ตอนที่697 เลือดออกในสมองเฉียบพลัน

ผู้คนในสายไม่ลังเลเลยที่จะรับปาก “ไม่มีปัญหา ผู้ป่วยมีอาการอย่างไร”

“เลือดออกในสมอง” เขาพูดพลางมองตาสาวน้อยที่เต็มไปด้วยน้ำตาซึ่งนั่งอยู่ทางด้านข้าง “สถาพอาการยังไม่ชัดเจน”

“โอเค นั่นอยู่ที่ศูนย์สมองและประสาท ผมจะไปจัดการให้ตอนนี้เลย” คณบดีบอกว่ากำลังลงทะเบียนให้ “ผู้ป่วยชื่ออะไร”

“ชื่อพ่อของคุณ”

ดราณีรีบตอบทันที “ทยุติ”

ชนัยบอกต่ออย่างชัดถ้อยชัดคำ เมื่อได้รับคำยืนยันจากคณบดีเขาก็รู้สึกขอบคุณอย่างจริงใจ “รบกวนด้วย”

“ประธานชนัย ไม่ต้องเกรงใจ”

เมื่อเห็นเขาพูดสองสามคำก็วางสาย ดราณีจึงถามอย่างใจจดใจจ่อ “เป็น เป็นอย่างไรบ้าง จัดการได้ไหมคะ”

โรงพยาบาลธัญมนเป็นโรงพยาบาลรัฐซึ่งมีผู้เชี่ยวชาญมากที่สุดในเมืองJ อย่าบอกนะว่าตอนนี้จัดการเตรียมการผ่าตัดเรียบร้อยแล้ว ถ้าเป็นกรณีปกติมันไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างแน่นอน

ชนัยบีบนิ้วทั้งห้าของเธอไว้ “จัดการให้เรียบร้อยแล้ว”

ดราณีหัวใจเต้นแรงมาก เธอเพิ่งลงจากรถจะกลับเข้าไปเรียนแต่กลับได้รับโทรศัพท์จากทางบ้าน บอกว่าตอนนี้ทยุติกำลังจะได้รับการผ่าตัด

ครอบครัวของเธอไม่ได้อยู่ในเมืองJ แต่อยู่ในเมืองBซึ่งอยู่ถัดไป เงื่อนไขความพร้อมทางการแพทย์ที่นั่นยังไม่ค่อยดีนัก เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อของเธอมาพบหมอที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่

อาจะเพราะที่บ้านกลัวว่าเธอจะฟุ้งซ่าน ดังนั้นจึงปกปิดเอาไว้

แต่เรื่องแบบนี้จะปกปิดได้อย่างไรล่ะ

ผลกระทบที่เธอรู้ในตอนนี้ ร้ายแรงกว่าก่อนหน้านี้มากนัก ร่างกายของทยุตินั้นแข็งแรง นึกจะบอกว่าล้มก็ล้มอย่างนั้นรึ

ดังนั้นในขณะที่ได้ทราบเรื่อง เธอก็หันหลังกลับและวิ่งตามรถในทันที ทีแรกก็ไม่คิดว่าจะตามทัน แต่ทันใดนั้นเขาก็หยุดรถลงที่ตรงหน้าเธอ

เหมือนกับจับฟางเส้นสุดท้ายเอาไว้ได้ ดราณีรู้สึกสำนึกขอบคุณเขามาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาช่วยติดต่อประสานงานกับทางโรงพยาบาลให้ ทำให้เธอสำนึกขอบคุณเขามากยิ่งกว่าทำสิ่งใดๆให้อีก

“ชนัย ขอบคุณ อีกสักครู่คุณก็ส่งฉันที่โรงพยาบาลก็พอค่ะ…” เธอกลัวว่าจะทำให้งานเขาล่าช้า เลยเตรียมที่จะพูดอะไรบางอย่าง

แต่ชนัยกลับไม่ได้รู้สึกขอบคุณ “คุณเป็นอย่างนี้ผมจะไปได้อย่างไร ผมจะอยู่เป็นเพื่อนคุณ”

สามประโยคทำลายท่าทีที่ดราณีแสร้งทำว่าไม่เป็นไรทั้งหมดไปสิ้น

เธอต้องการคนที่เข้มแข็งที่สามารถให้ความรู้สึกที่ปลอดภัยแก่เธอได้เมื่ออยู่ใกล้ แต่ว่าสติปัญญาของเธอบอกให้เธอ 'ผลักไส' คนคนนี้ไปตั้งแต่ทีแรก

เธอตื่นตระหนกมาก ในเมืองใหญ่ที่ไม่มีญาติพี่น้องคนคอยช่วยเหลือ การที่ญาติป่วยนั้นมันวุ่นวายมาก

แต่ในขณะนี้ เขากลับบอกว่าจะอยู่เป็นเพื่อนเธอ

น้ำตาของดราณีเกือบจะทะลักออกมา เธอสูดหายใจลึกๆและกลั้นมันไว้ และพยายามกลืนน้ำตาเข้าไปในเปลือกตาตามเดิม

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง รถจอดที่ประตูโรงพยาบาล ทันทีที่เข้าไปในห้องโถงเธอก็รู้สึกถึงความยิ่งใหญ่ของโรงพยาบาล ไม่เหมือนโรงพยาบาลของปรัณ มันคึกคักไปด้วยผู้คน

ความคิดเห็น