ตอนที่682 ผมจริงจังกับคุณ

ตอนที่682 ผมจริงจังกับคุณ

“...”

ดราณีไม่อยากจะตกปากรับคำกับเขาอย่างง่ายดาย มีหนึ่งก็ย่อมจะมีสอง ขยายแบบนี้ออกไปเรื่อยๆ คราวหน้าก็จะเรื่องมายืดเวลาออกไปอีก ความตั้งใจเดิมของเธอก็คือการยุติความสัมพันธ์ระหว่างเธอและชนัยให้เร็วที่สุด

ไม่ใช่จะทำซ้ำแล้วซ้ำอีก จนกลายเป็นพัวพันกันยุ่งเหยิง

แต่เมื่อคิดว่าเขายืดเวลาออกไปก็เพราะตัวเธอเอง เธอก็ปฏิเสธไม่ได้

ทันใดนั้นดราณีกู้รู้สึกว่าหากคนที่ถูกน้ำร้อนลวกนั้นก็คือเธอ อย่างน้อยก็ไม่ต้องลำบากเท่าไร แค่เอาตัวอยู่บนเตาผิงแล้วก็ปิ้งเสียเลย

“ชนัย ฉันไม่อยากให้คุณมาหาฉัน ฉันคิดแล้วก็จะไม่มีความสุข พวกเราจะทะเลาะและเถียงกัน แบบนั้นมันจะดีตรงไหนล่ะคะ” เธอพยายามพูดเหตุผลกับเขา

แต่ชนัยได้ตัดสินใจแน่วแน่แล้ว “ในเวลาปกติคุณก็ไม่ต้องการเจอผม ไม่เป็นไร ผมชินแล้วแล้วล่ะ”

ดราณีไม่มีทางเลือก เธอทั้งโกรธทั้งวิตกกังวล ในที่สุดเขาก็ปากไวพูดขึ้น “ได้ ถ้าอย่างนั้นคุณก็อยู่ที่บ้าน ฉันจะมาหาคุณเองดีไหม”

ใจจริงแล้วชนัยก็กำลังรอคำนี้อยู่ หลังจากที่ได้ยินแล้วหัวใจก็ผลิบาน แต่ใบหน้าก็ยังต้องแสดงอาการสงบนิ่งเอาไว้ “คุณมาหาผมรึ แน่นอน”

ราวกับว่ากลัวเธอจะเปลี่ยนใจ ในตอนท้ายเขาทิ้งท้ายเพิ่มไว้อีกประโยคหนึ่ง “ผมบอกคุณได้เลย ถ้าคุณหลอกผม ผมก็จะไปหาคุณได้เหมือนเดิม”

ดราณีปากไว้ไปหน่อย เมื่อพูดจบแล้วก็รู้สึกเสียใจ แต่คิดว่าเขาต้องการถ่วงเวลาการรักษาร่างกายเพื่อที่จะให้เธอไปหา เธอก็ลังเลและกัดฟัน “คุณคิดว่าฉันเป็นเหมือนคุณหรือยังไง ฉันรักษาคำพูดค่ะ”

“โอเค” ชนัยพยักหน้า “พรุ่งนี้คุณก็ต้องมา ถ้าวันไหนผมไม่ได้เจอผมก็จะไม่สบายใจ”

“...พรุ่งนี้ฉันมีเรียน”

“ผมมีตารางสอนของคุณ ผมจะให้คนขับรถไปรอรับคุณ รอให้คุณเลิกเรียนก็รับคุณมาที่นี่ได้เลย”

“...??” ดราณีมึนงง “คุณมีตารางสอนฉันตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”

ชนัยไม่อยากพูดถึงจึงทำเสียงเย้ยหยันขึ้น “แค่ผมอยากได้ อย่าว่าแต่ตารางสอนเลย โทรศัพท์มือถือคุณผมก็แอบฟังได้”

ใช่แล้ว คุณลืมไปได้อย่างไรกัน ผู้ชายคนนี้ไม่เหมือนกับคนธรรมดาทั่วไป เขามีอำนาจและอิทธิพล แค่อยากได้ตารางสอนของเธอนั้นง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ

ก่อนหน้านี้ดราณีรู้สึกรำคาญกับพฤติกรรมสอดรู้สอดเห็นของเขา แต่หลังจากที่คบกันมานานเธอก็รู้สึกชิน เมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนี้ก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร

เขาแค่อยากทำความเข้าใจเท่านั้น ไม่ได้คิดจะทำอะไรเธอเลย

ในคืนที่มืดมิด ดราณีกลับไม่รู้สึกง่วงเลยสักนิด เธอนอนไม่หลับเมื่อเปิดเปลือกตาขึ้นก็เห็นชายคนนั้นนอนอยู่ข้างๆเธอ

หลังจากที่พยายามและไม่เป็นผลอยู่สองสามครั้ง เธอก็ยอมแพ้ง่ายๆ ร่างกายเธอนิ่งสงบลง ผ่านแสงสลัวยังคงมองเห็นเปลือกตาที่เปิดอยู่เล็กน้อยของชายคนนั้น เธอรู้ว่าคนที่อยู่ด้านข้างนั้นก็ไม่ได้นอน บางทีมันก็น่าเบื่อ อาจจะเป็นอย่างอื่น ทันใดนั้นดราณีก็คิดอยากที่จะชวนเขาคุยขึ้นมา “คุณเรียนจบมหาวิทยาลัยจากที่ไหนคะ”

ชนัยกำลังคิดว่าจะให้ใครมาเป็นประธานตัวแทนการประชุมในวันรุ่งขึ้น ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงแว่วมาที่ข้างหู เขารู้สึกเสียสมาธิ “มหาวิทยาลัยรึ”

“ใช่ค่ะ คุณเรียนที่ไหนคะ”

“โรงเรียนวอร์ตันแห่งมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย” ชนัยโพล่งชื่อมหาวิทยาลัยที่ฟังดูน่ากลัวออกมา “ถามทำไม”

เดิมทีดราณีคิดว่าชนัยผู้ชายคนนี้ แต่เล็กคงไม่ค่อยชอบเรียนหนังสือ ได้แต่ตั้งตารอคอยที่จะสืบทอดการเป็นลูกชายของครอบครัวที่มีเงินมีธุรกิจ ซึ่งจะว่าไปแล้วอิทธิพลของตระกูลชนัยก็เป็นที่ประจักษ์ต่อทุกคน

ในใจของเธอคิด ว่าผู้ที่มีการศึกษาระดับสูงทำไมถึงเลือกเดินทางนี้

อย่างไรก็ตามจินตนาการของเธอก็พังทลายลง โรงเรียนวอร์ตันแห่งมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย โรงเรียนอันทรงเกียรติที่ติดอันดับทั่วโลก โรงเรียนได้ปลูกฝังคนดังมาหลายต่อหลายคน หลักสูตรบริหารธุรกิจที่มีชื่อเสียงในสารธารณชนก็ล้วนมาจากโรงเรียนวอร์ตันแห่งมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย

แต่ว่าชายคนนี้เมื่อสักครู่พูดว่าอะไรนะ

เขาจบการศึกษามาจากโรงเรียนวอร์ตันแห่งมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียใช่หรือไม่

ดราณีรู้สึกประหลาดใจจนไม่อยากจะเชื่อ เธออดไม่ได้ที่จะถามขึ้นอีกครั้ง “คุณ….พูดจริงรึ”