ตอนที่332พ่อเม่ลูก

ตอนที่332พ่อเม่ลูก

เขาทำเหมือนกับว่าเพิ่งสังเกตเห็นเธอเหลือบมองไปทางเธอตอน

เเรกอยากแหย่เธอเล่นเเต่พอเห็นเธอเเล้วเขาก็ละสายตาออกไม่ได้

วันนี้เธอใส่เสื้อกันหนาวสีชมพูอ่อนข้างในสวมเสื้อคอวีสวมกางเกงยีนสีฟ้าอ่อนห้าส่วนใส่รองเท้าผ้าใบสีขาวผมครึ่งหนึ่งปล่อยกลางหลังอีกครึ่งบนมัดไว้กลางหัวดูไปเหมือนวัยรุ่นที่เพิ่งเรียนจบจากมหาลัย

เตชิตนึกถึงเมื่อห้าปีก่อนที่เจอเธอครั้งที่คลับเป็นความรู้สึกเดียวกับตอนนี้อยู่ในสภาพเเวดล้อมที่แปลกๆเธอเป็นเหมือนดอกไม้ที่เบ่งบานท่ามกลางผู้คนมีเสน่ห์ดึงดูดสายตา

ห้าปีผ่านไปลูกก็โตขนาดนี้เเล้วเธอก็อายุ29เเล้วเเต่เวลาทำอะไรเธอไม่ได้ไม่ได้ทำให้เธอดูเเก่ลงเเต่กลับทำให้เธอดูเด็กขึ้น

เธอมีใบหน้าที่เด็กยิ่งเวลาที่ยิ้มไม่เหมือนคุณเเม่ที่มีลูกเเล้ว

นัชชาสบตาเข้ากับเขาเธอทำตัวไม่ถูกเลยก้มหน้าทำเป็นจัดคอเสื้อให้ลูก

จ้องอะไรขนาดนั้นหน้าเธอมีตัวหนังสือติดหรอ

นัชชาพยายามไม่ให้ตัวเองสนใจเขาพยายามไม่ให้ทำตัวขายหน้าต่อหน้าเขา

“ดื่มอะไรมั้ยเดี๋ยวลุงให้คนเอามาให้”เตชิตยกมือเรียกพนักงาน

ธีมนต์คิดสักพัก“ผมขอน้ำอัดลมคับ”

“ไม่ได้ครับ”นัชชาห้ามขึ้น“ดื่มน้ำอัดลมไม่ดีกับฟันดื่มน้ำผลไม้ได้อย่างเดียวครับ”

“ก็ได้ครับ”ธีมนต์เชื่อฟังอย่างว่าง่าย“งั้นผมขอน้ำส้มขอบคุณครับ”

พนักงานเหมือนยังเด็กอยู่อายุคงประมาณเเค่ยี่สิบกว่าๆเห็นธีมนต์เป็นเด็กน่ารักเธอเลยอดเอ่ยปากชมไม่ได้“น่ารักจังเลยค่ะ”

เป็นครั้งเเรกที่เตชิตได้ยินคนอื่นเอ่ยชมลูกเขาเขาตอบอย่าง

ภูมิใจ“ใช่ครับน่ารักมาก”

“………”นัชชามองดูเงียบๆก่อนหน้านั้นเห็นเขาชนะคดีมากมายไม่เคยเห็นเขามีปฏิกิริยาขนาดนี้ตอนนี้เเค่มีคนเอ่ยปากชมเขากลับดีใจขนาดนี้เหมือนเป็นเรื่องที่ใหญ่โตมโหฬารยังไงอย่างนั้น

เธอนึกถึงความรู้สึกตอนที่เธอคลอดมีพยาบาลชมลูกเธอคงจะเป็นความรู้สึกเดียวกันตอนนั้นเธอก็ดีจมากตอนนี้เธอก็คงจะชินไปแล้ว

พอนึกถึงความรู้สึกของเขาในตอนนี้เป็นเหมือนเธอที่กลายเป็นเเม่เมื่อห้าปีก่อนนัชชาก็ไม่อยากห้ามอะไรเขามาก

เพราะยังไงเขาก็คือพ่อเเท้ๆของเด็กตัดยังไงก็ไม่ขาดหนียังไงก็คงหนีไม่พ้น

ทั้งสามคนนั่งอยู่ที่ห้องพักส่วนใหญ่จะเป็นเตชิตกับธีมนต์ที่คุยกันส่วนนัชชาก็จะนั่งฟังอยู่เงียบๆจะเข้าไปร่วมพูดคุยบ้างเป็นครั้งคราว

บรรยากาศระหว่างพวกเขาสามคนไม่ได้ดูสนิทกันมากเเต่ก็ไม่ได้ดูห่างเหินบรรยากาศดีกว่าตอนที่พวกเขาอยู่กันสองคนมาก

ไม่นานก็ได้เวลาขึ้นเครื่องเตชิตเดินนำอยู่ข้างหน้านัชชา

จูงมือธีมนต์เดินตามอยู่ข้างหลังตรวจบัตรผ่านเข้ามาในเครื่อง

ธีมนต์เปิดตากว้างมองดูรอบๆเขามองโน้นมองนี่ด้วยความสงสัยมันไม่แคบเหมือนกับชั้นธรรมดาที่นั่งกว้างธีมนต์นั่งด้วยความสบาย“เเม่ครับเมื่อไหร่เครื่องบินจะบิน”