ตอนที่688 ไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับเขาอย่างไร

ตอนที่688 ไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับเขาอย่างไร

ถึงแม้ว่าจะพูดเช่นนี้ แต่ว่าเมื่อพูดออกมาแล้วจริงๆ ในใจก็ยังมีความคาดหวังอยู่เล็กน้อย หวังว่าเธอจะบอกกับตัวเองว่า เขาไม่ควรคิดเช่นนั้น เขายังสามารถมาหาเธอได้ตามปกติ

แต่ว่าก็ไม่มี

ความคาดหวังทั้งหมดดับลงเมื่อเธอพยักหน้า

ในใจได้รับคำตอบที่แน่ชัดอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ เธอไม่อยากเจอเขา สักนิดก็ไม่อยาก

หัวใจของชนุดมห่อเหี่ยว หมดหนทางที่จะไปต่อกับผู้หญิงที่เคยชอบเขามาก เมื่อเธอเปิดตาขึ้นกลับไม่ต้องการเห็นเขาอยู่ข้างๆ

ขอให้เป็นอาการบาดเจ็บจากความเครียดก็ดี หรืออะไรก็ได้ ไม่มีเหตุผลอะไรมาปลอบใจเขาได้

เมื่อความจริงปรากฎอยู่ตรงหน้า เขาไม่เหลือพื้นที่ให้ปฏิเสธ คนที่นำอันตรายมาสู่เธอก็คือตัวเขาเอง ดังนั้นเขาจึงต้องยอมรับผลที่ตามมา

“ได้” เสียงแหบแห้งดังขึ้น ชายคนนั้นลดไหล่ของเขาลง “เอาตามที่คุณว่า”

เมื่อได้ยิน ชีวภาก็เหลือบมองเขา จากนั้นเธอก็ค่อยๆหลับตา พยายามแยกแยะทุกสิ่งทุกเรื่องราว

เสียงกรีดร้องดังก้องอยู่ในหู ไม่นานประตูห้องก็ถูกเปิดออก จากนั้น “ปัง” เสียงปิดเบาๆ บรรยากาศความกดดันรอบตัวก็หายไป เขาไปแล้ว

ผ่านไปหลายนาที ชีวภาก็ค่อยๆลืมตาขึ้น หัวใจกลับไม่ชัดเจน ในทางตรงกันข้ามกลับรู้สึกหดหู่กว่าเมื่อสักครู่อีก

เธอพยายามอย่างหนักที่จะควบคุมอารมณ์ของตัวเอง ที่จะเผชิญหน้ากับเขาอย่างใจเย็น ไม่ใช่เพราะไม่อยากเห็นเขาจึงหลับตา เธอกลัวที่จะลืมตาขึ้นและเห็นว่าเงาหลังของเขาจะหายวับไปอีกครั้ง

การปฏิเสธชายที่เคยรักอย่างลึกซึ้งนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เมื่อได้ยินเขาพูดอย่างมีเลศนัย “ถ้าคุณไม่อยากพบผม ผมก็จะไม่มา” ชีวภาก็ไม่ได้รู้สึกดีไปกว่าเขา

เธอพบว่าตัวเองยังมีความรู้สึกต่อชายคนนี้อยู่ ระยะเวลาสามเดือนที่โคม่า ความสัมพันธ์นี้ถูกบันทึกอยู่ในความทรงจำระดับลึก ไม่ได้ถูกนำมาปัดฝุ่น แต่กลับถูกลืม

อย่างไรก็ตามเธอไม่กล้าแสดงออกและไม่อยากแสดงออก เธอต้องคิดอย่างใจเย็น เธอวิตกกังวลมากเกินไปและต้องการเอาชนะการปรับตัว แต่ไม่ใช่แสดงออกอย่างสับสนเช่นนี้ เธอไม่ต้องการทำอะไรในระหว่างที่สับสน และไม่อยากตัดสินใจอะไร

ด้วยประสบการณ์ครั้งสุดท้าย การรักษาความรู้สึกนี้ เธอระมัดระวังมากยิ่งขึ้น แม้จะไม่รู้ว่าสิ่งนี้ดีหรือไม่ อย่างน้อยตอนนี้เธอก็ไม่มีแรงกระตุ้นที่จะทำให้เดินหน้าต่อไป

ดังนั้นแยกกันก่อนเถอะ อย่างน้อยไม่เจอกันอย่างนี้ก็จะได้ไม่ต้องกระอักกระอ่วน

ในคืนนั้น ชีวภานอนหลับแต่หัวค่ำ ในจมูกก็ยังไม่กลิ่นของบุคคลนั้นในลมหายใจ หลับลึกมาก

----

ในเวลาต่อมานั้น นัชชาก็มาโรงพยาบาลหลายครั้งติดต่อกัน ทุกครั้งที่มาก็จะนำของบำรุงต่างๆมามากมาย ถ้าไม่ได้เตรียมมาให้ดุลยาก็ให้ไวศทย์ ราวกับจะเปิดศูนย์สุขภาพ

ต่อมาเมื่อร่างกายของชีวภาฟื้นฟูขึ้นบ้าง เธออดทนไม่ไหวจริงๆ เธอรู้สึกอายที่จะพูดว่า “พี่นัชชา พี่ไม่ต้องนำของมาให้ฉันทุกครั้งก็ได้ มีเยอะมากแล้ว”

“ไม่ได้ ตอนนี้ร่างกายคุณเพิ่งจะฟื้นฟู เป็นเวลาที่ต้องบำรุง แต่ต้องระวัง จะว่าไปแล้วที่บ้านฉันก็มีคุณน้าที่ทำอาหาร ฝีมือดี ฉันไม่ได้ทำด้วยตัวเองหรอก ไม่ต้องเกรงใจ”

นัชชารู้ว่าเธอเจตนาดี กลัวว่าเธอเองจะเหนื่อย แต่ว่าชีวภาได้รับบาดเจ็บเพราะธีมนต์เช่นนี้ เธอจะปัดเรื่องนี้ออกไปจากใจได้อย่างไร อย่างว่าแต่แค่ซุปบำรุงเลย ถ้าหากว่าได้รับอนุญาต เธออยากจะย้ายน้ารินมาที่นี่เลยด้วยซ้ำ