ตอนที่327ความอ่อนโยนที่ไม่เคยมีมาก่อน

ตอนที่327ความอ่อนโยนที่ไม่เคยมีมาก่อน

ขับรถไปถึงถนนใหญ่ผู้ชายถามมาว่า“ห้างสรรพสินค้าอยู่ไหนเธอชี้ทางมา”

นัชชาไม่อยากจะพูดคุยกับเขามากนัก“นายก็ดูแผนที่......”

“เธอแน่ใจว่าจะพูดแบบนี้?”เสียงของเขาเริ่มต่ำมีความไม่พอใจปนอยู่แล้ว

สายตามองไปทางกระจกที่ส่องไปทางธีมนต์ที่อยู่ด้านหลังแต่ดีที่เด็กไม่มีปฏิกิริยาอะไรเธอกัดฟันแน่นๆรู้ว่าเขาตั้งใจทำให้ตัวเองลำบากใจความดื้อด้านในตัวก็พุ่งพล่านออกมาหมด“ขับไปต่อแล้วเลี้ยวซ้าย”

“……”

“ต่อไปก็เลี้ยวขวาไปทางถนนเส้นซ้าย”

“……”

“ไปตรงๆแล้วเลี้ยวทางโค้งด้านหน้า”

นัชชามีหน้าที่ชี้ทางให้เธอเตชิตก็ไม่ได้พูดกับเธอต่ออย่างเดียวที่ถามก็คือธีมนต์หนาวไหมจะให้ปิดหน้าต่างไหมส่วนเด็กของแม่นี่ไม่คิดที่จะสนใจ

นัชชาคิดว่าตัวเองต้องบ้าไปแล้วแน่ๆเลยก็เลยรู้สึกไม่พอใจ

เธอไม่พอใจอะไร?

เธอไม่เคยหวังให้เตชิตจะดีกับตัวเองตอนเจอกันครั้งแรกเขายังให้เธอไปไกลๆเลย

ตอนที่กำลังคิดอยู่รถก็ขับไปจอดจากนั้นเตชิตลงจากรถคนแรกอ้อมไปเปิดประตูหลังยื่นมือไปทางเด็ก

ธีมนต์แกะเข็มขัดมองไปทางแขนที่แข็งแรงของผู้ชายลังเลสักแป๊บแล้วไปจับ

นัชชาพึ่งลงจากรถก็เห็นเตชิตอุ้มเด็กวางบนพื้นลมพัดให้ผมของผู้ชายปลิวขึ้นมาเล็กน้อยพร้อมกับเสียงของเด็กที่พูดขึ้นมา

“ลุงครับจะไปพร้อมกับพวกผมไหมครับ?”

เตชิตเจ้าอุบายจะตายคนที่เย็นชามากๆกลับมาสร้างภาพ“ลุงยินดีครับแต่ไม่รู้ว่าแม่จะอนุญาตไหม”

ทีนี้นัชชาเป็นคนที่ตัดสินใจแล้ว

เธอกำลังคิดหนักอยู่ว่าจะใช้เหตุผลกับธีมนต์ยังไงยังไม่ทันพูดก็ได้ยินเสียงเด็กดังขึ้นมา“แม่ครับลุงมาส่งพวกเราตั้งไกลก็ไปด้วยกันเลยนะครับ?อีกอย่างลุงก็เป็นเพื่อนของแม่ไม่ใช่เหรอครับ?”

ตัวน้อยสมองใหญ่ก็เป็นแบบธีมนต์แหละ

นัยต์ตาของเตชิตมีรอยยิ้มแฝงอยู่แต่ก็กำมือแล้วไอข้างๆปากกลั้นเสียงหัวเราะที่จะดังออกมา

เมื่อกี้นัชชายอมรับว่าเตชิตเป็นเพื่อนตัวเองตอนนี้เหมือนเป็ดที่โดนย่างอยู่บนถ่านไปจะปฏิเสธไม่ได้เลย

แต่......

พวกเธอต้องไปเดินด้วยกันจริงๆเหรอ?

เธอไม่เคยคิดสภาพแบบนั้นมาก่อนเลย

ในตอนที่เธอลังเลเตชิตมองไปทางท้องฟ้าที่มืดมน“ไปด้วยกันไหมเดี๋ยวกลับไปก็คงดึกฉันส่งพวกเธอกลับไป”

ธีมนต์ได้ยินก็ตบมือทันที“ดีครับลุง”

“......”ในใจของนัชชาพูดไม่ออกว่ารู้สึกยังไงเห็นเธอไม่มีตัวตนใช่ไหม?

วินาทีต่อไปเตชิตทำให้รู้ว่าเธอคิดถูกแล้วเห็นแต่ผู้ชายเดินไปข้างประตูแล้วเข็นรถสีน้ำเงินมา“ไปกันเถอะ”

สามคนก็เลยเดินเข้าไปด้านในพร้อมกัน

นัชชาไปโซนผลไม้ก่อนเลือกบลูเบอรี่ส้มและอะโวคาโด้เตชิตเดินตามหลังช้าๆตอนที่เห็นกีวี่ก็หยิบเข้ามาจะใส่เข้าในรถเข็นแต่พอใส่เข้าไปนัชชาก็เอาออกมาทันที