ตอนที่686 ชีวภาฟื้นขึ้นมา

ตอนที่686 ชีวภาฟื้นขึ้นมา

เตชิตและนัชชามาถึงหน้าโรงพยาบาลตอนสิบเอ็ดโมง ระหว่างทางนัชชาก็แวะร้านดอกไม้เพื่อเตรียมกล่องใส่ดอกไม้มาด้วย มันเป็นการแสดงความยินดีกับชีวภาที่ฟื้นขึ้นมา

ทั้งสองออกจากลิฟต์และตรงไปที่ห้องพักผู้ป่วย เมื่อถึงหน้าประตูก็เห็นเงาดำนับไม่ถ้วนยืนอยู่ มีหมออยู่ในชุดกาว์นสีขาว พยาบาลในเครื่องแบบสีน้ำเงิน นอกจากนั้นยังมีคนในชุดสูทสีดำ เมื่อเห็นก็รู้แน่ชัดว่าเป็นชนุดม

เตชิตโอบนัชชาไว้ มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเดินเข้าห้องผู้ป่วย ผู้คนรอบเตียงเกือบจะเป็นด้านนอกสามวงด้านในสามวง ปรัณและครอบครัวของชีวภาอยู่ด้านใน ชนัยอยู่ติดขอบเตียง

ร่างกายที่แข็งแรงสูงใหญ่ เต็มไปด้วยความคับข้องใจ มองดูแล้วเศร้าและน่าขัน

เมื่อเห็นคนทั้งคู่มา ทุกคนก็กล่าวทักทาย เตชิดพยักหน้าเล็กน้อย สายตาแห่งความกังวลตกลงสู่กลางเตียง ที่ชีวภาซึ่งสวมชุดผู้ป่วยสีขาว “อาการเป็นอย่างไรบ้าง”

“ได้สติกลับมาแล้ว แต่อยู่ในอาการโคม่ามานาน พอตื่นขึ้นมาก็อาจจะทำให้มึนหัวบ้าง ไม่มีการสูญเสียความทรงจำ” ปรัณอธิบายรายละเอียดให้ทุกคนฟังอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เขากลัวว่าทุกคนจะไม่วางใจ

“ทุกอย่างปกติ ไม่ต้องกังวลแล้ว ตอนนี้รอแค่ให้ชีวภาดีขึ้นก็พอ…”

เสียงยังไม่ทันตกลง ชีวภาที่แต่เดิมนิ่งเงียบอยู่นั้นก็มองไปที่ดุลยาซึ่งอยู่ทางด้านข้าง เสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินไหลล้นออกจากริมฝีปาก “แม่…”

ดุลยาตั้งแต่เข้ามาในห้องผู้ป่วยจนถึงตอนนี้ เธอยังไม่ได้ขยับออกจากข้างเตียงชีวภาเลย แม้ว่าเสียงนี้จะเบามาก แต่เธอก็ไม่พลาดที่จะได้ยินแน่

หญิงชราที่อายุเกินครึ่งร้อยเมื่อได้ยินก็ตื่นเต้นและดวงตาเป็นสีแดงก่ำในทันที “หนู หนูเรียกแม่หรือลูก ภาเรียกแม่แล้ว!”

เมื่อได้ยิน ปรัณก็สูดหายใจด้วยความโล่งอก ใบหน้าเขาดูสดในขึ้นมาก “คุณป้าครับ ผมไม่ได้หลอกคุณป้า เดี๋ยวก็จะจำได้เอง”

เมื่อเทียบกับความตื่นเต้นของทุกคน ชีวภาหน้าซีดและทำอะไรไม่ถูก

เธอมองดูคนที่อยู่กันเต็มห้อง เธอเจ็บหัวเล็กน้อย รูปภาพในหัวกับที่มองเห็นไม่ตรงกัน ต้องใช้เวลาสักครู่ในการปรับปฏิกิริยาสัมพันธ์ แค่เรียกคำว่า “แม่” เธอก็ใช้แรงออกไปมาก

ขณะที่นัยน์ตาของเธอมองข้ามฝูงชนอย่างคล่องแคล่ว ทันใดนั้นเธอก็จำเสียงของผู้ชายที่คุ้นหูได้ “เจ็บคอหรือเปล่า อยากดื่มน้ำไหม”

เธอมองตามเสียง และมองเห็นใบหน้าอันหล่อเหลา ไม่ใช่หล่อประเภทที่นุ่มนวลไม่ก้าวร้าว

แต่เป็นใบหน้าที่ตลอดชีวิตนี้ชีวภาไม่มีวันลืม

สติเธอค่อยๆฟื้นตัวอย่างช้าๆ มีภาพที่ทั้งดีและไม่ดีปรากฏขึ้นในหัว ในที่สุดก็หยุดพักในคืนนั้นอย่างชัดเจน

วินาทีถัดไป เธอหลีกเลี่ยงที่จะปะทะกับแสงไฟอันสว่างจ้า เธอยกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อยและพูดเบาๆ “ไม่ต้อง”

อารมณ์ขัดแย้งของเธอชัดเจนมาก สิ่งนี้ยังแสดงให้เห็นบนเครื่องมือตรวจวัด จากภาพบนจอมอนิเตอร์แสดงให้เห็นว่าคลื่นสมองของเธอกำลังขึ้นๆลงๆ จะต้องมีอะไรบางอย่างที่กวนใจเธอ

คนเพิ่งจะฟื้นขึ้นมา เห็นว่าปลอดภัย ปรัณพยายามที่จะเชิญชนุดมออกไป

คนทั้งคู่ยืนอยู่ที่โถงทางเดิน คนหนึ่งชุดคลุมสีขาวยาว อีกคนหนึ่งชุดสูทสีดำ เป็นสองสไตล์ที่แตกต่างกันมาก แต่ก็กลมกลืนกันอย่างน่าแปลก