ตอนที่690 ตัดสินใจเผชิญหน้า

ตอนที่690 ตัดสินใจเผชิญหน้า

บทสนทนากับนัชชามีประโยชน์กับเธอมาก วันรุ่งขึ้นเมื่อดุลยามาส่งซุปบำรุงกำลังให้ เธอดื่มจนหมดและพูดอย่างสงบนิ่ง “แม่ หนูรู้ว่าซุปนี้ชนุดมให้คนส่งมาให้หนู”

ใบหน้าของดุลยาแข็งทื่อ เธอหัวเราะขึ้นอย่างรวดเร็ว “เธอพูดอะไรกัน ซุปนี่แม่ต้มให้เอง เกี่ยวอะไรกับชนุดม…”

“แม่ อย่าหลอกหนู ในนี้มันมีวัตถุดิบพิเศษอยู่ ถ้าไม่ใช่มืออาชีพทำแล้วมันจะไม่ออกมาเป็นแบบนี้”

ดุลยาอ้าปากค้าง เธออยากจะอธิบายแต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไร ช่างเถอะ เธอรู้รสชาตมือแม่ อาหารของเธอชีวภาทานมาตั้งแต่ยังเด็กยันโต แน่นอนว่าต้องจดจำได้

คำพูดเมื่อถึงตรงนี้ ดุลยาก็อยากบอกความจริง “แม่ไม่ได้อยากปิดบังลูก ตอนนี้ลูกกำลังอยู่ในช่วงพักฟื้น ร่างกายต้องการสารอาหารดีๆใช่ไหม แม่กลัวว่าถ้าบอกว่าชนุดมเตรียมมาแล้วลูกจะไม่ดื่ม แม่วิ่งไปวิ่งมาระหว่างบ้านและโรงพยาบาลไม่มีเวลาทำซุปที่ประณีตเช่นนี้”

เธอมองค้อนเล็กน้อย ไปที่ชามพอร์ซเลนสีขาวอันว่างเปล่าในมือ หลังจากที่นิ่งเงียบเธอก็เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง “แม่ให้เขาเอามาให้เองสิ”

ทันทีที่ได้ยินประโยคดังกล่าว ดุลยาก็ตกอกตกใจ “ใคร”

ชีวภาลุกขึ้นและถอนหายใจ “ชนุดม”

หลายวันมานี้เธอทำให้คนรอบตัวรู้สึกลำบากใจ เธออายุยี่สิบสองปีแล้ว ไม่สามารถทำตัวเหมือนเด็กได้ อย่างน้อยปัญหาทางอารมณ์ของตัวเองก็ควรจะจัดการให้ดี

ดุลยาหวังว่าเธอจะได้พบชนุดม ในฐานะผู้อาวุโสเธอมองเห็นความรักที่ชนุดมมีต่อเธอ มันเป็นความรักที่อบอุ่นอย่างแท้จริง หากพวกเขาสามารถไปด้วยกันได้ ชีวภาจะต้องมีความสุขมาก

เพียงแต่ว่าอารมณ์ของชีวภาที่มีต่อชนุดมนั้นค่อนข้างรุนแรงมาก เธอกลัวว่าจะกระทบต่อการฟื้นตัวของร่างกาย แม้ว่าใจจะเป็นกังวล แต่ว่าเธอก็ไม่เคยพูดอะไร

ในเวลานี้เธอได้ยินว่าชีวภาต้องการพบเขา ใจของดุลยานั้นมีความสุขมาก “เด็กดี ลูกคิดได้แล้ว”

คิดได้รึ

ชีวภารู้สึกว่าตัวเองยังไม่ได้ เมื่อนึกถึงชายคนนั้นหัวใจยังเจ็บเหมือนถูกทุบ เธอส่ายหัวเบาๆ “ยังไงก็ต้องเผชิญหน้ากันอยู่แล้ว”

นัชชาพูดถูก การหลบหนีไม่ได้ช่วยอะไรเธอเลย เธอต้องเรียนรู้ที่จะเผชิญหน้า การเผชิญหน้ากับเขายังไม่เท่ากับการเผชิญหน้ากับหัวใจที่แท้จริงของตนเอง

เมื่อได้ยินเธอพูดเช่นนั้น ใจดุลยาก็มีความสุข และดึงมือเธอมาจับเบาๆ “ชีวภา ลูกเป็นผู้ใหญ่แล้ว ลูกคิดได้เช่นนี้แม่มีความสุขมาก ดมในความคิดแม่ก็ไม่ใช่คนไม่ดี เขาดีกับลูกไม่น้อย แต่จะคบหากันเช่นไรนั้นก็ขึ้นอยู่กับความรู้สึกของลูก ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร แม่ก็จะอยู่เคียงข้างลูก ลูกไม่ต้องกังวลไป”

ในโลกนี้ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ตาม คนเดียวที่จะสามารถอยู่เคียงข้างเธอได้ตลอดไปก็คือคนในครอบครัวของตัวเอง

ดวงตาของชีวภานั้นเป็นสีแดงก่ำ ในขณะเดียวกันนั้นเธอก็รู้สึกมีกำลังใจและมั่นใจขึ้นมา บางทีเธอควรที่จะทำตามวิธีนี้จริงๆ

----

หลังจากที่เธอบอกดุลยาเรื่องที่จะให้ชนุดมมาส่งอาหารเสร็จแล้ว เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น ผู้ชายคนนั้นก็รีบนำมาให้ที่ห้องผู้ป่วย

วันนี้ชีวภาลงจากเตียงและเดินปกติแล้ว เธอเพิ่งจะขึ้นมาจากสวนดอกไม้ บนร่างกายยังสวมใส่เสื้อคลุมถักไหมพรหมสีแดงอยู่

เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา เธอก็ยกมือขึ้นเพื่อกระชับเสื้อคลุมเข้ากับตัวโดยสัญชาตญาณ เธอคิดว่าชนุดมจะถามว่าทำไมจู่ๆเธอถึงให้ดุลยาขอให้เขามา แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ

การเคลื่อนไหวลื่นไหลเป็นไปอย่างธรรมชาติ เขาเทน้ำซุปลงในชามและวางไว้ที่ข้างเตียง “ทานอาหารเย็นเถอะ”

การแสดงออกแบบนั้น ท่าทางนั้น ถ้าใครไม่รู้ก็จะคิดว่าเขามาดูแลเธอที่นี่ทุกวัน ทุกอย่างเป็นไปอย่างคล่องแคล่ว

อย่างไรก็ตาม บรรยากาศเช่นนั้นทำให้ชีวภารู้สึกผ่อนคลายเล็กน้อย ถ้าหากว่าตั้งใจเกินไปก็จะทำให้เธอรู้สึกอึดอัด เป็นอย่างนี้ก็ดี