ตอนที่633รักษาคนที่อยู่ตรงหน้าไว้

ตอนที่633รักษาคนที่อยู่ตรงหน้าไว้

“มีบุหรี่ไหม?”

ปรัณเอาบุหรี่ที่ในลิ้นชักให้เขาทั้งกล่อง

ผู้ชายรีบแกะกล่องระหว่างที่เขาทำนั้นการกระทำของเขาเห็นได้ชัดเจนว่ากำลังความกระวนกระวายนัชชานั่งอยู่ข้างๆเขาเห็นได้ชัดว่านิ้วของเขานั้นสั่นทุกนิ้ว

ในตอนที่เขาคีบบุหรี่เอาไว้ที่ปากนั้นก้นบุหรี่กับปลายบุหรี่ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันเลย

นัชชารู้ว่าเขากำลังทนและทนอย่างยากลำบาก

หลายปีผ่านมานี้เขาทำงานแล้วใช้ชีวิตคนเดียวมีเวลาที่อยู่กับครอบครัวน้อยเพราะเขาอยู่ในครอบครัวที่ร่ำรวยจึงทำให้เขาโดดเดี่ยว

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาไม่เคารพความสัมพันธ์กลับกันเขาเป็นคนที่เห็นความสัมพันธ์นั้นเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดแต่แค่เขานั้นพูดไม่เป็นและไม่รู้จะทำยังไงเท่านั้นเอง

ก็เลยเอาทั้งหมดมาเก็บไว้ในใจตอนที่ประชุมเกี่ยวกับปัญหาพวกนี้ก็จะรู้สึกเศร้ามากๆ

เตชิตดูดบุหรี่เงียบๆที่จริงเขานั้นก็ไม่ได้คิดมากหรือบอกว่าไม่รู้ต้องคิดยังไงจะดีกว่าตอนนี้ตัวของเขานั่นเหมือนโล่งไปหมด

แค่นึกไปถึงสุขภาพร่างกายของคุณท่านเขาก็ไม่รู้จะทำยังไงต่อแล้ว

ดับไฟบุหรี่ที่เหลืออยู่สุดท้ายเตชิตก็ยอมพูด“ปรัณพวกเราเตรียมตัวไว้เถอะ”

ปรัณไม่คิดว่ารอมาตั้งนานจะได้ยินเขาพูดแบบนี้ทีแรกนึกว่าเขาจะเหมือนเมื่อก่อนที่ไม่ยอมเชื่อความจริงและหลอกตัวเองและจะให้ตัวเขานั้นคิดหาแผนวิธีที่รักษาต่อไม่คิดว่าคำที่เขาจะพูดคือเตรียมตัวไว้

อาจจะเป็นเพราะไม่คาดคิดเกินไปพอได้ยินคำนี้ปรัณเองก็อึ้งไปเลยผ่านไปสักพักถึงจะพยักหน้า“โอเคฉันจะพยายาม”

ผู้ชายไม่ได้แสดงอารมณ์ออกมานิ่งเหมือนน้ำที่ไม่มีคลื่น“ส่วนทางปู่นั้นเขาเองก็คงคงเข้าใจ”

“อืม”

ถ้าจะบอกว่าร่างกายของตัวเองใครเข้าใจมากที่สุดนอกจากหมอก็คงจะเป็นตัวของท่านเองแล้วสมองของเขานั้นอยู่ปกติดีไม่ว่าพวกเขาจะปลอบใจยังไงคุณท่านก็รู้สถานการณ์ของตอนนี้ดี

คงจะอยู่ได้อีกไม่นานถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปท่านเองก็คงจะทุกข์ทรมานจนทนไม่ไหว

เตชิตหลับตาไม่กล้าคิดว่าช่วงเวลาที่เหลือนี้คุณปู่จะต้องผ่านอะไรบ้างสิ่งที่เขาสามารถทำได้ก็คือยอมรับความจริงและเคารพสิ่งที่จะเกิดขึ้น

“ฉันไปแล้ว”

ปรัณไม่รู้ควรจะอยู่ยังไงเหมือนตอนนี้ไม่ชอบเวลาที่ควรจะยื้อไว้ก็เลยต้องพูดย้ำไปว่า“ระหว่างทางก็ระวังความปลอดภัยด้วย”

พูดจบเขาก็ส่งสายตาให้นัชชากำลังบอกเธอว่าดูแลผู้ชายคนนี้ที่อ่อนแอดีๆ

นัชชารู้แล้วก็เลยเดินตามหลังผู้ชายคนนี้ไป

ทั้งสองคนคนหนึ่งเดินหน้าอีกคนเดินหลังไปถึงประตูห้องทำงานอยู่ดีๆเตชิตก็หยุดเดินแต่โชคดีที่นัชชาหยุดทันไม่อย่างนั้นเขาคงไปชนที่หลังเขาแล้ว

เธอมองไปทางเขาอย่างเป็นห่วง“เป็นอะไร?”

เตชิตหลับตาไม่ได้พูดอะไร

วันนี้ออกจากประตูนี้ก็ไม่สามารถที่จะฝันได้อีกว่าคุณท่านจะหายดีกลับมาแต่จะต้องเตรียมตัวทำเรื่องภายหลังเตรียมตัวส่งท่านครั้งสุดท้าย