ตอนที่684 นายน้อยชนัยแสดงบทอันธพาล

ตอนที่684 นายน้อยชนัยแสดงบทอันธพาล

“คุณ…”

“บอกว่าไม่เป็นไร คุณก็ไม่ฟัง ตอนนี้สบายใจรึยัง” ตาของชนัยส่งประกายเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าพูดเออเองเป็นกิจวัตร “พอคุณลืมตาขึ้นมาก็เอาแต่เป็นห่วงผม ทำอย่างนี้เดี๋ยวผมคิดไปไกลนะ”

ดราณีนิ่งเงียบ เธอไม่กล้าออกแรงจนเกินไป กลัวว่าจะกระทบร่างกายของเขา “คุณปล่อยนะ!”

“ไม่ปล่อย” ชนัยโค้งตัวลงไปถึงคอของเธอ จมูกนั้นได้กลิ่นร่างกายของเธอ สูดดมแล้วให้ความรู้สึกอบอุ่นสบาย “แค่กอดแป๊บเดียว”

ไม่รู้ว่าเป็นเช่นไร โดยปกติแล้วเธอจะเห็นแต่ด้านที่แข็งแกร่งของเขา อยู่ๆเธอก็ได้ยินเสียงขึ้นจมูกของผู้ชายคนนั้น ดราณีรู้สึกตัวชาไปครึ่งซีก

ในใจเธอสะท้อนถึงคำหนึ่งบนอินเตอร์เน็ต --- สองบุคลิค

ไม่อาจไม่ยอมรับ ตอนนี้ชนัย… เผยให้เห็นบ้างแล้วเล็กน้อย

บางทีอาจจะเป็นเหตุให้หลับสนิทตลอดทั้งคืน ดราณีไม่ได้มีเคมีกับผู้ชายที่อยู่ตรงหน้ามากนัก เธอกลัวว่าจะถูกเขาบังคับกอดเอา เริ่มต้นก็เริ่มตึงแล้ว หลังจากที่ทำความคุ้นเคยแล้วร่างกายก็ค่อยๆผ่อนคลายลง

แต่เมื่อถึงชนัยสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ ดราณีก็รู้สึกหงุดหงิดและพยายามจะดิ้นรนอีกครั้ง “คุณปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ อีกสักครู่ฉันก็ต้องไปโรงเรียนแล้ว”

“คุณไปเรียนไม่เห็นต้องรีบร้อนเลย ห่วงอะไร”

“ไม่รีบได้อย่างไร ฉันต้องไปที่หอพักหยิบของก่อน”

“ผมให้คนขับรถไปส่งคุณ ขอผมกอดอีกสักแป๊บนึง”

ยิ่งเขาพูดเช่นนี้ ดราณีก็ยิ่งไม่ร่วมมือ และพยายามดิ้นรนจะออกจากอ้อมแขนเขา เดิมทีชนัยเพียงแค่อยากจะกอดเธอแต่เมื่อเธอดิ้นรนจนทำให้ร่างเขาลุกเป็นไฟ

เมื่อคืนนอนหลับ เธอไม่วางใจจึงตั้งใจนอนหลับทั้งชุดชั้นใน ในเวลานี้จึงทำให้ความโค้งของอกนั้นชัดเจนขึ้น การถูไถบนหน้าอกนั้นทิ้งความร้อนเอาไว้

ใบหน้าของชนัยช่างดูน่าเกลียด เขาพยายามหยุดเธอไม่ให้เคลื่อนไหว เสียงค่อยๆลดต่ำลง “คนดีหยุดก่อน อย่าขยับ…”

ดราณียังไม่รู้ตัวว่าการกระทำของตัวเองนั้นร้ายแรงเพียงใด หูฟังได้ยินเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ยิ่งปล่อยให้เธอได้เคลื่อนไหวมากเท่าไหรเธอก็ยิ่งดิ้นมากขึ้นเท่านั้น

ชนัยเองนั้นมีความตั้งใจ ตอนนี้มีการตอบสนอง ในที่สุดเขาก็ผลักคนลงบนเตียง แขนทั้งสองข้างคร่อมอยู่บนร่างกายเธอ คนถูกล้อมกรอบเอาไว้ แผลที่ด้านหลังรู้สึกปวดขึ้นมาเล็กน้อย เขาไม่สนใจ หน้าผากมีเหงื่อเย็นไหลซึมออกมา

“อย่าขยับ...ผมมีอารมณ์แล้ว” เสียงแหบและเซ็กซี่ดังผ่านมาที่ข้างหู ตามมาด้วยไอเย็นของมิ้นต์และอุณหภูมิอบอุ่นของภายใจห้อง

ดราณีหยุดนิ่ง เมื่อมองไปก็เห็นแต่ตำแหน่งหน้าอกของเขาเท่านั้น ใบหน้าเหมือนดูแปรงทาสีแดงไว้ มันหยุดแล้ว

“คุณทำไม ทำไม…”

ชนัยจ้องนัยน์ตาที่เปียกชื่นของหญิงสาว มีความกดดันระหว่างคิ้ว “ตอนเช้าเป็นเวลาที่ผู้ชายมีอารมณ์ง่ายที่สุด คุณไม่รู้รึ”

“คุณห้ามไม่ได้หรือยังไง…”

เมื่อได้ฟัง สีหน้าของชนัยก็ดำมืดลงอีกครั้ง “ดราณี นี่เป็นความปกติทางสรีระของผู้ชาย คุณควรดีใจถึงจะถูก ถ้าหากว่าผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับคุณ นั่นก็พิสูจน์ได้ว่าคุณไม่ได้เหมือนผู้หญิง”

“แต่ว่าปกติคุณก็…”