ตอนที่667คนหายไปในพริบตา

ตอนที่667คนหายไปในพริบตา

พอพูดคำนี้ออกมาตาของนัชชาก็แดงไปหมดเธอหันหน้าไปข้างๆไม่อยากจะไปดูภาพที่เห็นในตอนนี้

คนที่สนิทกับคุณท่านมากที่สุดเป็นคนที่มีสติมากที่สุดการกระทำแบบนี้ทำให้เธอรู้สึกยิ่งเจ็บปวดใจ

จริยายืนอยู่ข้างเตียงไม่ยอมจากไปสุดท้ายเป็นสามีและลูกสาวเป็นคนพาเธอออกไปเตชิตก็มองดูคนที่อยู่บนเตียงสักแป๊บและแอบพูดในใจว่าลาก่อนเส้นเลือดที่คอของเขานั้นนูนออกมาหมดเขาใช้แรงทั้งตัวถึงจะหันหลังแล้วเดินออกไปได้

เขาเดินออกไปทางประตูหลังจากที่ประตูปิดลงเขาก็หยุดเดินปรัณรีบเดินไปตรงหน้าแล้วพูด“ในห้องมีกล้องวงจรนายวางใจได้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นแน่นอน”

ยังไงก็เป็นเพื่อนกันตั้งนานถึงเตชิตจะไม่พูดอะไรเขาก็เข้าใจว่าผู้ชายคนนี้คิดอะไรอยู่

พอได้ยินคำนี้เตชิตก็โล่งใจเดินไปข้างหน้าระหว่างก้าวเท้านั้นเหมือนมีความกลัวซ่อนอยู่

ทั้งตัวเขานั้นเหมือนกำลังบอกว่าอย่าเข้าใกล้เหมือนกำลังสร้างกำแพงขึ้นมานัชชารู้ว่าสิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้คืออะไรก็เลยไม่ได้ตามหลังแต่คอยดูเขาห่างๆอย่างห่วงๆ

ทางเดินนั้นก็ยาวเหลือเกินเหมือนไม่มีที่สิ้นสุดแสงที่อยู่บนหัวนั่นก็แยงตาเหลือเกินแต่ก็เหมือนเป็นแสงสว่างในทางที่จะไปนี้

เหมือนความโศกเศร้าและความคิดที่อยู่ในใจนั้นไม่มีที่ปกปิดเลย

เหมือนกำลังจะหลบหนีแสงสว่างแบบนี้อยู่ดีๆผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าก็เข้าไปในห้องที่ไม่ได้เปิดไฟ

ห้องVIPของโรงพยาบาลนั้นมีห้องที่ทำเครื่องดื่มแยกออกมาห้องเครื่องดื่มระหว่างทางเพื่อที่จะบริการนางพยาบาลและครอบครัวคนรวยห้องเล็กๆนั้นมีแค่แสงไฟจากด้านนอกส่องเข้ามาทางประตู

นัชชาหยุดเดินมองดูร่างสูงเดินเข้าไปในพริบตาเธอยืนอยู่ที่เดิมครึ่งนาทีจากนั้นถึงค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆแล้วแอบฟังเธอได้ยินเสียงร้องไห้ออกมาจากด้านใน

เหมือนสัตว์ป่าที่ถูกยิงและซ่อนอยู่ในถ้ำของตัวเองกำลังทนความเจ็บปวดทรมาน

เธอหายใจเข้าลึกๆแล้วหายใจออกจริยาไม่รู้หายไปไหนแล้วมีสามีและลูกสาวอยู่เป็นเพื่อนคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกแต่เตชิตไม่มีใครอยู่เคียงข้างเขามีแต่เธอคนเดียวดังนั้นเธอไปไหนไม่ได้

ในวินาทีที่ซึมเศร้าเธอไม่สามารถที่จะว่าร้ายเขาที่ไม่แบ่งภาระให้ตัวเองเขาแค่เจ็บปวดมากเกินไปเจ็บถึงขั้นที่ตัวเองนั้นต้องรักษาแผลตัวเองสิ่งที่เธอทำได้ก็แค่อยู่เคียงข้างและให้เวลากับเขา

ไม่รู้ยืนแบบนี้ไปนานเท่าไหร่เสียงร้องไห้หยุดลงนัชชาลุกขึ้นอยากจะไปเรียกเขาแต่เธอไม่รู้ว่าขาตัวเองนั้นช้าไปตั้งแต่เมื่อไหร่

แค่ออกแรงนิดนึงก็เหมือนไปเหยียบโดนมีดทั้งเจ็บทั้งคัน

รอให้ความเจ็บปวดนี้ผ่านไปเธอก็เลยเดินไปข้างประตูจะไปเปิดไฟที่อยู่ด้านในมันไม่ได้สว่างมากแต่ก็พอที่จะทำให้เธอมองเห็นหลังของผู้ชาย

เขายืนอยู่ข้างกำแพงก้มตัวลงที่ไหล่นั้นเหมือนมีของหนักเป็นตันทำให้เขานั้นยืนตรงไม่ได้

“เตชิตควรกลับบ้านแล้ว”

หลังจากที่คุณท่านเสียคำแรกที่เธอพูดก็คือพาเขากลับบ้านนอกจากพาเขากลับบ้านไม่รู้ควรจะทำยังไงอีก

อย่าเศร้าไม่ต้องคิดมากเป็นคำพูดที่เกรงใจของคนนอกสำหรับเขาในตอนนี้แล้วคำพูดพวกนั้นไร้ประโยชน์

แต่คนที่หันหลังให้เธอนั้นไม่ได้หันหน้ากลับเงียบไปสักครู่แค่ใช้เสียงที่แหบๆพูดมาว่า“เธอไปดูย่าฉันให้หน่อย”

ย่า?

นัชชาขมวดคิ้วรู้ว่าที่โรงพยาบาลนั้นยังมีปรัณและหมออยู่คงไม่มีปัญหาอะไรมากแต่เขา...........