ตอนที่490 ใครสำคัญที่สุด

ตอนที่490 ใครสำคัญที่สุด

ท่าทางของเธอทำให้เขากลืนคำพูดลงไปทั้งหมด บรรยากาศก็เปลี่ยนเป็นหยุดนิ่งครู่หนึ่ง ทั้งสองมองหน้ากันอยู่นาน เตชิตก็พูดออกไปอย่างทนไม่ไหว

“นัชชา ผมรู้ว่าคุณเป็นห่วงผม แต่ในฐานะเป็นทนายความ มันคือหน้าที่ที่พวกเราควรทำให้ดีที่สุด”

นัชชาทนไม่ไหว พูดออกไปอย่างไม่คิด “แต่ไม่มีคุณก็ยังมีคนอื่น ทำไมคุณถึงอยากจะไปทำนัก? ถ้าตอนนี้คุณไม่ได้กลับวงการกฎหมาย คดีนั้นก็คงจะถูกพักไว้ก่อนหรอ?”

ประโยคนี้ทำให้เกิดคำถามขึ้นอย่างเหนือความคาดหมาย ที่เขากลับไปก็เพราะว่าในใจตัวเองอยากจะทำ เพราะว่าเธออยากให้เขาไป แต่ตอนนี้ได้ยินเธอต่อต้านเรื่องพวกนี้ เตชิตก็รู้สึกหงุดหงิดใจ

นัชชาพูดออกไปก็รู้สึกผิดในทันที แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น เธอเป็นห่วงเขามากเกินไป มองเห็นใบหน้าแข็งกร้าวเย็นชาของเขา เธอก็พูดอย่างน้อยใจและกังวล “คุณก็คิดแต่ว่าคุณเป็นทนายความคนหนึ่ง คุณไม่ได้คิดว่าคุณเป็นสามีของฉัน เป็นคุณพ่อของลูกเรา? ตอนนี้คุณไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว เรื่องที่คุณทำทั้งหมดจะส่งผลต่อคนในครอบครัว ฉันไม่อยากให้คุณเป็นอะไรอีกแล้ว”

พูดจนถึงตอนจบ เสียงเธอก็สะอึกสะอื้น เพราะวว่าเขาไม่เข้าใจเธอ

เตชิตเห็นดวงตาแดงก่ำของเธอ ก็ไม่มีอารมณ์โกรธเหลืออยู่ ทั้งหมดคือความสงสาร ยื่นมือดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอด ก็ถูกนัชชาหลบ

เธอยังกลั้นน้ำตาไว้ พยายามอย่างมากไม่ให้เสียงสะอื้น “เรื่องนี้คุณก็พิจารณาด้วยตัวเองแล้วกัน”

พูดจบ เธอก็ไม่ได้เถียงอีก หันตัวออกจากห้องทำงานไป

เตชิตเห็นประตูที่เปิดและปิดลง สายตามองไปที่แก้วนมที่ยังอุ่นอยู่บนโต๊ะ ฝ่ามือใหญ่ที่วางอยู่บนโต๊ะค่อยๆกำแน่น หลังจากทั้งสองดีกันนี่เป็นครั้งแรกที่ทะเลาะกันหนัก

ที่จริงก่อนที่จะบอกนัชชา เขาก็ยังลังเลว่าจะรับหรือไม่รับคดีนี้ แต่วันนี้ได้เห็นปฏิกิริยาของเธอ ความคิดในใจที่แท้จริงของเขากลับซ่อนไว้ไม่อยู่

เขาอยากจะรับมัน เพราะคนที่ได้รับผลกระทบจากคดีนี้เยอะมาก เขาอยากจะยืนขึ้นสู้เพื่อกลุ่มคนพวกนี้

ไม่มีเขาจะมีคนอื่นหรอ?

บางทีอาจจะมี แต่ก็ไม่ดีเท่าเขาแน่นอน

แต่ก่อนมีประสบการณ์เรียนที่ต่างประเทศมา มีความเข้าใจในภูมิหลังต่างประเทศและภูมิหลังของคดี ทำให้เขามีความสามารถในการรับคดีนี้มา ประเด็นที่เขาลังเลขึ้นอยู่กับนัชชาและลูก

ไม่มีใครรู้ว่าคดีความจะนำไปสู่ผลลัพธ์ทางไหน เรื่องนี้มันไม่ง่ายแน่ จะต้องระมัดระวังอย่างดี

แม้แต่ธนัทก็มีท่าทีที่เป็นกลาง ถ้าไม่ใช่เพราะเบื้องบนส่งคดีนี้ให้เขาโดยตรง เขาคงไม่ได้รับคดีนี้มาทำ

คืนนี้ นัชชาและเตชิตนอนไม่หลับทั้งคู่ เตชิตเข้าห้องไปตอนเที่ยงคืน บนเตียงใหญ่ก็ไม่มีร่างของเธอ คงไปที่ห้องนั่งเล่น

เขาไม่ได้ไปหาเธอ รู้ว่าตอนนี้เธอคงต้องการอยู่คนเดียว ถ้าหากไม่ยอมและกดดันกันเกินไป อาจจะทำให้เกิดความบาดหมางได้

ตื่นนอนในเช้าวันต่อมา เตชิตก็ไม่อยู่ที่คฤหาสน์แล้ว นัชชาพาลูกลงมาข้างล่างทานข้าวเช้า และพาธีมนต์ไปโรงเรียน

ระหว่างทางเธอค่อนข้างกังวล แม้แต่ลูกก็ดูออก จึงถามเธออยู่ข้างๆ “แม่ครับ เป็นอะไรหรอครับ?”

นัชชาหันศีรษะมามองใบหน้าหล่อและอ่อนเยาว์ของลูกชาย พูดออกไปด้วยสีหน้าซับซ้อน “ธีมนต์โตขึ้นอยากเป็นอะไรครับ?”

เด็กก็คือเด็ก ถูกเบี่ยงเบนความสนใจอย่างรวดเร็ว “ผมอยากเป็นสถาปนิกครับ!”

“ทำไมหรอ?”

“เพราะมันน่าสนใจ ผมชอบต่อเลโก้ใหญ่ๆ ได้เห็นตึกที่สวยๆแล้วรู้สึกว่าเจ๋งมาก ถ้าวันหนึ่งผมมีตึกแบบนั้นก็คงจะดี” ตอนที่ธีมนต์พูดขึ้นมา ดวงตาก็เป็นประกาย รับรู้ได้ถึงความจริงใจของลูก