ตอนที่ 357
ตอนที่358 คุณทำแบบนี้กับแม่ไม่ได้
October 22, 2026
ตอนที่358 คุณทำแบบนี้กับแม่ไม่ได้
เธอเป็นห่วงมาทั้งคืนทำให้นัชชาหมดความอดทน เธอไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ตอนนี้เธอแค่อยากเจอลูก แล้วตบหน้าแรงๆเขาทีหนึ่ง
เธอเสียงดังเกินไป เขากลัวว่าลูกจะได้ยิน ลุกขึ้นยืนเดินไปที่ข้างหน้าต่าง “ลูกอยู่ที่ฉัน”
“ตอนนี้คุณอยู่ไหน”
“บ้าน”
นัชชาเปิดประตูขึ้นรถ พูดขึ้น “ฉันจะไปหาคุณ”
“ไม่ต้อง ลูกอยู่ที่นี่สบายดี” เขาพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ไม่สนว่าเธอจะเป็นกังวลมากแค่ไหน
นัชชาทนไม่ไหว “เตชิต คุณจะทำอะไรกันแน่”
“ใช้เวลากับลูก” เขาตอบกลับ “ไม่งั้นจะให้ทำอะไรหรอ”
เหมือนเขาจงใจทรมานเธอ นัชชากลั้นหายใจ พยายามลดความโมโห ทำให้ตัวเองสงบอารมณ์ “ตั้งแต่ลูกเกิดมาเขาไม่เคยห่างจากฉัน ถ้าลูกอยู่กับคุณ เขาอาจจะกดดัน อยู่ไม่สุข ถ้าคุณรักลูกจริงให้ฉันไปรับลูกนะ ได้มั้ย”
เธอพูดด้วยน้ำเสียงขอร้องอ้อนวอน เตชิตได้ยินดังนั้น เขากำมือแน่น
อาการที่เธออยากจะพบลูกเขาเข้าใจ แต่................
“ก่อนหน้านั้น เธอบอกว่าจะพาลูกกลับไป ตอนนี้มาขอให้ฉันช่วยเข้าใจเธอหรอ” เขาจงใจพูดถึงแม้ในใจเขาจะไม่เคยคิดแบบนี้มาก่อน “เธอก็ควรต้องลองรับรู้ความรู้สึกของฉันบ้างแล้วล่ะ”
พูดจบ เขากำลังจะกดวาง
ไม่ได้ยินเสียงใด นัชชาเหมือนถูกเขาดึงดิ่งลงไปอยู่ล่างสุด “ฉันผิดไปแล้ว”
เขาหยุดชงัก เอาโทรศัพท์กลับไปวางไว้ที่หู “เธอพูดว่าไรนะ”
“ฉันผิดไปแล้ว ฉันไม่น่าไปยั่วโมโหคุณแบบนั้น คุณให้ฉันพบธีหน่อยนะ ถึงแม้คุณจะไม่ให้ฉันรับตัวลูกไป ขอแค่ได้เจอหน้าลูกหน่อยนะ ฉันขอร้อง” เธอเป็นห่วงจนจะบ้าตายอยู่แล้ว เธอกับเตชิตก็ยังไม่ชัดเจน ตอนนี้เด็กก็ยังมาถูกเขาเอาไป คนเป็นแม่รู้สึกเหมือนถูกบีบคอ
เตชิตกำลังจะใจอ่อน เธอพูดขึ้น “ฉันจะไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวคุณ แต่ขอร้องอย่าเอาลูกเข้ามาเกี่ยว ไม่ว่าคุณจะรู้สึกยังไงกับคุณประทิน อย่ายัดเยียดเธอให้ลูก ถือว่าฉันขอร้อง”
เธอกลัวโน่นกลัวนี่ สิ่งที่กลัวที่สุดคือกลัวเขาจะทิ้งลูกไปหาผู้หญิงคนอื่น
ลูกจะคิดยังไง เธอไม่อยากนึกภาพนั้น
เตชิตได้ยินดังนั้นใจก็เริ่มแข็งขึ้น “เหอะ เธอคิดทั่วถึงจังเลยนะ”
“เตชิต................”
“เมื่อถึงเวลา ฉันจะให้พวกเธอพบกัน” น้ำเสียงแข็งกระด้าง
ครั้งนี้ เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พูด เขาก็กดวางสายทิ้ง
มองดูวิวนอกหน้าต่าง เขาอารมณ์ไม่ดี ทั้งหมดเป็นเพราะคำพูดที่ไม่สนใจของเธอ
ไม่ยุ่ง ไม่สนใจเรื่องส่วนตัวของเขา ตอนเห็นประทินหน้าเสียไปเลย ยังมาพูดว่าเธอไม่รู้สึก ไม่แคร์
เขาชื่นชมเธอ
ถ้าเขาได้ครึ่งหนึ่งของเธอ ตลอดเวลาห้าปีที่ผ่านมาก็คงไม่ต้องมีชีวิตแบบนี้
ช่างเถอะ ปล่อยเธอไป ลูกอยู่นี่ อย่างน้อยวันสองวันนี้เธอก็คงทำอะไรมากไม่ได้ ชนุดมคนนั้นเขาไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา
เรื่องของผัวเมีย ไม่เกี่ยวอะไรกับคนนอก