ตอนที่540พ่อกับแม่ไม่เอาผมแล้วหรอ

“ฉันไม่ยอมให้เธอพูดตัวเองแบบนี้!”คำนี้เหมือนมีมีดแทงเข้าไปในใจของเธอแต่เขาเพิ่มระดับเสียงเหมือนกำลังจะทำให้เธอได้สติคืน“เรื่องเลวร้ายขนาดนั้นพวกเราก็ผ่านมาแล้วตอนนี้เพราะแค่แผลที่ยังไม่หายหมดเธอก็จะท้อแล้วหรอ?”

“ฉันก็ไม่อยากจะท้อแท้แต่ว่า.......”เธอร้องไห้แล้วพูดต่อไปไม่ลง

“ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันและปรัณเองเขาจะช่วยเธอผ่านด่านนี้ไปทุกคนกำลังรอเธอกลับไปหรือเธอไม่อยากจะเห็นธีมนต์เร็วๆ?”

พอพูดถึงธีมนต์นัชชาก็ได้มีการตอบสนองนิดนึงถึงแม้จำไม่ได้ว่าเด็กคนนั้นมายังไงแต่ทุกครั้งที่พูดถึงเขาในใจของเธอก็จะเต้นแรงอารมณ์แบบนั้นที่พูดไม่ค่อยออกพร้อมกับความตื่นเต้นถึงแม้จะจำเด็กคนนั้นไม่ได้แล้วแต่ความรู้สึกที่อยู่ในใจลึกๆไม่มีทางหลอกคนหรอก

เธอเกือบลืมไปแล้วว่าตอนนี้ตัวเองเป็นแม่คนแล้ว

เตชิตเห็นเธอฟังเข้าหูก็โล่งอกไป“นัชชานี่ไม่ใช่ชีวิตของพวกเราแต่ตอนนี้เพียงแค่ต้องรับการรักษาเท่านั้นขอเพียงเธอมีความเชื่อมั่นแผลก็จะฟื้นตัวเร็วเราก็จะกลับไปอยู่ในชีวิตที่เหมือนเดิม”

ตั้งแต่ที่เธอนั้นถูกจับตัวไปชีวิตของพวกเขาก็พังไปหมดตอนนี้คดีจบลงแล้วสิ่งที่ต้องรออย่างเดียวคือให้สุขภาพร่างกายแข็งแรงส่วนเรื่องอื่นแค่พวกเขากลับไปในประเทศทุกอย่างก็จะดีขึ้น”

นัชชาเริ่มตั้งสติได้จึงหยุดคิดเรื่องที่ทำให้ตัวเองปวดหัวนั่งเงียบๆข้างเตียงมองไปทางนอกหน้าต่างมองไปทางสวนที่เต็มไปด้วยต้นไม้กับหญ้ามองไปยังผู้ป่วยที่กำลังเดินเล่นกันอยู่เตชิตรู้ว่าเธอต้องการอยู่คนเดียวเงียบๆก็เลยไปอยู่นอกห้อง

ในตอนที่ปรัณกับสุวีรามาเปลี่ยนยาก็เห็นเขานั่งอยู่ที่เก้าอี้ปรัณจึงส่งสายตาให้สุวีราจากนั้นเธอก็เอายาเข้าไปในห้องปล่อยให้ผู้ชาย2คนอยู่นอกประตู

“โดนไล่ออกมาเหรอ?”ปรัณแกล้งเขา

“เธอเห็นแผลที่อยู่หลังตัวเองแล้วจากนั้นก็ร้องไห้หนักมากอารมณ์แย่มาก”เตชิตเอาศอกสองข้างเท้าไว้บนเขามือไปจับที่จมูกน้ำเสียงที่พูดออกมาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

ปรัณรู้สึกประหลาดใจแต่ก็เหมือนสิ่งที่เขาคิดไว้เขาเงียบไปสักครู่แล้วพูดต่อว่า“จะช้าหรือเร็วยังไงก็ต้องรู้”

“ปรัณฉันอยู่ดีๆก็รู้สึกไม่รู้จะต้องทำยังไงแล้ว”เสียงทุ้มของผู้ชายดังขึ้นที่คิ้วก็ดูเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความกดดัน“เธอจำเรื่องราวระหว่างเราสองคนไม่ได้ไม่ว่าฉันจะพูดยังไงเธอก็เหมือนจะไม่เข้าใจสักอย่าง”

ปรัณเข้าใจความรู้สึกของเขาสิ่งที่สำคัญมากที่สุดคือทั้งสองพยุงกันและให้ความเชื่อใจกันแต่ตอนนี้นัชชาจำเขาไม่ได้ทำให้เขาไม่รู้ว่าจะต้องลงมือยังไง

แต่ว่า......

“เตชิตถึงแม้การเสียความทรงจำทำให้ลืมนายไปชั่วคราวแต่ความทรงจำนั้นไม่มีวันหายไปคนคือสิ่งที่มีความรู้สึกในความทรงจำลึกๆนั้นนายก็ยังคงเป็นคนที่เธอเชื่อใจมากที่สุด”ปรัณยกมือขึ้นไปตบที่ไหล่ของเขาเขาผอมไปเยอะมากที่ไหล่เหมือนมีเนื้อหายไปมากเลย“ตอนนี้เธออยู่ในช่วงที่กำลังสับสนมากที่สุดนายจะต้องอดทนไว้”

ถ้าทั้ง2เสียความมั่นใจไปถ้าเป็นอย่างนั้นไม่ว่าฝีมือของเขาจะดีขนาดไหนสุดท้ายก็ไม่มีทางดีขึ้น

แปลว่ายังไงนัชชาก็คือผู้ป่วยการยอมรับเรื่องราวต่างๆก็มีขีดจำกัดต้องใช้สติที่แข็งแรงและกำลังใจจากคนรอบข้างถึงจะผ่านไปได้ด้วยดีและสิ่งที่เขากลัวมากที่สุดก็คือเธอเสียความมั่นใจไป

แต่ไม่ว่ายังไงก็ดีที่เขาไม่เคยคิดที่จะยอมแพ้หลังจากที่ปรัณพูดจบเขาก็ลุกขึ้นมาแล้วเดินเข้าไปในห้อง

ปรัณถอนหายใจมองไปทางประตูห้องผู้ป่วยในใจไม่ได้โล่งอกตั้งแต่เป็นหมอมาครั้งนี้เป็นครั้งที่ทำให้เขารู้สึกยากที่สุดหวังว่าทั้งสองคนจะไม่เจอเรื่องที่ทุกข์ทรมานอีก

ความคิดเห็น