ตอนที่666เธอไม่เสียใจเลยแม้แต่นิดหรือ

ตอนที่666เธอไม่เสียใจเลยแม้แต่นิดหรือ

รู้สึกได้และรับรู้อยู่

ปรัณเหมือนเป็นจุดศูนย์กลางของพายุเขาพยายามที่จะไม่ทำให้ตัวเองเสียการควบคุม“เข้าไปดูคุณท่านครั้งสุดท้ายเถอะ”

พูดจบเขาก็ขยับหลีกทางให้

จริยานั้นหมดแรงไปแล้วมีสามีของเธอและลูกสาวพยุงไว้แทบจะเป็นการลากเธอเข้าไป

แต่ผู้ชายที่อยู่ข้างๆนั้นไม่มีท่าทีจะขยับเลยมองอยู่แต่ประตูที่อยู่ตรงหน้าจากเดิมประตูที่ปิดอยู่นั้นตอนนี้กลับเปิดกว้างแล้ว..........

ความคาดหวังนั้นมากเกินไปจนเขานั้นมีภาพเบลอเหมือนเห็นคุณท่านโดนเข็นออกมาจากห้องเหมือนครั้งที่แล้วที่รอดกลับมา

แต่ครั้งนี้ไม่ใช่

คนแก่คนนั้นที่อยู่กับตัวเองมาเกือบ30ปีไปจากโลกใบนี้แล้ว

ด้วยอาการป่วยหนักสาหัสแบบนี้จากไปแล้ว

จากไปคำศัพท์ที่ดูเศร้าแต่คนรอบข้างนั้นไม่มีการเปลี่ยนแปลงนอกจากพวกเขาไม่มีใครรู้ว่าคนๆนี้จากไปและไม่มีใครสนใจ

พอนึกถึงพวกนี้เตชิตก็รู้สึกว่าตัวเขาจะบ้าตายอยู่แล้ว

มีอยู่ช่วงเวลานั้นที่นัชชาไม่กล้าไปสัมผัสตัวเขานัชชาแค่ไปสัมผัสนิดนึงผู้ชายคนนี้ก็เหมือนจะสลายไป

เธอถ้าจำเป็นต้องปลุกให้เขาตื่นไม่ใช่ให้เขาปิดกั้นตัวเองไว้

“เตชิต”เธอยกมือแล้วไปจบที่ไหล่ของผู้ชายเบาๆถ้าบอกว่าตบใช้คำว่าปลอบใจดีกว่า“เข้าไปกันเถอะ”

“นัชชาเธอช่วยบอกกับฉันหน่อยว่านี่ไม่ใช่ความจริงใช่ไหม?”เขาพยายามกลั้นไว้แล้วพูดคำนี้ออกมา

นัชชารู้สึกเจ็บปวดใจอยากจะพูดกับเขามากว่าใช่ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เรื่องจริงคุณท่านยังอยู่คุณท่านไม่เป็นไรแต่เธอทำแบบนั้นไม่ได้

“เตชิตคุณท่านไปสบายแล้วเขาจะไม่ทรมานอีกต่อไปแล้ว”

สีหน้าของเขานั้นเปลี่ยนไปหมดดูไม่ออกว่าร้องไห้หรือหัวเราะ“ใช่สิคนที่จากไปก็แค่จากไปแต่คนที่เหลืออยู่มันก็ทรมานต่อ”

นัชชาขมวดคิ้วฟังเขาพูดคำพูดอะไรก็ไม่รู้แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรต่อคุณท่านจากไปกะทันหันถึงแม้เขาจะทำใจไว้แต่ก็อาจรับไม่ได้ในใจยุ่งไปหมดคำพูดที่พูดมานั้นจะมีเหตุผลได้ไง?

เธอไปกระชากที่แขนของเขาแล้วพูดอย่างมั่นใจว่า“เตชิตนายเข้าไปดูคุณท่านก่อนได้ไหม?”

ถึงมันจะเป็นคำถามแต่นัชชาก็ไม่คิดที่จะให้เวลาลังเลกับเขาใช้แรงดึงเขาเข้าไปในห้องฉุกเฉิน

ถ้าจำเป็นต้องเผชิญก็ควรจะเผชิญตอนนี้แต่ไม่ใช่การหลบหนีแต่เป็นการเพิ่มความกลัวในใจมากขึ้น

การหลบหนีไม่สามารถที่จะทำให้เขาดีขึ้นดังนั้นไปเผชิญจะดีกว่า

เดินผ่านทางเดินเล็กๆไม่นานนัชชาก็เห็นเตียงที่คุณท่านนอนอยู่ไฟดับไปหมดแล้วมีแต่ไฟสีขาวอ่อนๆมาแทนในนั้นมีแต่หมอและพยาบาลพอเห็นญาติผู้ป่วยเข้ามาก็รีบถอยออกไปด้านหลัง

ตอนที่เตชิตเดินเข้าไปอุปกรณ์ที่ต่ออยู่ที่ร่างกายของท่านนั้นออกมาหมดแล้วเหลือแต่ร่างของท่านคนเดียวที่นอนนิ่งอยู่บนนั้น