ตอนที่678 ส่งเขากลับบ้าน

ตอนที่678 ส่งเขากลับบ้าน

ที่ตำแหน่งตรงกลางหลังนั้นยังหน่อย แค่บวมแดงและเป็นแผลพุพองจำนวนมาก ตรงส่วนบริเวณด้านล่างเอวนั้นดูร้ายแรงที่สุด แผลน้ำร้อนลวกนั้นมีขนาดใหญ่เท่าสามฝ่ามือ ที่ตำแหน่งตรงกลางถึงขนาดมีหนองสีเหลืองและเลือด ดูแย่เอามากๆ

เมื่อหมอเห็นเข้ายังรู้สึกประหลาดใจ “มันลวกได้ยังไงครับ ทำไมรุนแรงขนาดนี้”

ดราณีรีบตอบ “ตอนไปทานหม้อไฟถูกน้ำซุปในหม้อลวกเอาค่ะ”

“ซุปในหม้อรึ” หมอถอนหายใจและส่ายหัว “ถูกซุปในหม้อลวกจนบาดเจ็บได้อย่างไรกัน คุณดูสินี่มันลวกรุนแรงมากนะ ถ้าไม่ดูแลให้ดีอาจจะติดเชื้อก็ได้”

ดราณีเห็นเขาเรียกพยาบาลมานางหนึ่ง ให้ไปหยิบขวดยาฆ่าเชื้อมา ยาทิงเจอร์ไอโอดีนสีขาวและสีเหลืองขนาดใหญ่

“อดทนหน่อยนะคะ จะเจ็บนิดหน่อย” ก่อนทำการฆ่าเชื้อ หมอตั้งใจพูดกับชนัยประโยคนี้

ชนัยหันหน้าเข้าหากำแพงและพ่นลมออกมาพร้อมตอบว่า “อื้อ”

นึกว่าจะช้าแต่กลับรวดเร็วกว่าที่คิด เพียงวินาทีเดียวจากที่เขาตอบตกลงเท่านั้น หมอก็ราดน้ำเกลือลงบนแผลของเขา

ชนัยไม่ได้ส่งเสียงอะไรออกมาเลยสักนิด แต่กล้ามเนื้อหลังเกร็งขึ้นทันที ในภาวะความตึงเครียดสูง ดราณีมองไปที่กระดูกไหล่ที่ปูดขึ้นมาของเขา เธอไม่รู้ว่าจะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดของเขาได้อย่างไร ได้เพียงแต่ยื่นข้อมือของเธอออกไป

“ถ้าเจ็บคุณก็บีบมือฉันนะคะ”

ข้อมือสีขาวเนียนปรากฏขึ้นในแนวสายตา ชนัยจ้องและจับไปที่มือ แต่เขาไม่ได้ออกแรง แค่เพียงจับเอาไว้เท่านั้น

หลังจากฆ่าเชื้อแล้วยังต้องใส่ยาไอโอดีน ผ้าก๊อตสีขาวถูกจุ่มลงในของเหลวสีน้ำตาล หลังจากนั้นก็ถูกกดลงที่ปากแผล ทุกครั้งที่สิ่งนั้นซึมผ่านผิวหนังที่แตก ใจของดราณีก็บีบแน่น

ตุ่มพองต้องถูกบีบเค้นออกมาเพื่อให้แผลแห้งถึงจะทายาได้ เธอไม่กล้าดู เธอหันในจ้องที่หน้าของคนที่กำลังใช้คนอดทนอยู่ทางด้านข้าง

สิบนาทีหลังจากนั้น การฆ่าเชื้อทุกอย่างก็เสร็จสิ้น เมื่อหมอกำลังจะเตรียมยาให้ ชายคนนั้นก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียงอีกครั้ง

“รบกวนผู้ป่วยอย่างเพิ่งขยับค่ะ ยังไม่ได้ทายา…”

“ไม่ต้อง” เขาไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบ เขาก็รีบเอ่ยปากปฏิเสธ “ผมกลับไปจัดการเอง”

หมอยังต้องการโน้มน้าวเขาอีกเล็กน้อย อย่างไรก็ตามกว่าที่เขาจะพูดออกมาได้ชนัยก็เปิดผ้าม่านและเดินออกไปเรียบร้อยแล้ว

ไม่รู้ว่าเขาไปคว้าเอาชุดผู้ป่วยหลวมๆมาไว้ที่ตัวจากที่ไหน เขาก้าวย่างอย่างรวดเร็ว ดราณีรีบตามมาที่ประตูโรงพยาบาลเพื่อที่จะหยุดคนเอาไว้

“ชนัย!” เธอรีบไปที่บุคคลนั้นและหยุดเขาเอาไว้ “คุณทำอะไรน่ะ ยังไม่ได้ทายานะ จะกลับไปเลยได้อย่างไร!”

เทียบกับความวิตกกังวลของเธอแล้ว เจ้าของเรื่องนั้นดูสงบนิ่งมาก “ไม่เป็นไร”

เมื่อพูดจบเขาก็ยกมือขึ้นจับไปที่กลางกระหม่อม “ไปเถอะ เดี๋ยวผมไปส่งคุณ”

ดราณียังไม่ยอมแพ้ เธอเข้าไปขวางที่ด้านหน้าเขา สีหน้าเต็มไปด้วยความจริงจัง “ไม่ได้ คุณต้องกลับไปทายา แผลที่ด้านหลังคุณร้ายแรงมาก ถ้าไม่ทายามันอาจจะติดเชื้อ”

ชนัยถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ “บ้านผมมียา”