ตอนที่696 ครอบครัวอยู่ที่โรงพยาบาล

ตอนที่696 ครอบครัวอยู่ที่โรงพยาบาล

ชนัยพูดอย่างไม่เขินอาย ใจของดราณีนั้นไม่ค่อยมีภูมิคุ้มกัน และเมื่อคำพูดออกมาจากปากลุงวู นั่นทำให้เธอยิ่งรู้สึกอายมาก

ใบหน้าของเธอแดงจนมองเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า ปฏิเสธคำพูดของลุงวู “ไม่หรอกค่ะ เขาจะมีเวลาที่ไหนมาคิดถึงหนู…”

ดราณีแค่ต้องการจะพูดให้เข้าใจ ไม่คิดว่าเมื่อชนัยฟังแล้วก็รีบพูด “ผมจะไม่มีได้อย่างไร แต่ให้ทำงานหนัก ธุระจะเยอะ ขอแค่คุณยินดี ผมมีเวลาเกินพอที่จะคิดถึงคุณ”

เมื่อได้ยินคำพูดหน้าไม่อายของชายคนนั้น ดราณีก็รู้สึกว่าน่าขันและทำอะไรไม่ถูก “คุณอย่าพูดจามั่วซั่วได้ไหม”

“ผมพูดมั่วที่ไหนกัน ผมจริงจังทุกคำ มีแต่คุณเท่านั้นที่ไม่เชื่อ” ชนัยพูดจบก็รู้สึกน้อยใจ “คุณลองถามลุงวูดู นอกจากคุณแล้วผมเคยไปส่งผู้หญิงที่ไหนไปโรงเรียนอีก อย่าว่าแต่ไปโรงเรียนเลย ต่อให้ไปช็อปปิ้งก็ไม่ไปส่งหรอก คุณโชคดีแค่ไหนแล้วยังไม่รู้ตัวอีก”

ลุงวูสังเกตการเคลื่อนไหวด้านหลังของเขา เขาขับรถให้ชนับมาเป็นเวลาหลายปี แน่นอนว่าต้องเข้าหาเขาอยู่แล้ว “ใช่แล้วครับคุณดราณี นอกจากคุณแล้วคุณชนัยก็ไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนมาขึ้นรถของผมเลย”

ถึงแม้ดราณีจะไม่เชื่อคำพูดชนัย แต่ถ้าเป็นคำพูดของลุงวูเธอก็ค่อนข้างเชื่อถือ

จริงรึ

เขาไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนขึ้นรถของลุงวู เธอเป็นคนแรกอย่างนั้นรึ

ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวสมอง หัวใจของดราณีรู้สึกปลอดโปร่ง แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไม

การคบหากับชนัยในช่วงเวลาหลายวันนี้ เธอสัมผัสได้ ถึงแม้ผู้ชายคนนี้จะมีผู้หญิงมาแล้วหลายคน แต่ความรู้สึกภายในใจของเขายังบริสุทธิ์อยู่ ไม่อย่างนั้นเขาคงจะไม่เหมือนเด็กเช่นนี้ เปลี่ยนวิธีซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แค่หลายปีมานี้ เขาได้ก็อายุสามสิบกว่าแล้ว ไม่มีใครที่เขาพากลับบ้าน

จะบอกว่าเพราะเขามีวิสัยทัศน์ดีหรือเพราะว่าปรับตัวเข้ากับคนอื่นไม่ได้

ความน่าจะเป็นมากที่สุดสำหรับอดีตของเขาก็คือ ที่สุดแล้วชนัยเข้มงวดกับทุกสิ่งเสมอ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องความรู้สึก เขากลัวว่ามันจะเป็นอันตรายร้ายแรงเกินกว่าที่เป็น

เมื่อคิดได้ดราณีก็ไม่ต้องการที่จะแหย่เขาอีก “ความจริงแล้วคุณเป็นอย่างนี้ก็ไม่ค่อยดีนักนะ”

ดูเหมือนเขาจะรู้ว่าเธอกำลังจะพูดอะไรต่อไป เขาไม่รอให้เธอเปิดปากก็รีบพูดขัดขึ้นทันที “เอาล่ะ คุณไม่ต้องพูดแล้ว คุณไม่พูดผมยังพอทำใจง่ายหน่อย”

ดราณีเบ้ปาก ปล่อยผ่าน

รถขับไปอย่างราบรื่นตลอดทาง เมื่อขับไปถึงประตูโรงเรียนก็ยังเป็นมาถึงเร็วเกินไป ดราณีหาจุดที่ไม่เป็นเป้าสายตาให้ชนัยจอดรถ

เธอหยิบกระเป๋าและกล่าวลาชนัยซึ่งอยู่ด้านข้าง “ฉันไปละ”

“อื้อ” ชนัยเสียงอ่อยและถามกลับไป “พรุ่งนี้คุณจะยังมาบ้านผมไหม”

เสียงนั้น ท่าทางนั้น เหมือนกำลังจะขาดใจอยู่หน้าโรงเรียนอนุบาล กล่าวอำลาเพื่อนนักเรียนอย่างนั้น

น่าเสียดายที่ดราณีไม่เดียงสาเหมือนกับเด็กด้วย สายตาเธอแน่วแน่ “ฉันไม่ไปแล้ว”

บาดแผลบนร่างกายของชนัยนั้นดีขึ้นแล้ว เธอจะไปอีกมันก็ไม่ใชเรื่อง

ที่จริงแล้วในสองวันนี้เขาก็สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ เพียงแค่ใจไม่อยากเองเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้นก็ไม่อยากบังคับตัวเองออกไปข้างนอก

ตอนนี้เขาไม่มีปัญหาอะไรในการพักฟื้น เธอก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องไป

แต่ชนัยกลับไม่คิดอย่างนั้น หลายวันมานี้เขาคุ้นเคยกับกับการที่ต้องมาเปิดประตูตอนเช้า หรือว่าฉากที่เมื่อกลับถึงบ้านก็จะเห็นเธอ อยู่ๆก็ต้องกลับไปใช้ชีวิตอย่างชายโสด

เขาปรับตัวไม่ได้ รู้สึกอึดอัดมาก แค่คิดก็รู้สึกแย่แล้ว

“คุณช่างโหดร้ายเหลือเกิน” ชนัยต้องการว่าเธอให้เกินจริง จะได้ทำให้เธอรู้สึกละอายใจ