ตอนที่694 พวกเราดีกันแล้ว

ตอนที่694 พวกเราดีกันแล้ว

หลังจากที่ชีวภาฟื้นขึ้นมา ที่จริงแล้วไม่มีความคิดที่จะคืนดีกับชายคนนี้ สำหรับเธอแล้ว การคืนดีไม่เพียงแต่เป็นการเริ่มความสัมพันธ์ใหม่ตั้งแต่ต้นเท่านั้น ยังหมายถึงการยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ด้วย

เธอมีปมในใจ มีสิ่งกีดขวาง ดังนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายที่เธอจะยอมรับการเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

แต่แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่รู้ ว่าทำไมเรื่องราวดึงดำเนินมาถึงตรงนี้ได้ มาถึงตรงที่ชนุดมก้มลงจูบบนศีรษะของเธอ เธอขยับหลบหลีกนิดหน่อยก็หนีไปไหนไม่ได้อีกแล้ว

ทุกอย่างในร่างกายดูเหมือนจะสงบนิ่ง ความรู้สึกทั้งหมดหยุดลงตรงที่ริมฝีปากทั้งสองสัมผัสกัน ชีวภาลืมตาขึ้นเล็กน้อย อีกฝ่ายหนึ่งก็ไม่ได้หลับตาเช่นกัน ทั้งสองจ้องหน้ากันในระยะประชิด รู้สึกถึงกระแสความอบอุ่นที่ไหลผ่านบนร่างกาย

มันเป็นแค่การจูบ แต่เป็นการจูบที่ไม่สามารถยังยั้งได้อีกต่อไป ถึงแม้ตอนนี้ชนุดมจะมีอารมณ์แล้วก็ตาม

เขามีความคิดที่อยากจะใกล้ชิดชีวภา ในตอนนี้ที่เธอรับปากว่าจะยอมรับเขาอีกครั้ง การจูบผู้หญิงที่รักนั้น ตอนนี้เขาไม่สามารถควบคุมความปรารถนาในร่างกายได้อีกต่อไป

ไม่ได้เป็นเพราะมีความคิดสกปรก แต่มันเป็นเพียงสัญชาตญาณในร่างกายที่ปรารถนาเธอ

แต่ชนุดมไม่ใช่สัตว์ร้าย ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาจะไม่ทำอะไรเลย แม้ว่าตอนนี้เธอจะไม่ได้ป่วยเขาก็จะไม่เข้าใกล้

เธอเพิ่งจะตกปากรับคำเขา ต้องการเวลาและพื้นที่ที่จะคิดอย่างอิสระ ไม่สามารถกระทำอย่างหน้ามืดตามัวได้

บางทีมันอาจจะเคยเป็นเช่นนี้ แต่จากนี้ไป เขาจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างในอดีต

“ก่อนนี้คุณชอบผม ตอนนี้เปลี่ยนเป็นผมจีบคุณ”

ชายคนนั้นเอื้อมไปจับคอด้านหลังของหญิงสาวด้วยมือเดียว นิ้วหัวแม่มือสัมผัสกับผิวอันบอบบาง เหมือนกำลังลูบสัตว์เลี้ยงที่น่าสงสาร

ชีวภาอายจนไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง เธอดันแขนเพื่อผลักคนตรงหน้าออก เธอนั่งอยู่บนเตียงและพลิกตัวหันหลังให้เขา “ฉัน ฉันง่วงแล้ว อยากพักผ่อน คุณก็รีบนอนแต่หัวค่ำเถอะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ”

ระหว่างที่เธอพูดอยู่นั้น เขาก็ได้ยินถึงความวิตกกังวลและความสับสน

ชนุดมปิดปากเงียบ ไม่พยายามที่จะกระตุ้นเธอต่อไป “ราตรีสวัสดิ์”

เขาก้มตัวลงเทน้ำร้อนที่ตอนนี้กลายเป็นน้ำเย็นแล้วทิ้งไป หลังจากจัดการเก็บทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ชนุดมก็กลับไปที่เตียง จัดแจงกับเบาะนั่งสำหรับคนเดียวอันแคบนั้นให้เรียบร้อยอย่างน่าสงสาร และนั่งลงไป

“ติ๊ด” เสียงเบาๆ ไฟที่หัวเตียงปิดลง ทุกอย่างอยู่ในความมืด แต่หัวใจสองดวงที่หลงทางมาเป็นเวลานับร้อยวันก็ได้กลับมาเปิดขึ้นอีกครั้ง

เก้าอี้นั้นทั้งเย็นและแข็ง แต่ชนุดมรู้สึกเหมือนกำลังนอนหลับอยู่บนผ้าฝ้าย

เขารู้ว่าชีวภาไม่หลับ คืนนี้เป็นคืนที่พิเศษมากสำหรับพวกเขาทั้งคู่ เธอต้องคิดฟุ้งซ่านอยู่แน่นอน

ชนุดมได้ยินเสียงหายใจลำบากที่อยู่ในหู มีคำพูดที่สะทกสะท้อนอยู่ในอก ในที่สุดท่ามกลางความมืดที่เห็นไม่ชัดเจนเขาก็พูดโพล่งออกมา “ภา ผมจะไม่ทำให้คุณเสียใจอีก เรื่องร้ายๆที่ผ่านมาผมจะไม่ทำให้มันเกิดขึ้นอีก ผมขอโทษ ที่ที่ผ่านมาผมไม่สามารถปกป้องคุณได้ และขอบคุณคุณ ที่ให้โอกาสผมอีกครั้ง”

เธอไม่สมควรที่จะต้องทุกข์ทรมานแทนใคร ถึงแม้จะไม่เต็มใจที่จะพบเขา ยิ่งกว่านั้นคือความกล้าหาญที่จะยอมรับเขาอีกครั้ง

คำพูดเธอเมื่อสักครู่นี้'ใช้ความกล้าทั้งหมดเพื่อรักคุณอีกครั้ง’ทำให้กำแพงในหัวใจทั้งหมดของชนุดมหายวับไปหมดแล้ว

คำขอบคุณแค่นี้มันยังไม่พอที่จะแสดงถึงความละอายใจของเขา แต่นอกจากสองคำนี้แล้ว เขาไม่รู้ว่าเขาจะแสดงความรักของเขาอย่างไร