ตอนที่677 การบำรุงจากเธอ

ตอนที่677 การบำรุงจากเธอ

พนักงานเสิร์ฟและพ่อครัวกำลังตกตะลึง พวกเขาทันได้คาดคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นนี้

โดยเฉพาะคนที่อยู่ด้านหลังหม้อ เมื่อเขามองเห็นน้ำซุปที่เหลืออยู่เพียงก้นมองเขาก็มีท่าทางเหมือนคนโง่

ณ ขณะนี้ดราณีไม่ได้สนใจเรื่องความแตกต่างของชายหญิง เธอมือสั่นพยายามปลดกระดุมที่อยู่ตรงหน้า “ถอดเสื้อออกให้หมด ฉันจะดูแผลข้างหนังให้”

ตอนที่พูดเสียงเธอก็ยังสั่น คนที่ดูสงบมากที่สุดในตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นตัวชนัยเอง

บาดแผลถึงแม้ว่าจะเจ็บปวดมาก แต่ก็ไม่ถึงกับทำให้เขาทนไม่ไหว ทำเรื่องนี้ไม่มีใครสะอาดหมดจด ก่อนนี้การแก้แค้นดูเหมือนจะเป็นเรื่องปกติของเขา มีคนแพ้ก็ต้องมีคนชนะ สำหรับเขาการได้รับบาดเจ็บเช่นนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

น้ำซุปหกรดครั้งนี้ เจ็บก็เจ็บ แต่ว่าไม่ได้เสี่ยงอะไร ผ่านไปสักพักก็หายเอง เขาไม่เก็บเอามาใส่ใจ

แต่ว่าปฏิกิริยาของดราณีต่างหากที่ทำให้เขาประหลาดใจ

ปกติเธอชอบนิ่งเฉยหรือไม่พอใจ แต่ว่าตอนนี้เธอกลับเป็นห่วงเขารึ

อยู่เขาก็รู้สึกว่าการโดนน้ำซุปร้อนๆลวกในครั้งนี้ก็คุ้มค่าอยู่เหมือนกัน

แต่ความคิดเช่นนี้จะให้ดราณีรู้ไม่ได้ เมื่อเขาคิดได้ ก็แกล้งทำเป็นเจ็บปวดและโค้งตัวลงเล็กน้อย และปรับเสียงของตัวเองให้ฟังดูอ่อนแอเพื่อออดอ้อนสักหน่อย “เจ็บ...จังเลย…”

เมื่อดราณีเห็นว่าเขาเป็นคนจริง ตอนนี้เธอก็เลยเชื่อว่ามันเป็นเรื่องจริง “แผลเจ็บไหม รออีกสักครู่ ขอฉันเลิกเสื้อขึ้นดูหน่อย”

เธอพูดพลางก็ค่อยๆคลายเสื้อออกอย่างระมัดระวัง เตรียมตัวที่จะถอดออก แต่เธอกลับถูกชนัยหยุดมือไว้

เธอคิดว่าเขาอาจจะรู้สึกเจ็บตรงไหน จึงรีบพูดขึ้น “เป็นอย่างไรบ้างคะ”

ชนัยส่งสายตาไปที่คนรอบๆตัวของทั้งคู่ “ยังมีคนอื่นอยู่”

ดราณีพูดขึ้น “นี่มันเวลาไหนกันแล้ว คุณยังจะไปสนใจคนอื่นอีก ให้ฉันดูหน่อยนะ ถ้าเป็นเยอะจะได้ไปโรงพยาบาล​”

“ไม่ต้อง เป็นเยอะแน่นอน”

ดราณีรู้สึกตกใจ เธอรู้สึกว่าคำพูดของเธอไม่ค่อยถูกใจเขา เธอจึงรีบพูดแก้ขึ้น “ฉันหมายความว่่า น้ำร้อนลวกแน่นอว่าต้องเจ็บมากอยู่แล้ว ไม่ต้องดูก็รู้​ว่ามันแย่แค่ไหน”

เธอยื่นผ้าขนหนูให้กับพนักงานเสิร์ฟ​ที่อยู่ทานด้านหลัง “เอาไปชุบน้ำเย็นให้ฉันหน่อยนะคะ”

พนักงาน​เสิร์ฟ​รีบรับและตรงไปห้องน้ำ “ครับ ได้ครับ! “

ไม่ถึงครึ่งนาทีผ่านไป ผ้าขนหนูชุ่มน้ำเย็นก็กลับมา การกระทำของดราณีนั้นเป็นไปโดยธรรมชาติ เธอเปิดเสื้อของเขาและเช็ดน้ำมันที่อยู่บนผิวออกให้สะอาด แต่เธอก็ไม่กล้าออกแรงหนักจนเกินไป กลัวว่าจะทำให้แผลติดเชื้อ

เธอเห็นว่าด้านบนมีรอยแตกที่ผิว อุณภูมิที่สูงทำให้ผิวกลายเป็นเช่นนี้ไปได้

หลังจากที่จัดการเสร็จเรียบร้อยแล้ว ไม่รู้ว่าเจ้าของร้านทราบเรื่องนี้ได้อย่างไร เขาวิ่งมาอย่างตื่นตระหนก เห็นซุปหม่าล่าหกอยู่เต็มพื้น ใจเขาตกไปที่ตาตุ่ม “นาย นายน้อยชนัย คุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ!”

ชนัยส่งสายตาที่เย็นชาออกไปเช่นเดียวกับที่จำมาจากเตชิต “คุณคิดว่าผมไม่เป็นไรรึไง”

“ไม่ ไม่ใช่ครับ! ตอนนี้ผมจะไปเตรียมรถไว้ให้คุณแล้ว เพื่อพาคุณไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดเพื่อทำการรักษา” เจ้าของร้านตวัดมือบอกให้ผู้จัดการที่อยู่ด้านข้างไปจัดการ

เขาเดินเข้ามา ตอนที่อยู่ด้านหน้าของชนัย ขานั้นอ่อนไปหมด “นายน้อยชนัย ขออภัยจริงๆครับ ไม่คิดว่าพ่อครัวจะทำผิดพลาดในเรื่องง่ายๆเช่นนี้ ทำให้คุณเป็นอันตราย ผมสมควรตาย!”