ตอนที่665คุณท่านเสียไปแล้ว

ตอนที่665คุณท่านเสียไปแล้ว

ตัวของคุณท่านนั้นไม่มีแรงอะไรมากมายแล้วฉีดยาแก้ปวดเยอะขนาดนั้นร่างกายของเขาก็แทบจะไม่มีความรู้สึกแล้วถึงจะเป็นแบบนี้เขาก็พยายามที่จะไปจับมือของเขา“ตอนนี้ข้างๆของนายมีนัชชาและธีมนต์อยู่ฉันก็วางใจแล้วนายต้องใช้ชีวิตของตัวเองให้ดีและดีกับพวกเขาเพราะพวกเขาถึงจะเป็นคนที่จะเดินกับนายทั้งชีวิตเข้าใจไหม?”

คำพูดอย่างนี้เหมือนกำลังพูดสั่งเสียทำให้ในใจของเตชิตนั้นรู้สึกเจ็บปวด

“ถ้าท่านยังจะดูธีมนต์โตอยู่ก็อย่าพูดคำพูดแบบนี้ครับ”

ในที่สุดที่คุณท่านยิ้มสักที“ใช่ฉันยังจะรอดูเด็กโตและฟังเขาเรียกฉันว่าทวดอีกตั้งหลายปีแหนะ!”

ยากที่ทั้งสองอยู่โรงพยาบาลด้วยกันแล้วคุณท่านนั้นก็พูดเรื่องราวอดีตมากมายกับเขาและมีอีกมากมายที่เขานั้นไม่รู้วินาทีนี้เขารู้สึกว่านี่เป็นครั้งที่เขาได้ใกล้ชิดกับคนแก่คนนี้มากที่สุดในชีวิตนี้

เขาเหมือนจะเข้าใจความยากลำบากของคนรุ่นที่แล้วและเข้าใจว่าคุณท่านนี้ทั้งชีวิตนี้เดินผ่านมาได้ยังไง

ตอนที่พูดอยู่อารมณ์ของคุณท่านนั้นก็ยังสบายดีอย่างน้อยเสียงฟังแล้วก็ยังมั่นคงอยู่เขาคิดว่ายังไงวันนี้ก็ต้องผ่านไปได้แต่ไม่คิดว่าตอนที่คุณท่านพูดคำพวกนี้เสร็จหัวใจของเขาก็เจ็บปวดมากขึ้น

เวลาตีสองเตชิตนอนอยู่ข้างๆเตียงกำลังเตรียมตัวจะพักผ่อนแต่หลับตาไม่นานก็ได้ยินเครื่องที่บนหัวตรงนั้นร้องดังขึ้นมา

เขาตกใจแล้วรีบตื่นขึ้นมาทันทีที่ลืมตาไม่พูดอะไรแล้วเดินไปทางเครื่องตรวจเป็นเครื่องตรวจที่วัดความดันเลือดและการเต้นของหัวใจทีแรกยังมีภาพเส้นกราฟโค้งไปมาแต่ตอนนี้กลายเป็นเส้นตรงไปแล้ว

นี่หมายความว่ายังไงเขาเข้าใจที่สุดแล้วแต่สิ่งแรกที่เขาทำนั้นคือไปกดปุ่มฉุกเฉิน

ไม่ถึงครึ่งนาทีประตูก็ถูกเปิดจากด้านนอกมีคนกลุ่มหนึ่งที่ใส่เสื้อขาวและเสื้อฟ้าพุ่งเข้ามา

เตชิตที่ยืนอยู่ข้างเตียงโดนเบียดออกไปถึงข้างๆเขาอยากจะเข้าใกล้แต่กลับโดนห้ามไว้

“ญาติผู้ป่วยออกไปก่อนครับตอนนี้ผู้ป่วยอาการไม่ดีต้องการเข้ารักษาด่วนครับ!”มีหมอคนหนึ่งมาห้ามเขาไว้แล้วหันกลับไปช่วยคนเหมือนเดิม

พวกเขารีบยกตัวคุณท่านมาไว้ที่เตียงและถอดอุปกรณ์ต่างๆที่ติดในตัวออกจากนั้นก็เข็นออกไปจากห้องเตชิตเดินตามด้านหลังอยู่ใกล้ๆก็เห็นปรัณที่รออยู่หน้าประตู

“เข้มแข็งไว้เพื่อน”

นี่เป็นคำแรกที่ปรัณคุยกับเขาแล้วก็เป็นคำเดียวที่พูด

หลังจากนั้นเขาก็เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและเข้าร่วมการช่วยเหลือทันที

ข้างกำแพงมีไฟสีแดงที่น่ากลัวสว่างขึ้นมาช่วงนี้เห็นไฟนี้บ่อยเกินไปจนกระทั่งครั้งหนึ่งขับรถอยู่ที่ถนนเผลอดูไฟแดงเป็นไฟฉุกเฉินตอนนั้นเขารู้สึกกลัวและรู้สึกอยากอาเจียนมาก

ทางเดินนี้เงียบไปหมดความเงียบนั้นเหมือนกลายเป็นมือคู่หนึ่งที่มาบีบที่คอของเขาจนเขาแทบจะหายใจไม่ออก

ไม่รู้ว่าเป็นใครแจ้งให้ญาติผู้ป่วยหลังจากนั้นครึ่งชั่วโมงคุณท่านยังไม่ออกมาจริยาและลูกสาวก็มาแล้วรวมถึงนัชชาเองก็มาถึงคนเดียวที่ไม่มาคือภรรยาของคุณท่าน

ทุกคนรออยู่หน้าประตูไม่มีใครพูดอะไรทั้งนั้นจริยาทนไม่ไหวเริ่มร้องไห้เบาๆแล้วแม้กระทั่งเวธนีที่ไม่เชื่อฟังก็นั่งอยู่ข้างๆไม่ได้พูดอะไรออกมา

นัชชาเดินไปข้างผู้ชายสีหน้าของเขาแย่มากๆหน้าใบนั้นเหมือนกำลังบวมอยู่ขอบตาดำปากซีดมือทั้งสองกำหมัดอยู่ข้างๆหลังนั้นตรงจนเหมือนกำลังจะหัก

คุณท่านอาการหนักกะทันหันถึงขั้นเข้าห้องฉุกเฉินและเขานั้นเป็นคนที่เฝ้าอยู่ข้างๆ

นัชชาไม่รู้ว่าควรจะพูดยังไงถึงจะทำให้เขานั้นไม่เครียดแต่ไม่ว่าพูดอะไรก็ไม่มีประโยชน์ก็เลยต้องอยู่อย่างนี้เพราะคนที่อยู่ด้านในออกมาต้องพูดผลสรุปออกมาอยู่แล้ว