ตอนที่689 ค้นหาความสุขของตัวเอง

“นี่เป็นเรื่องปกติ” นัชชายืนยันกับเธออีกครั้ง “ถ้าหากว่าเธอเพิ่งจะฟื้นขึ้นมาแล้วรู้สึกโล่งใจโดยสมบูรณ์แบบ นั่นสิที่ผิดปกติ ดังนั้นเธอไม่ต้องไปคิดให้วุ่นวาย ถ้าหากเธอไม่มีความสุขไม่ชอบใจ ยิ่งไม่รู้ว่าทำไมต้องหลบเลี่ยง เธอสามารถแสดงมันออกมาต่อหน้าเขา แทนที่จะไม่แสดงความรู้สึกนั้นออกมาและแอบซ่อนมันอยู่ในใจ ทำอย่างนั้นมันเก็บกดเกินไป”

คำพูดของเธอทำให้ชีวภาได้เข้าสู่พื้นที่ใหม่ๆ ที่ไม่รู้สึกกดดันมากนัก ไม่มีความรู้สึกเร่งรีบหรือกดดันอย่างเช่นตอนนี้

เธอบอกหล่อนด้วยวิธีนี้ ไม่ว่าอารมณ์นั้นจะถูกต้องหรือไม่ก็ตาม เธอสามารถแสดงมันออกมาได้อย่างเต็มที่ แทนที่จะเก็บกดมันไว้กับตัวเอง

“พี่นัชชา ฉันแสดงมันออกมาได้อย่างนั้นหรือคะ”

“แน่นอน” นัชชาพยักหน้าโดยไม่คิด “เรื่องอื่นฉันไม่รับรอง แต่สำหรับเรื่องเธอแล้ว ชนุดมรับมือได้อย่างแน่นอน”

สิ่งที่ชายคนนั้นกลัวที่สุดก็คือชีวภาไม่สนใจเขา การแสดงออกที่เย็นชาทำให้รู้สึกปวดใจจริงๆ

ยิ่งนานช่องว่างระหว่างคนทั้งสองก็ยิ่งถดถอย กลายเป็นช่องว่างที่ไม่สามารถก้าวข้ามผ่านไปได้

แค่พูดกับชนุดมเช่นนี้ กลายเป็นว่าหลังจากคุยกับชีวภาแล้ว อย่างน้อยตอนนี้เธอก็ยังฟัง ไม่ได้ไม่มีเหตุผลเสียทีเดียว

“แม่ฉันบอกว่า เขาดูแลฉันตลอด” เมื่อพูดประโยคนี้ ดวงตาของหญิงสาวที่นั่งอยู่บนเตียงก็ปิดลง

นัชชารีบกล่าว “ใช่ ทุกครั้งที่เขามาที่โรงพยาบาลก็แทบจะไม่ได้นอน เอาแต่นั่งอยู่ข้างเตียงจ้องเธออยู่อย่างนั้น ฉันเคยได้ยินพี่ปรัณบอกว่า เขายังเสียน้ำตาให้กับเรื่องของคุณ”

ความจริงแล้วปรัณไม่เคยพูดกับเธอ แต่มีครั้งหนึ่งเธอบังเอิญเห็นชนุดมเดินออกมาจากห้องผู้ป่วย ดวงตาของเขาแดงมาก ดูก็รู้ว่าร้องไห้

แต่ว่าผู้ชายต้องรักษาหน้า นัชชาจึงทำเหมือนว่ามองไม่เห็น เธอแค่ทักทายแล้วก็จากไป แต่ว่าในใจเธอก็รู้สึกประหลาดใจ และแปลกใจ หากไม่ใช่เพราะชายคนนั้นใส่ใจเธอมาก มีหรือที่จะเสียน้ำตาเพียงเพราะผู้หญิงคนหนึ่ง

“เขาไม่ใช่คนธรรมดา ตอนเด็กได้รับเรื่องราวทุกข์ใจมามากมายนัก แม้แต่ตลาดมืดก็เคยไปอยู่ คนหรือเรื่องที่ทำให้เขาร้องไห้ได้ ถึงตอนนี้ก็ไม่มีเรื่องอื่นนอกจากเรื่องเธอ”

ไม่เพียงแต่นัชชาเท่านั้นที่ประหลาดใจ ชีวภาเองก็ประหลาดใจ อย่าว่าแต่ร้องไห้ เขาไม่ค่อยเปิดเผยอารมณ์ เป็นคนนิ่งเฉยมาก ราวกับว่าไม่มีเรื่องอะไรทำอะไรเขาได้

ตอนนี้นัชชาบอกว่าเขาร้องไห้ ร้องเพราะเธอ เธอนึกภาพนั้นไม่ออกเลยจริงๆ

คงจะเสียใจจนเข้ากระดูก ถึงสามารถหลั่งน้ำตาข้างเตียงเธอได้

แต่ว่าน้ำตานี้เป็นเพราะความรู้สึกผิดมากน้อยแค่ไหน เป็นเพราะความรักมากน้อยแค่ไหน เธอไม่สามารถรู้ได้

ดูเหมือนว่าเธอจะยังไม่เชื่อและยังสงสัย นัชชาจึงพูดขึ้นเบาๆ “ความจริงแล้วสิ่งที่เธอไม่ต้องกังวลเลยก็คือความรู้สึกของเขาที่มีต่อเธอ ภา พี่รู้จักนิสัยของชนุดมดี ถ้าหากว่าไม่ได้ชอบเธอ ถ้าหากแค่รู้สึกผิดที่ทำให้เธอเจ็บตัว เขาจะไม่ทำอะไรมากมายด้วยตนเอง ตอนที่โคม่าจะละทิ้งเธอไปก็ได้”

ขณะที่หัวใจของชีวภากำลังกวัดแกว่งไปมา ในที่สุดคำพูดประโยคนี้ก็เหมือนชี้ทางสว่างให้กับเธอ ความมั่นใจของเธอสั่นคลอนมากในตอนนี้