ตอนที่359 คำพูดที่ไม่ได้ตั้งใจกลับทำให้คนรู้สึกเจ็บปวด

ตอนที่359 คำพูดที่ไม่ได้ตั้งใจกลับทำให้คนรู้สึกเจ็บปวด

เตชิตพาเด็กน้อยมากินร้านอาหารเช้าชื่อดังที่สุดในย่านนี้ ทิงหมิงเก๋อ เจ้าของเป็นคนใต้ เขาค่อนข้างชอบกินอาหารร้านนี้ ถ้าวันไหนเขายุ่งเขาก็จะใช้ให้ผู้ช่วยมาซื้อเข้าไปให้เขา

รถขับมาจอดที่ร้านอย่างปลอดภัย ภายในรถเงียบสงบ แต่ไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัดแต่กลับให้ความรู้สึกอุ่นใจ

พอถึงที่นี่ก็เกือบจะแปดโมงแล้ว มีคนต่อแถวเต็มร้าน มีทั้งผู้ชาย ผู้หญิง วัยรุ่น คนแก่ และร่วมถึงเด็กที่มากับพ่อแม่

เตชิตจอดรถเสร็จ เขาลงจากรถไปเปิดประตูอุ้มเขาลงจากรถ เขาจูงมือให้เขาเดินอย่างเป็นธรรมชาติ มือเขาทั้งเล็กทั้งนุ่ม ในใจเขาตื่นเต้นมาก แต่แสดงออกด้วยใบหน้าที่นิ่ง

ตอนมา เตชิตโทรจองโต๊ะไว้แล้วกับเจ้าของร้าน เดินขึ้นไปในห้องชั้นสอง ไม่นานพนักงานก็เดินเอาเมนูมาให้ดู

เตชิตยังไม่ทันได้เปิดดูเมนู หันไปถามธีมนต์ก่อน “อยากกินอะไรเป็นพิเศษมั้ย”

ธีมนต์ขมวดคิ้ว “ผมอ่านไม่ออก”

เขาโตที่เมืองนอก ภาษาจีนนัชชาเป็นคนสอนเขา ด้วยความที่ยังเด็ก ตัวหนังสือในเมนูทำให้เขาอ่านไม่ออก

เตชิตรู้ตัว เขาประหม่าเอง เขารู้สึกเสียใจ ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “งั้นธีชอบกินหวานหรือเค็มครับ”

“หวานครับ”

เตชิตสั่งโจ๊ก ก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็ก หมี่ เขาหันไปมองเมนูมุมขวามือ เกี๊ยวกุ้ง ซาลาเปาไส้ไข่ทะลัก ซาลาเป้าหน้าแตกไส้หมู เค้ก แกงกระหรี่ไข่ปลา........ ทั้งหมดเป็นอาหารที่นัชชาชอบกิน เขาไม่เคยลืมมันเพราะพวกเขาเคยมากินด้วยกัน เธอกินไปมากมายเท่าไหร่เขายังจำได้

พอนึกถึงเรื่องพวกนี้ เขายกยิ้ม สั่งมาทุกอย่าง ไม่ได้ดูว่านัชชาเธอไม่ได้อยู่ที่นี่

พนักงานเดินออกจากห้องไป เหลือเพียงพวกเขาสองคน เตชิตรินน้ำอุ่นในแก้วแล้วยื่นมันให้กับเขา “ดื่มน้ำก่อน”

ก่อนหน้านั้นเขาชอบเห็นผู้ใหญ่จะคอยถือน้ำไว้ให้เด็ก เขาเลยคิดว่าน้ำสำคัญกับเด็ก

ก่อนออกจากบ้านเขาเพิ่งดื่มมา รู้สึกอิ่ม ลังเลไปสักพัก ก็เลือกที่จะยกขึ้นดื่ม เพราะกลัวว่าเขาจะเสียใจ

“หลังจากกินเสร็จแล้วอยากไปไหนมั้ย” เขาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ต่างกับคนที่เย็นชาในสายตาคนอื่นๆ

ธีมนต์วางแก้วลง “ผมอยากไปดูหนัง”

“ดูหนังหรอ”

“ครับ” เขาพยักหน้า “ก่อนหน้านั้นแม่จินต์บอกว่ามีการ์ตูนเรื่องหนึ่งเข้าใหม่ ความจริงเรานัดกันจะไปดูแต่เสียดายผมย้ายออกมาแล้ว”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเสียดาย

เตชิตขมวดคิ้ว “แม่จินต์หรอ”

ธีมนต์ตอบ “ใช่ครับ น้าจินต์ไงครับ เธอเป็นเพื่อนสนิทของแม่ ผมเลยเรียกเขาว่าแม่จินต์ แม่บอกว่าเธอรักผมมากๆ”

เป็นจินต์เองหรอ

ตามคาด ทำไมเมื่อกี้เขานึกไม่ถึงนะ ความสนิทสนมระหว่างเธอกับจินต์แน่น

แฟ้นพอที่ธีมนต์จะเรียกเธอว่าแม่ได้แล้ว

“แล้วเธออยากเจอเพื่อนพ่อ....ลุงมั้ยครับ” เตชิตเกือบจะเผลอพูดคำว่าพ่อออกมาแล้ว