ตอนที่670ก็ถือว่าเขาไปในที่ไกลๆละกัน

ตอนที่670ก็ถือว่าเขาไปในที่ไกลๆละกัน

แล้วสิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือเตชิตที่ออกจากห้องอาบน้ำได้ยินพอดี

พอได้ยินเสียงเปิดประตูนัชชารู้สึกเป็นห่วงก็เลยหันไปดูก็มึงเห็นคนบางคนที่กำลังใส่เสื้อสีดำผมเปียกแล้วเดินออกมาทำให้เธอรู้สึกเหมือนหัวใจเธอหดตัวทันที

“นายอาบเสร็จแล้วหรอ?”

“อืม”ผู้ชายเดินตรงมามองไปทางเด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมกอดของนัชชาสายตาที่เย็นชามาทั้งวันแปลเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนขึ้นมาทันที

ช่วงเวลานี้อยู่แต่ในโรงพยาบาลแม้กระทั่งกลับบ้านเขาก็อยู่คนเดียวเวลาที่อยู่กับเด็กก็น้อยลงในตอนที่เขานั้นมองไปที่ธีมนต์แต่เด็กกลับมองไปทางอื่น

ในใจของเตชิตรู้สึกไม่ค่อยสบายก้มตัวไปอุ้มเด็กน้อยมานั่งข้างๆตัวเอง“ดึกขนาดนี้แล้วทำไมยังไม่นอนครับ?”

“ผมฝันร้ายครับรู้สึกกลัวก็เลยมาหาแม่......”เด็กน้อยตอบตามความจริงแต่สายตานะไม่มองไปทางเตชิตเลย

ช่วงนี้อารมณ์ของเขาไม่ค่อยดีแม้กระทั่งเด็กก็รับรู้ได้เขาทำหน้าบึ้งอยู่ทั้งวันเด็กคงจะกลัวอยู่มั้ง?

พอคิดได้แบบนี้ในใจของเตชิตก็รู้สึกไม่ค่อยสบายนึกถึงคำถามที่เขาถามเมื่อกี้เงียบไปสักแป๊บก็ตอบว่า“ลูกคิดถึงคุณทวดหรอครับ?”

“ครับคุณทวดบอกว่าถ้าออกจากโรงพยาบาลจะพาผมไปกินKFCและแฮมเบอร์เกอร์ที่ผมชอบกินที่สุดครับ”พอพูดถึงเรื่องพวกนี้บนใบหน้าของธีมนต์มีแต่รอยยิ้มต้องรู้ไว้ว่าปกตินั้นนัชชาดูแลเด็กเข้มงวดKFCและแฮมเบอร์เกอร์นั้น1เดือนกินได้แค่2ครั้ง

แต่ตอนนี้ได้ยินคำนี้แล้วในใจกลับรู้สึกแปลกๆ

ในตอนที่นัชชากำลังคิดอยู่ว่าจะเปลี่ยนเรื่องคุยยังไงผู้ชายที่อยู่ข้างๆก็พูดก่อน

“ธีมนต์ครับถ้าอยากจะกินKFCและแฮมเบอร์เกอร์เดี๋ยวพ่อจะพาไปแต่คุณทวดอาจจะไปพร้อมกับลูกไม่ได้แล้วนะครับ”

“ทำไมหรอครับก็คุณทวดบอกกับผมแล้วนิ”

“คุณทวด......ไปที่ๆหนึ่งแล้วเขาบอกกับพ่อว่าให้พ่อพาลูกไปไปกินKFCและแฮมเบอร์เกอร์ที่อร่อยที่สุดครับ”

ตอนที่เขาพูดออกมานั้นเสียงเขายังสั่นอยู่แต่เขาก็พยายามควบคุมไว้เด็กไม่สามารถที่จะฟังออกนัชชาที่ดูอยู่รู้สึกเจ็บที่หัวใจ

นัชชาไม่รู้ว่าเด็กเข้าใจไหมแต่พอหลังจากพูดคำนี้เสร็จก็เงียบไปสักแป๊บนึงแล้วถามผู้ใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าอย่างระมัดระวังว่า“คุณทวดอยู่ตรงนั้นมีความสุขไหมครับ?”

“มีสิครับ”เตชิตพยายามยิ้มยกมือไปลูบที่หน้าผากของเด็ก“คุณทอดเห็นธีมนต์เชื่อฟังขนาดนี้ต้องดีใจแน่ๆเลย”

“งั้นก็ดีแล้วครับเพราะธีมนต์เป็นเด็กดีและเชื่อฟังที่สุดแล้วครับ”

นัชชามองเห็นดวงตาของผู้ชายเริ่มแดงก็เลยรีบพาเด็กน้อยออกไป“ธีมนต์ครับมานี่มาเดี๋ยวแม่พากลับไปที่ห้องครับ”

แต่ดีที่ธีมนต์ไม่ได้งอแงพอได้ยินก็ออกจากห้องตามนัชชาไป

หลังจากนั้นห้านาทีนัชชาก็กลับเข้าไปในห้องนอนท่านั่งของผู้ชายไม่มีการเปลี่ยนแปลง

ความมืดที่อยู่ด้านหลังเขาเหมือนปีศาจที่อ้าปากกว้างใหญ่เหมือนจะสามารถกลืนกินเขาได้ตลอดเวลาสภาพที่เขาก้มหัวอยู่นั้นเหมือนกำลังจะผสมร่างกับความมืดมน

นัชชารู้ว่าคำพูดของธีมนต์เมื่อกี้กระทบโดนเขาอีกแล้วเดินเข้าไปกอดคนแน่นๆ“อะไรก็ไม่ต้องคิดนอนหลับให้สบายมีเรื่องที่ใหญ่ขนาดไหนก็ตามเราตื่นแล้วค่อยว่ากัน”

สิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้คือการพักผ่อนมีแต่นอนหลับถึงจะทำให้สมองไม่คิดเรื่องพวกนั้น

“ฉันไม่เป็นไร”ผู้ชายยกมือไปจับที่แขนของเธอหลับตาลงกลั้นน้ำตาที่จะไหลออกมานั้นไว้“ธีมนต์หละหลับแล้วหรอ?”

“กลับห้องแล้วคงจะไปแอบร้องไห้”