ตอนที่695 คุณไม่เข้าใจความคิดของฉัน

ตอนที่695 คุณไม่เข้าใจความคิดของฉัน

ดราณีไม่มีทางเลือกนอกจากพูดซ้ำกับเขา “ฉันจะไปโรงเรียน ตอนเที่ยงมีบางอย่างต้องทำ”

ชนัยเลิกคิ้ว “ตอนเที่ยงรึ โรงเรียนคุณตอนเช้าตอนบ้ายไม่มีเรียน แต่มีเรียนตอนเที่ยงเวลาทานข้าวอย่างนั้นรึ”

ดราณีไม่ชอบที่เขาไม่เชื่ออะไรเลย ทำไมต้องทำตัวสงสัยเช่นนี้ จึงค้อนเขาอย่างอารมณ์เสีย พวกเราซ้อมชุมนุมกันตอนเที่ยง คุณอย่าทำตัวจุกจิกกวนใจได้ไหม”

เมื่อได้ยินว่าเป็นการซ้อมชุมนุม ชนัยก็วางใจ แต่ปากก็ยังไม่เลิกหาเรื่อง “คุณวันวันไม่ตั้งใจเรียน มัวแต่ไปเข้าชุมนุมอะไร นั่นมันโรงเรียนเอาไว้หลอกนักเรียนใหม่เท่านั้น”

ชนัยรู้ว่าดราณีกำลังจะคัดค้าน เขาไม่รอให้เธออ้าปาก รีบยื่นมือออกไปคว้าตัวคนไว้ “อีกตั้งนานกว่าจะเที่ยง อยู่ทานข้าวเป็นเพื่อนผมก่อน”

ดราณีจึงได้แต่ตามไปแต่โดยดี เธอนั่งลงบนเก้าอี้ในห้องอาหารและได้แต่มองดูตาแก่คนนี้ทานอาหารอย่างช่วยไม่ได้ ไม่ช้าไม่นาน ก็ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรมารบกวนมื้ออาหารของตาเฒ่าคนนั้นได้

ตอนแรกดราณียิ่งมองก็ยิ่งเบื่อ แต่เมื่อเวลาผ่านไปเขาก็รู้สึกว่าน่าสนใจ

จะว่าไป เธอไม่ค่อยได้สังเกตเวลาชนัยทานข้าวดีๆเลย เมื่อสังเกตดูก็เหมือนกำลังเห็นชายผู้สูงศักดิ์ ช่างพิถีพิถัน ท่วงท่านั้นไม่เหมือนคนทั่วไป

เมื่อเขาเห็นหญิงสาวจ้องอย่างตั้งอกตั้งใจ เขาจึงเลิกคิ้วหันไปมอง “ไม่ทานข้าว แค่มองผมก็อิ่มแล้วรึ”

เขาหยิบแซนวิสที่เหลือขึ้นตรงหน้าเธอ “กินเร็วเข้า”

“ฉันไม่หิว”

“คุณทานข้าวเช้าแล้วรึ”

ดราณีส่ายหัวอย่างซื่อสัตว์ “ยังค่ะ”

“...”

ชนัยส่งเสียง ‘หึ' “ถ้าอย่างนั้นที่คุณบอกว่าไม่หิวก็หลอกผมสินะ”

“ฉันไม่อยากกิน” ตอนนี้ดราณีอยากให้เขารีบทานรีบดื่มให้เสร็จ เธอจะได้รีบออกไปโรงเรียนไวๆ

แต่เห็นเธอเป็นอย่างนี้ ชนัยยิ่งมองก็ยิ่งขัดตา “ทานสิ คุณมาดูแลผม แล้วผมจะปล่อยให้คุณไปเรียนแบบหิวๆอย่างนี้ได้อย่างไรกัน”

เมื่อเห็นเขายืนกราน ดราณีก็ไม่ปฏิเสธอีกต่อไป แทนที่ต่อล้อต่อเถียง สู้ลงมือทานเลยจะดีกว่า

ชนัยเคี้ยวอาหารที่อยู่ในปาก ว่าไปแล้ว อาหารที่เธอทำก็รสชาตไม่เลว สองวันที่ผ่านมาทำอาหารให้เขาทานหลากหลาย ถึงแม้ว่าจะเป็นจานผัดทอดธรรมดาทั่วไป แต่เธอก็ทำออกมาได้ดีกว่ามาตรฐานทั่วไป อาหารชั้นดี

กุญแจสำคัญคืออาหารมื้อนี้เป็นเธอทำ เขาจึงทานอย่างมีความสุข

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ชนัยก็อดไม่ได้ที่จะแบ่งปันข่าวดีที่เพิ่งจะได้ทราบจากปรัณ “ผู้ป่วยที่พี่ชายผมรับผิดชอบดูแลอยู่นั้น ตอนนี้เธอฟื้นขึ้นจากอาการโคม่า หญิงสาวคนนั้นได้รับบาดเจ็บจนอยู่ในอาการโคม่าเป็นเวลาสามเดือน ในที่สุดอาการก็ดีขึ้น”

นี่เป็นครั้งแรกที่ชนัยพูดถึงเรื่องคนรอบตัวให้เธอฟัง แม้ว่าก่อนหน้านี้จะได้พบกับคุณปรัณในวันแต่งงาน แต่ความทรงจำนั้นก็ไม่ได้ลึกซึ้ง เพียงแค่ทราบว่าบุคคลนี้เป็นหมอ และเป็นเพื่อนรักของปรัณ

“โคม่าเป็นเวลาสามเดือนรึคะ” ดราณีรู้สึกประหลาดใจ “รุนแรงจริงๆ ยังดีที่คนฟื้นขึ้นมา”

“ก็ใช่น่ะสิ เพราะว่าความเจ็บป่วยนี้เหงื่อตกมาแล้วตั้งเท่าไร พี่ชายผมเกือบจะซึมเศร้าเพราะเหตุการณ์นี้” ชนัยพูดแล้วก็ส่ายหัว “ผู้หญิงคนนี้ยอมได้บาดเจ็บเพื่อผู้ชายคนนั้น อีกนิดเดียวก็เกือบจะ---”

พูดแล้วเขาก็ยกมือตัวเองขึ้น เขาใช้หัวแม่มือนวดกดกันไว้ “อีกนิดเดียวก็จะไม่ฟื้นขึ้นมาอีกแล้ว”

ดราณีฟังแล้วก็รู้สึกเป็นเรื่องยากที่จะเชื่อ “เพื่อผู้ชายที่เธอชอบใช่ไหมคะ”

“ใช่น่ะสิ คุณคิดว่าความรักครั้งนี้มันยิ่งใหญ่มากเพียงไหน ถึงสามารถทิ้งทั้งชีวิตได้ สำหรับผมผมคิดว่ามันโง่มาก ไม่เห็นจำเป็นต้องทำเช่นนี้ ถ้าหากคนไม่ฟื้นขึ้นมา ผู้หญิงคนนั้นก็หายไปแล้ว ผู้ชายคนนั้นก็ต้องอยู่คนเดียวตลอดชีวิต”