ตอนที่685 หวานเล็กน้อย

ตอนที่685 หวานเล็กน้อย

ต่อไปนี้เป็นเรื่องยากที่จะทำ อาจะถึงชีวิตได้

ชนัยรู้สึกทรมานมาก ทรมานมากๆ

เขาใจเข้าลึกๆแต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือและพยายามที่จะบอกเธออย่างอ่อนโยน “คนดี ไม่เป็นไรนะ คนเราต้องมีประสบการณ์ ผมจะทำเบาๆ”

เมื่อพูดแล้วเขาก็รวบรวมพละกำลัง แค่กำลังที่จะเคลื่อนไหว เขาก็ถูกหยุดด้วยประโยคหนึ่งของดราณี---

“ถ้าคุณบังคับฉัน ฉันจะเกลียดคุณ”

“...”

บังคับรึ

เมื่อครู่ใครกับที่ร่วมมือกับเขา

เกลียดรึ

เขาถูกล้อเล่นเช่นนี้แล้วยังต้องถูกเกลียดอีกรึ

เกิดมาสามสิบกว่าปีนี่เป็นครั้งแรกที่ต้องประสบกับเหตุการณ์เช่นนี้ เขาไม่รู้ว่าควรจะไปต่อหรือว่ายอมแพ้

ร่างกายกำลังจะระเบิดอยู่แล้ว ตอนนี้เขาหยุดแล้ว เมื่อคิดถึงผลกระทบที่จะตามมาในภายหลัง แต่เมื่อเห็นสายตาของเธอที่แสดงความไม่สบายใจ มันบังคับให้เขาต้องทำอะไรสักอย่าง ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถอดใจดึงมือกลับไปได้

เขาต้องเคารพความอดกลั้นของเธอในเรื่องนี้ อีกหน่อยต้องร้องไห้แน่นอน

อากาศและเวลาเป็นเหมือนการควบแน่น ทั้งสองคนไม่ได้พูดจา ใบหน้าของเขายุ่งเหยิงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มองเธออย่างราวกับคาดหวังว่าจะฉีกเธอออกเป็นชิ้นๆแล้วกัดกิน

ดราณีไม่กล้าพูดอะไร ความรักความปรารถนาต้องหายไปหลายแต้ม เธอได้สติขึ้นมานิดหน่อย แต่เหมือนกับยังไม่ได้กลับมาแจ่มชัด ร่างกายแทบจะไม่มีอะไรปกปิด รู้สึก...อาย

“ดราณี คุณต้องการยั่วผมเล่นใช่ไหม” พูดด้วยความโมโหและกัดฟัน

เมื่อถูกถามเธอก็ตอบด้วยความไร้เดียงสา “เปล่า….”

เธอจะกล้ายั่วยวนเขาด้วยวิธีนี้ได้อย่างไรกัน ให้มีความกล้าหาญกว่านี้เธอก็ยังไม่กล้า ครู่หนึ่งที่ลืมที่จะปฏิเสธ เท่านั้นยังตามหลอกหลอน

ชนัยเคลื่อนตัวออกมา ขณะเดียวกันเขาก็ระมัดระวังแผล แต่ก็ต้องการแสดงให้เธอเห็นว่าเขามีพละกำลังมากมายเพียงใด “ฉันไม่สน ไฟที่คุณก่อเองคุณก็ดับเอาเอง”

ดราณีไม่กล้าแม้แต่จะมอง ทั้งตัวเธอนั้นแข็งทื่อ “ถ้าอย่างนั้นตอนนี้คุณจะไปอาบน้ำหรือเปล่า”

เธอคุ้นๆเหมือนว่าในนิทานเคยบอกว่าการอาบน้ำจะช่วยบรรเทาความรู้สึกนี้ได้

ชนัยรู้สึกหนาวเหน็บ “เรื่องนี้ไม่จำเป็นกับผมหรอก อาจจะได้ผลกับเด็กที่เพิ่งจะเริ่มมีขนน่ะ”

“...”

ดราณีไม่รู้จะทำอย่างไรดี ระหว่างที่ลังเลอยู่นั้น ทันใดนั้นมือซ้ายก็ถูกเขาดึงไป สายตาของเธอก็ไปปะทะกับดวงตาอันมืดมิด

ชนัยไม่ได้พูดอะไร การจับมือเธอนั้นได้เปิดเผยเจตนาทั้งหมด

ขนตาของดราณีตั้งขึ้น เธอพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว จนฝ่ามือเธอสัมผัสถูกสิ่งที่มีอุณหภูมิสูง….

“ชะ ชนัย…”

ชายคนนั้นจ้องเข้าไปในดวงตา ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความเซ็กซี่ เสียงเบาๆเหมือนสายไวโอลินหรือเชลโล่กำลังเคลื่อนไหวช้าๆ “คนดี”

ดราณีอายจนไม่กล้าเปิดหน้า “คุณทำเองได้ไหม…”

“ไม่ได้” ไม่รอให้เธอพูดจบ ชนัยก็รีบพูดกลับไปก่อน “ถ้าคุณอยากให้ผมกลายเป็นคนหมดสมรรถภาพทางเพศก็ปฏิเสธเลย”

แม่แต่คำนี้ยังพูดออกมาได้ ดราณีคิดจะปฏิเสธก็หมดหนทาง