ตอนที่669อย่าไปจากฉัน

ตอนที่669อย่าไปจากฉัน

เตชิตรับรู้ได้ถึงอารมณ์ของเธอแล้วจะปล่อยให้เธอไปแบบนี้ได้ไงเขาไม่ใช่เพียงไม่ปล่อยมือแต่กลับกอดเธอแน่นกว่าเดิม“อย่าไปอย่าไปจากฉัน”

จากเดิมในใจของนัชชาก็รู้สึกโกรธอยู่แล้วแต่พอได้ยินเขาพูดแบบนี้เธอจะโกรธต่อได้ยังไงน้ำตาก็ไหลออกมาอีกครั้ง“ฉันไม่เคยคิดที่จะจากไปแต่นายต่างหากที่หลบตลอด”

“ไม่ได้คิดจะหลบเธอฉันแค่ไม่รู้จะต้องเผชิญหน้ายังไงกลัวว่าอารมณ์แย่ๆจะลามไปถึงตัวเธอฉัน........”พูดถึงนี่เขาหยุดพูดไปสักแป๊บถึงจะพูดต่ออีกครั้ง“ฉันไม่กล้าเชื่อว่าคนดีๆทั้งคนอยู่ดีๆก็ไม่มีแล้ว.........”

ใช่สิก่อนหน้านี้สุขภาพร่างกายของคุณท่านดูแข็งแรงมากสุขภาพทุกด้านก็ดีแต่ใครจะคิดว่าเวลาไม่กี่เดือนเขาก็ไปจากโลกใบนี้แล้ว

นัชชาไม่ได้พูดอะไรและไม่ได้ขัดขืนต่อปล่อยให้เขากอดตัวเองแบบนี้ข้างๆคือกอไม้ไผ่ที่มืดมนแค่ดูก็รู้สึกเย็นในใจ

“ไม่มีใครอยากจะเห็นเรื่องเป็นแบบนี้ยังมีเรื่องมากมายที่รอให้ฉันไปจัดการ”ครั้งต่อไปที่เขาพูดนั้นน้ำเสียงดูมั่นใจกว่าเดิม“เธอพูดถูกฉันไม่สามารถที่จะเป็นแบบนี้ได้อีกต่อไป”

ชีวิตต้องเดินต่อเขาไม่มีวิธีที่จะไปอยู่เป็นเพื่อนคุณท่านได้ดังนั้นต้องใช้ชีวิตตัวเองให้ดีวันไหนที่ไปเจอกับเขาจะได้ไม่โดนเขาบ่น

พอได้ยินคำพูดคำนี้ปมในใจของนัชชาก็หายไปเธอหันหลังไปมองหน้าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าสายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความโศกเศร้าทำให้คนไม่กล้ามองดู

“ฉันรู้ว่านายรู้สึกผิดมีเรื่องมากมายที่ทำให้นายไม่สบายใจแต่ความจริงนั่นเป็นแบบนี้พวกเราไม่มีใครที่สามารถจะแก้ได้เตชิตชีวิตยังจะต้องเดินต่อไปฉันกับธีมนต์และตระกูลของนายต้องการนายนะ”

ริมฝีปากที่บางๆของผู้ชายยิ้มอ่อนๆ“โอเคฉันจะเข้มแข็งขึ้น”

นัชชาอยากจะพูดมากถ้านายไม่เข้มแข็งขึ้นมาก็มาพึ่งพาฉันเถอะแต่พอคิดอีกด้านหนึ่งเธอก็ไม่ได้พูดอะไร

ถึงเวลาที่ควรจะเผชิญหน้าแล้ว

ทั้งสองคนยืนอยู่ที่สวนนานมากนานจนนัชชารู้สึกลมที่พัดมานั้นเย็นจนทำให้เธอสะดุ้งเตชิตรับรู้ได้ก็เลยถอดเสื้อกันหนาวมาคลุมไว้ที่ไหล่เธอ

เขาเป็นคนพูดก่อนและจูงมือของเธอ“ไปเถอะตอนนี้ควรจะกลับบ้านแล้วจริงๆ”

นัชชามองดูคนที่อยู่ตรงหน้าที่จูงมือตัวเองไว้หัวใจที่ไม่อยู่เป็นสุขมาตลอดหลายเดือนก็ได้กลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว

ดีที่เขายังทนได้

เธอแค่คาดหวังนิดเดียวแค่อยากให้เขาผ่านจุดลำบากนี้เร็วๆ

——

ระหว่างทางที่กลับไปนัชชาบอกว่าจะขับรถเองสภาพของเตชิตในตอนนี้ไม่เหมาะสมที่จะขับรถเธอนั้นไม่ไว้ใจ

เวลาตีสามทั้งสองกลับไปถึงที่วิลล่าน้ารินกล่อมเด็กหลับไปแล้วเธอเองก็ไม่ได้หลับสนิทพอได้ยินเสียงเปิดประตูก็รีบคลุมเสื้อแล้วเดินลงมา

“คุณผู้ชายคุณผู้หญิงกลับมาแล้วหรอคะ?”น้ารินยังเบลอๆอยู่ยังไม่ตื่นหมดถามด้วยความเป็นห่วงเหมือนครั้งที่แล้วว่า“คุณท่านไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?”

และทุกครั้งที่ทั้งสองกลับมาจากโรงพยาบาลเธอก็จะถามแบบนี้เหมือนกลายเป็นนิสัยไปแล้วและพวกเขาก็จะตอบคำว่าไม่เป็นไรเป็นนิสัยไปแล้ว

แต่วันนี้พอเธอถามเสร็จกลับไม่ได้รับคำตอบน้ารินถึงจะได้สติกลับและตื่นอย่างเต็มตัว

ดูจากการตอบสนองนี้แล้วทางโรงพยาบาลเกิดเรื่องงั้นหรอ?