ตอนที่698 ต้องการด่วน

ตอนที่698 ต้องการด่วน

เสนานียังไม่เห็นทยุติออกมา เธอก็ยังไม่วางใจที่จะออกไป “หมอฉันสบายดี ฉันจะรอให้ตาแก่ออกมาก่อนแล้วฉันถึงค่อยไป”

หมอไม่เห็นด้วยกับบที่เธอทำเช่นนี้ “อารมณ์ของคุณตอนนี้ ไม่ต้องรอให้ผู้ป่วยฟื้นขึ้นมาคุณก็อาจจะเป็นลมไปได้”

เมื่อพูดแล้ว เขาก็มองไปที่ดราณีทางด้านข้าง “ลูกสาวคุณก็อยู่ตรงนี้ไม่ต้องห่วง คุณไปรับน้ำเกลือก่อน ขั้นตอนทางนี้เป็นไปอย่างราบรื่น ไม่ต้องห่วง”

ดราณียังเป็นห่วงว่าเธอจะไม่ไหวจึงรีบสำทับ “ใช่แม่ หนูอยู่ตรงนี้แม่จะกลัวอะไร แถมลุงกับป้าก็อยู่ด้วย”

เสนานีเหลือบไปมองชนัยที่ยืนอยู่ทางด้านข้าง เหมือนจะอยากพูดแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร สุดท้ายแล้วเธอก็เงียบและตามพยาบาลไปที่ห้องพยาบาล

เมื่อเห็นว่าเธอยอมทำตาม ดราณีก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอยืนอยู่รอทยุติอยู่ที่หน้าประตูต่อไป ผ่านไปเกือบสิบห้านาที ในที่สุดเตียงของชายคนนั้นก็ถูกผลักออกจากห้องผ่าตัด

ภายใต้ผ้าห่มสีขาว ด้านหลังของทยุตินั้นเป็นเข็ม น้ำเกลือแขวนอยู่เหนือศีรษะ คนยังไม่ฟื้นจากยาสลบ สองตาหลับสนิท ใบหน้าซีดมาก ดูแล้วไม่ค่อยดี

“อีกประมาณหนึ่งชั่วโมงผู้ป่วยถึงจะฟื้น ถึงเวลานั้นเรามาดูกัน คนในครอบครัวไม่ต้องกังวลไป ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นให้กดกริ่งเรียก หมอทุกคนอยู่ที่นี่”

ดราณีพยักหน้า “ขอบคุณค่ะหมอ”

“ไม่เป็นไร เป็นหน้าที่ของพวกเราอยู่แล้วครับ” หมอสุภาพมาก เขาเต็มไปด้วยความสุภาพแต่ความจริงแล้วไม่ใช่ต่อพวกเขา แต่ว่าเป็นความสุภาพที่มีต่อชนัยซึ่งหมอกำลังมองไปต่างหาก

ดราณีนั้นเห็นได้อย่างชัดเจนมาก เธอมองตามหมอไป

ตั้งแต่ชนัยเดินเข้าโรงพยาบาลมาก็ได้รับการจับจ้องจากทุกสายตา แต่เขาทำเป็นมองไม่เห็น ไม่มีปฏิกิริยาใดทั้งสิ้น จนถึงตอนนี้ที่ดราณีจ้องมองเขา คนคนนี้จึงเงยหน้าขึ้นและเดินไปตรงหน้าเธอ เขากระซิบถาม “มีอะไรรึ”

“เปล่าค่ะ” ดราณีลดศีรษะลงอย่างรวดเร็ว เธอพยายามหลบสายตาของเขา

อยู่ๆ ความรู้สึกในการเผชิญหน้ากับชนัยก็แตกต่างจากก่อน ความรู้สึกนี้มาอย่างรวดเร็วมาก เร็วจนเธอปรับตัวไม่ทัน

ดราณีมองดูเตียงของทยุติถูกลากเข้าไปยังห้องพักผู้ป่วย ป้าและลุงก็คอยขนาบอยู่ที่ด้านข้าง ดราณีออกมากล่าวทักทายกับชนัย “อีกสักครู่ฉันจะไปที่ห้องของคุณหมอเพื่อถามไถ่ถึงอาการ”

เมื่อครู่มีคนมาก เธอยังไม่มีเวลาพูดอะไร ตอนนี้สถานการณ์สงบลงแล้ว ระหว่างที่เสนานียังให้น้ำเกลือไม่เสร็จนั้น เธอต้องการที่จะอาศัยช่วงเวลานี้รู้เหตุการณ์ก่อน

แม้ว่าลุงและป้าจะอาวุโสกว่าแต่อย่างไรก็ตามการศึกษาของทั้งสองท่านก็ไม่ได้สูงมากนัก เมื่อเจอเรื่องอะไรก็ตามก็มักจะตกใจกลัว เมื่อไม่เข้าใจอะไรก็จะเอะอะโวยวาย เธอไปเองดีที่สุด

ชนัยพยักหน้า “ให้ผมไปเป็นเพื่อนไหม”

ดราณีปฏิเสธอย่างรวดเร็ว “ไม่เป็นไรฉันไปเองได้”

เมื่อพูดจบ เธอก็กลัวว่าเขาจะรู้สึกไม่สบายใจจึงอธิบายขึ้นอีกประโยค “ถ้าคุณไปด้วยหมอก็คงจะประหม่า พูดอะไรอาจจะไม่ค่อยสะดวก”

เมื่อชนัยเห็นว่าเป็นเช่นนั้น จึงไม่ได้พยายามยืดเยื้อ “ผมจะรออยู่หน้าห้องผู้ป่วย”

“ได้”

เมื่อดราณีมาถึงห้องพักแพทย์ เมื่อเดินเข้ามาหมอก็รีบลุกขึ้นต้อนรับทันที “คุณดราณี”

เมื่อได้รับการปฏิบัติด้วยความเคารพเช่นนี้ ดราณีรู้สึกไม่ค่อยคุ้นชินเท่าใด กับเธอชนัยช่างไม่เคารพไม่เกรงใจ แต่สำหรับคนอื่นแล้วกลับเคารพเกรงใจเธอมากๆ เธอรีบโค้งศีรษะอย่างรวดเร็ว “หมอคะ ฉันมาถามถึงอาการของพ่อค่ะ”