำคุณหมอบอกว่าเขายังดื่มน้ำไม่ได้ทำได้เพียงให้กลูโคสแทนไปก่อน

เพราะปอดอักเสบทำให้เขาหายใจค่อนข้างลำบากแม้แต่นอนเฉยๆอยู่บนเตียงแต่ละลมหายใจของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

นัชชายืนมองดูอยู่ข้างเตียงยิ่งมองยิ่งแข็งใจไม่ไหวดูเหมือนว่าช่วงนี้สภาพร่างกายเขาไม่สู้ดีเท่าไหร่นักเป็นไข้ครั้งที่แล้วเพิ่งจะหายได้ไม่นานครั้งนี้กลับเป็นหนักขึ้นมากกว่าเดิม

แสงไฟที่อยู่บนหัวเขาสาดส่องลงมาตรงใบหน้าขนาดเวลานอนคิ้วของเขายังขมวดเข้าด้วยกันเล็กน้อยนัชชาคิดว่าคงเป็นเพราะแสงไฟจึงหันตัวจะไปปิดแต่จู่ๆมือของเธอก็ถูกจับเอาไว้

“อย่าไปไหน”

เสียงอันแหบแห้งดังมาจากด้านหลังเธอตกใจจนนิ่งไปหันศรีษะมามองตาของฝ่ายชายปิดสนิทไม่ได้ตื่นขึ้นมาแต่มือที่ถูกเจาะน้ำเกลืออยู่จับเธอไว้แน่น

นัชชาตกใจมากกลัวว่าเข็มจะหลุดออกรีบเอามือของเขากลับไปวางบนเตียงกำลังคิดจะดึงมืออกมามือที่กำลังกุมทั้งห้านิ้วของเธอไว้กลับกำแน่นกว่าเดิม“อย่าไปไหน…..”

ใจของนัชชาเหมือนถูกกำหมัดต่อยเข้าไปอย่างเต็มแรงเธอรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งหัวใจแท้จริงแล้ว…..เขาก็รู้สึกเป็นกังวลไม่ปลอดภัยเช่นกันงั้นหรอ?

เธอก้มตัวลงมาหัวของเธอพิงมือของเขาไว้น้ำเสียงนุ่มนวลปลอบเขา“ฉันจะไม่ไปไหนรอให้คุณตื่นฉันค่อยไป”

เธอพูดแล้วพูดอีกอดทนพูดคุยอยู่ข้างกายเขาตลอดการปลอบประโลมแบบนี้เหมือนว่าจะเห็นผลขึ้นมาโดยพลันมือใหญ่ๆที่ใช้แรงจับไว้แน่นค่อยๆคลายลงเส้นเลือดก็ไม่ได้ตึงเกร็งอีกแล้ว

นัชชาถอนหายใจออกใช้แขนอีกข้างลากเก้าอี้มาอย่างลำบากนั่งลงอยู่ข้างๆจับมือเขาไว้

เวลาค่อยๆผ่านไปหลายวันที่ไม่ค่อยได้พักผ่อนทำให้เธออ่อนเพลียแทบทนไม่ไหวไม่นานนักเธอโน้มตัวลงไปฟุบนอนข้างเตียงอีกฝั่งผล็อยหลับไป

จินต์รีบตามมาที่โรงพยาบาลหลังทราบข่าว20นาทีเธอรีบวิ่งมาที่ห้องหลังจากถามหมายเลขห้องจากฝ่ายเวชระเบียนตรัณกันเธอไว้ไม่อยู่เพราะเธอเป็นเพื่อนของคุณนัชชาเขาจึงไม่กล้าทำอะไรมากนัก

เขาวิ่งมาถึงประตูห้องอย่างรวดเร็วจินต์กำลังจับลูกบิดประตูเพื่อเปิดออกสายตาเขามองผ่านไปยังช่องกระจกหน้าประตู