ตอนที่664คนที่อ่อนแอที่สุดคือเขา

ตอนที่664คนที่อ่อนแอที่สุดคือเขา

นัชชารับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าตอนนี้เขานั้นผิดปกติมากเหมือนกำลังเอาตัวเองนั้นขังอยู่บนโลกอีกใบหนึ่งความคิดและความรู้สึกของเขานั้นอยู่อีกโลกใบนั้นแล้วเขาไม่หยุดที่จะโทษตัวเองแถมยังเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองเคยทำที่ผ่านมา

“ไม่ใช่แบบนี้เตชิตนายทำได้ดีที่สุดแล้วถ้าฉันเป็นนายฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องเผชิญกับคนในครอบครัวยังไงทั้งชีวิตนี้ไม่มีใครที่จะเดินไปตลอดได้ถึงแม้จะโหดเหี้ยมมากแต่เธอต้องยอมรับว่านี่คือความจริง”เธอกอดเขาแน่นๆเหมือนอยากจะกระชากตัวเขาออกมาจากขุมนรกนั่น“การตายของคุณท่านไม่เกี่ยวกับนายเขาแค่ป่วยสิ่งที่นายต้องทำคืออยู่เคียงข้างเขาเดินเส้นทางระยะสุดท้ายกับเขานายไม่ใช่ไม่ดีคุณท่านก็ภูมิใจที่นายเป็นแบบนี้และเข้าใจนายถ้านายไม่อยากให้ระยะสุดท้ายของชีวิตเขานั้นมีอะไรค้างคาใจก็อย่าเป็นแบบนี้อีก!”

คำพูดของเธอทำให้ดวงตาของผู้ชายที่ดูว่างเปล่าเหมือนมีไฟอ่อนๆสว่างขึ้นมาเหมือนว่ากำลังถามเธออยู่แต่เขานั้นเหมือนกำลังถามตัวเองมากกว่า“ถ้าฉันเป็นแบบนี้เขาคงจะไปไม่วางใจ........”

“ใช่ดังนั้นนายต้องเข้มแข็งกลับไปเป็นหลานที่เขารู้สึกภาคภูมิใจให้เขาสบายใจในตอนที่จากไปไม่ใช่จากไปด้วยความไม่สบายใจ”

เตชิตมองไปทางไฟนอกหน้าต่างไฟแต่ละดวงที่สว่างนั้นทำให้เขาเริ่มมองไม่ชัดเหมือนเห็นดอกไม้ที่มัวๆมีสีแดงสีเขียวสีเหลืองทำให้เขานั้นรู้สึกบาดตามากแต่ก็ไปส่องให้หัวใจที่มืดมนของเขานั้นสว่างขึ้น

ใช่เดินมาถึงจุดนี้ของชีวิตแล้วเขาไม่สามารถที่จะเห็นแก่ตัวได้อีกต่อไปควรจะให้คุณท่านจากไปอย่างสบายเรื่องแค่นี้ก็ทำไม่ได้เขาไม่มีแม้กระทั่งสิทธิ์ที่จะเสียใจ

คำๆนี้เหมือนกระชากเขาออกมาจากหลุมความมืดมนทำให้สมองของเขานั้นโล่งไปไวมากถึงจะรับรู้ถึงลมที่ผ่านเข้ามาจากหน้าต่างนั้น

เมื่อกี้เขาไม่รับรู้ถึงสิ่งภายนอกทั้งใจของเขานั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

เขายืนตัวตรงใหม่หันหลังมองไปทางผู้หญิงตัวน้อยๆที่อยู่ด้านหลังตัวเองนี่ก็ใกล้จะดึกมากแล้วบนใบหน้าของเธอนั้นเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าช่วงเวลานี้ที่เขานั้นรู้สึกลำบากเธอนั้นก็ลำบากตามระหว่างที่อยู่กับเขายังจะต้องดูแลธีมนต์ทำให้ตัวเธอนั้นผอมไปเยอะมากเลย

เตชิตรู้สึกเอ็นดูเธอก็เลยยกมือไปจับที่หน้าของเธอแล้วพูดว่า“ขอโทษที่ทำให้เธอลำบากเหมือนฉัน”

“พูดอะไรเนี่ยนายคือสามีของฉันถ้าฉันไม่สามารถที่จะอยู่เคียงข้างนายได้แล้วฉันจะมีประโยชน์อะไร?”เห็นเขานั้นฟังคำพูดของคนอื่นเข้าหูนัชชาเองก็โล่งอกยกมือไปควงที่แขนของเขา“ไปเถอะพวกเรากลับบ้านกันพรุ่งนี้จะได้พาธีมนต์มาอยู่เป็นเพื่อนคุณท่าน”

เตชิตปล่อยให้เธอนั้นกระชากตัวเองในใจของเขานะรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาหน่อย“OK”

ในช่วงเวลาที่ดึกอย่างน้อยข้างๆของเขาก็ยังมีเธอ

——

หลังจากครั้งนี้ที่พูดคุยกันเสร็จนัชชารับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าตอนที่เตชินเผชิญหน้ากับคุณท่านจะพูดคุยมากกว่าเดิม

ก่อนหน้านี้เขาไม่ใช่คนที่จะแสดงความรู้สึกตัวเองเก่งในช่วงเวลาปกตินั้นส่วนใหญ่เป็นเขานั่งฟังคนอื่นพูดน้อยครั้งที่เขานั้นจะเป็นคนพูดเอง

แต่ว่าสองสามวันนี้เขาอยู่ข้างเตียงตลอดไม่ใช่เพียงแค่เป็นห่วงเป็นใยแถมยังจะพาธีมนต์ทำเรื่องบางเรื่องที่คุณท่านรู้สึกมีความสุข

แต่สิ่งที่เริ่มแย่ลงคือช่วงนี้สายตาของคุณท่านนั้นเริ่มเบลอๆบางทีก็จะหลับนานมากตอนที่ลืมตานั้นก็ยังอึ้งอยู่ความสว่างในดวงตาก็เริ่มหายไปทีละนิดทั้งตัวเขานั้นยิ่งอยู่ก็ยิ่งเงียบ

ทุกคนรู้ว่าทั้งหมดนี้เกิดอะไรขึ้นแม้กระทั่งสุดท้ายจริยาก็ไม่ยอมนอนโรงพยาบาลพร้อมเตชิตและธีมนต์เธอนั้นกลัวว่าตัวเองจะควบคุมตัวเองไม่ไหวแล้วร้องไห้