ตอนที่687 เขาคอบดูแลเธออยู่ตลอด

ตอนที่687 เขาคอบดูแลเธออยู่ตลอด

“ใช่ใช่ ฉันไม่ร้องแล้ว ไม่ร้องแล้ว…” มันไม่ง่ายเลยที่ดุลยาจะหยุดน้ำตาเอาไว้ “ภาภา ความจำลูกไม่ได้หายไปไหนใช่ไหม”

ชีวภาอมยิ้มขึ้น “เปล่าค่ะ หนูจำได้หมด วางใจเถอะค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ดี อย่างนั้นก็ดี มันผ่านไปแล้ว เรื่องทั้งหมดจบลงแล้ว…”

ไวศทย์มองดูพี่สาวซึ่งอยู่บนเตียง เขาทั้งปวดใจและไม่กล้าแสดงออก กลัวอารมณ์ของตนเองจะส่งผลกระทบกับเธอ “แม่ ผมกับแม่อยู่ที่นี่เป็นเพื่อนพี่ ถ้าพี่ไม่สบายตรงไหนต้องบอกพวกเรานะ”

ชีวภามองไปที่เด็กชายทางด้านข้าง “ไว พี่อยู่ในโคม่านานแค่ไหนแล้ว”

“สามเดือนแล้วครับ”

สามเดือน

จะว่านานก็ไม่นาน จะว่าสั้นก็ไม่สั้น ผ่านไปหนึ่งฤดูกาลพอดี เธอคิดถึงว่าได้ปิดตา เป็นเวลาผ่านมาเกือบร้อยหนึ่งร้อยวันแล้ว

เมื่อมองดูลักษณะท่าทางของไวศทย์ เขารู้สึกว่าตัวเองมีน้องชายที่ดูภูมิฐาน ดูโตขึ้นในระยะเวลาไม่นาน แม้ว่ารูปร่างหน้าตาจะไม่ได้เปลี่ยนแปลง เสียงก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลง แต่ความหุนหันพลันแล่นได้หายไป ดูนิ่งขึ้น

ชีวภาทั้งรู้สึกยินดีและปวดใจ เธอคิดถึงตอนที่เธอไม่สบายแล้วเขาต้องดูแลแม่ แค่คิดว่าการเจ็บป่วยของเธอได้ทำร้ายเขา และบังคับให้เขาต้องเติบโต

“ไว ลำบากเธอแล้ว”

เมื่อพูดแล้ว ไวศทย์ก็แกล้งทำเป็นโกรธขึ้นมา “พี่ไม่ใช่พี่สาวของผมหรอ ครอบครัวเดียวกันจะมาลำบากไม่ลำบากอะไร”

ดุลยาไม่อยากให้ใจชีวภาต้องแบบรับภาระหนักอะไร เธอที่อยู่ทางด้านข้างจึงช่วยพูด “นั่นเป็นเพราะว่าพี่เขาเกรงใจ ทำอย่างกับไม่ใช่น้องชายเธอน่ะ”

ชีวภารู้ว่าพวกเขาต้องดูแลเธอมาอย่างยากลำบาก เธอยิ้มและไม่พูดอะไรต่อไป

ดุลยาลังเลที่จะพูดอะไรบางอย่างออกมา “ความจริงแล้วตอนที่แกไม่สบาย ชนุดมก็ออกแรงช่วยเหลือไว้เยอะเหมือนกัน แม่ น้องชายของแก และเขา ต่างก็ไม่ได้ดูแลน้อยไปกว่ากันเลย โรงพยาบาลทางนี้ก็เป็นเขาที่ช่วยติดต่อให้”

ทันทีที่พูดจบไวศทย์ก็ยกมือขึ้นจับแขนของเธอ “แม่ พี่เพิ่งจะฟื้นขึ้นมาอย่าพูดเรื่องพวกนี้เลย”

การแสดงออกของดุลยานั้นค่อนข้างน่าอาย เธอพยักหน้าอย่างเงียบๆ “ได้ได้ แม่ไม่พูดแล้ว”

ชีวภามองไปที่คนทั้งสองที่ซึ่งพยายามหลีกเลี่ยง เหมือนมีอะไรไม่กล้าพูด เธอรู้ว่าเป็นเพราะเป็นห่วงเธอ แต่เธอก็รู้สึกทนไม่ได้

แต่เมื่อคิดถึงชายคนนั้น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเคยโกรธครั้งหนึ่งหรือว่าเพราะอย่างอื่น ใจเธอก็รู้สึกไม่อยากเผชิญหน้าเขา

ราวกับว่าความกระตือรือร้นทั้งหมดถูกใช้ไปในการถูกลักพาตัวโดยไม่ตั้งใจแล้ว ที่เหลือเมื่อกลับไปนึกถึงก็จะทำให้ตัวเธอเย็นชืดขึ้นมา

“แม่ หนูรู้ รอให้หนูดีขึ้นก่อน หนูจะไปขอบคุณเขา”

ดุลยามองอย่างเย็นชา แต่ท้ายที่สุดแล้วเธอก็ไม่ได้พูดอะไร

เรื่องของอารมณ์ความรู้สึกคนนอกไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้

ในวันเดียวกันนั้น ชนุดมไม่ได้กลับไปที่ห้องผู้ป่วยอีก ไม่ใช่เขาไม่อยากพบเธอ แต่กลัวว่าการปรากฎตัวของเขาจะเป็นการกระตุ้นอารมณ์เธออีกครั้ง

เขานั่งอยู่ในห้องผู้ป่วยห้องถัดไป รอแล้วรออีก ไม่รู้สูบบุหรี่ไปมากเท่าใด ในที่สุดก็รอจนถึงกลางดึก

เมื่อมองออกไปที่หน้าต่างเห็นท้องฟ้าที่มืดมิด เขาเงยหน้าขึ้นมองดูเวลา มันเป็นเวลาสี่ทุ่มครึ่งแล้ว เขาต้องการขยับเขยื้อนร่างกายที่นั่งมาเป็นเวลานาน การไหลเวียนของเลือดไม่ราบรื่น ขาเป็นตะคริวอย่างรุนแรง เกือบจะล้มลงไป

โชคดีที่มีเก้าอี้อยู่ด้านข้าง ช่วยทำให้เขาทรงตัวได้