ตอนที่328เรื่องราวในรถ

ตอนที่328เรื่องราวในรถ

นัชชาเปิดประตูแล้วเข้าไปนั่งข้างเขาเขากำลังสูบบุหรี่ดูดไปถึงครึ่งแล้วเห็นเธอเข้ามาก็ดับไฟทิ้งแล้วเปิดกระจกบนหัวให้ควันลอยออกไป

นัชชารู้สึกหงุดหงิดเกลียดตัวเองที่ชอบหวั่นไหวแค่เขาทำอะไรสักอย่างหรือสายตาแค่แว๊บของเขา

ลมพัดผ่านทำให้ได้กลิ่นตัวของผู้หญิงอ่อนๆลอยเข้าจมูกเขาได้กลิ่นนี้ตั้งนานแล้วแต่มีเด็กอยู่ก็เลยกลั้นไว้

ตอนนี้ธีมนต์ไปแล้วนัยต์ตาของผู้ชายเด็มไปด้วยแสงไปมองมาทางเธอด้วยสายตาที่จริงจัง“ไม่ใช่ฉันไปอยากจะทำอะไร?”

คำนี้แค่ฟังก็ปกติดีแต่พอออกจากปากเขาเหมือนมีความหมายอีกอย่างซ่อนอยู่

หน้าของนัชชาร้อนนิดๆกลัวว่าตัวเองจะเผยตัวตนที่แท้จริงต่อหน้าเขาก็เลยตั้งสติ“อยากจะคุยเรื่องเด็กกับนาย”

พอได้ยินเธอพูดแบบนี้เตชิตอึ้งไปอย่างเห็นได้ชัดเจนแต่ไม่นานก็ยิ้มที่มุมปาก“เธอหลีกเลี่ยงตลอดว่าไม่ใช่ลูกของฉันไม่ใช่เหรอ?”

น้ำเสียงของเธอเหมือนประชดประชันนัชชาเองก็ฟังออกก็เลยกัดฟันแล้วพูดว่า“ใช่ก่อนหน้านี้ฉันไม่คิดที่จะให้นายรู้”

เรื่องมาถึงจุดๆนี้เธอก็ไม่อยากจะปกปิดแล้วก็เลยยอมรับไป“แต่ตอนนี้ดูแล้วคงไม่มีประโชยน์อะไรแล้วนายดื้อด้านยิ่งกว่าที่ฉันคิดไว้”

“ดื้อด้าน?”เตชิตเหมือนได้ยินศัพท์ที่ตลกไม่นานรอยยิ้มนัยน์ตาก็หายไปเหลือแต่ความจริงใจ“นั่นคือลูกของฉันเธอคิดว่าฉันเตชิตไร้ปัญญาถึงขั้นให้ลูกตัวเองเรียกคนอื่นว่าพ่อเหรอ?”

นัชชามองไปทางเขาอย่างเหลือเชื่อความโมโหและความน่าสงสารเต็มไปหมดในอารมณ์ของเธอเธอเป็นคนที่แข็งสู้อ่อนก็สู้ถ้าคนอื่นแข็งเธอจะแข็งกว่าห้าปีที่ใช้ชีวิตต่างประเทศทำให้หัวใจของเธอแข็งแกร่งมากกว่าเดิมตอนนี้ได้ยินเขาพูดตัวเองแบบนี้จะเปิดประตูแล้วลงไปจากรถ

“คัก”เสียงล็อครถดังขึ้นเธอไปเปิดอีกครั้งก็เปิดไม่ได้แล้ว

นัชชาจะหันไปว่าเขาแต่มีแรงจากด้านหลังดึงตัวเธอไปก่อนฝ่ามือที่ใหญ่ของผู้ชายไปจับที่เอวของเธอสองข้างแล้วอุ้มตัวเธอมาที่ตักผู้ชาย

กล้ามเนื้อที่ร้อนแรงอยู่ใต้สะโพกเธอทำให้นัชชารู้สึกว่าที่ๆนั้นเหมือนมีไฟมาเผา“เตชิคนายจะทำอะไร!ปล่อยฉัน!”

เธอไม่อยู่นิ่งตั้งแต่แรกตอนนี้ยิ่งดิ้นไปใหญ่เตชิตไม่มีความคิดอย่างอื่นตอนนี้เธอดิ้นขนาดนี้เขาก็เริ่มโมโหแล้วกำลังจะพูดเอวของเธอก็ไปถูโดนที่ปรับเบาะจนเก้าอี้ของเขาถอยหลังไป“อย่าขยับมั่ว”

“นายปล่อยฉันลงไป!”นัชชาผลักเขาตีเขาแต่พลังแรงน้อยๆของเธอคงไม่มีผลอะไร“ฉันบอกให้นายรอไม่ใช่ให้นายมาลวนลามฉัน!”

“ฉันลวนลามเธออะไร?”เขาไม่ปล่อยมือแต่กอดแน่นกว่าเดิมขมวดคิ้วแน่น“ถ้าจอดเธอคือการลวนลามงั้นห้าปีก่อนฉันเคยจับไปหมดแล้ว......”

“ไม่ต้องพูดถึงห้าปีก่อนตอนนี้คือตอนนี้!”นัชชาไม่อยากจะฟังเขาพูดถึงเรื่องอดีตเพราะความทรงจำพวกนั้นถูกเก็บไว้มานานเธอคิดว่าตัวเองลืมไปแล้วแต่พอโดนเขาแกล้งแบบนี้ถึงจะรู้สึกว่าภาพในความทรงจำพวกนั้นเหมือนพึ่งเกิดขึ้นเมื่อวานแค่เธอกำลังหลอกตัวเองเท่านั้นเอง

เธออยากจะไปเผชิญ