ตอนที่70 หลังจากนี้เราก็เป็นคนบ้านเดียวกันแล้ว

ตอนที่70 หลังจากนี้เราก็เป็นคนบ้านเดียวกันแล้ว

นัชชานึกถึงคำพูดของตัวเองเมื่อครู่ แล้วเขายังรอเธออยู่

“เตชิต ที่นี่มันบริษัท” เธอเรียกชื่อเต็มของเขา เธอกล้ามาก

คนถูกเรียกชื่อเต็ม นิ่งอึ้งไป เขายกมือจับหัวเธอ “เธอกล้าดีนี่ ที่เรียกชื่อเต็มของประธาน”

นี่เป็นคำชมใช่มั้ย

นัชชาเอ่ยปาก “ฉันจะไปแล้ว คุณหลบไป”

เตชิตเห็นว่าเธอไม่ยอมทำตาม เขาชอบความมุ่งมั่นของเธอ แต่ก็เกลียดความมุ่งมั่นของเธอ เขาไม่พูดอะไรมาก จับท้ายทอยแล้วดึงเธอเข้ามาจูบ

เขาสูง ตอนนี้นัชชาก็กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ เขาก้มตัวมือข้างหนึ่งยึดท้ายทอยเธอไว้ ส่วนอีกข้างก็ใส่ในกระเป๋ากางเกงไว้ จูบเธออย่างตั้งใจ

นัชชาหัวใจเต้นแรง ความรู้สึกแบบนี้ไม่เกิดขึ้นนานแล้ว ถึงจะเป็นตอนที่ตกลงคบกับดวิษ ใจก็ไม่ได้เต้นแรงขนาดนี้

การกระทำของเขาเต็มไปด้วยแรงดึงดูด ทำให้คนคล้อยตาม

แต่ทุกครั้งเขาจะจู่โจมเธอ ครั้งนี้กับเป็นในห้องประชุม.....เธอรู้สึกตื่นกลัวอย่างมาก

พอคิดดังนี้ นัชชาก็ไม่สบายใจ ทันใดนั้นก็มีความคิดร้ายกาจเกิดขึ้น เธออ้าปากกัดริมฝีปากล่างของเขา ทำให้เตชิตรู้สึกเจ็บจนผลักเธอออก

เขายืนตัวตรง ยกมือจับปากตัวเอง “กล้ามากนะเธอ”

นัชชามองดูปากที่ถูกเธอกัด เธอแอบรู้สึกสะใจ “ดูสิว่าเดี๋ยวคุณจะประชุมต่อยังไง”

เธอจะโดนเอาเปรียบทุกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับเป็นเตชิตที่โดน

สีหน้าของเขาไม่ค่อยพอใจ จับปากตัวเอง “ได้ กลางคืนเธอเจอดีแน่”

นัชชาสีหน้าเริ่มไม่ค่อยดี เธอไม่อยากให้กลางคืนมาถึง

เห็นสีหน้าเธอดูไม่ค่อยดี เขาเอ่ยปากพูดต่อ “หลังเลิกงานรอฉันด้วย มีงานรวมหนึ่งเธอไปกับฉัน”

“งานรวมอะไร”

“เป็นคนสนิท พวกปรัณ” ทุกคนเป็นเพื่อนสนิทกัน เวลาผ่านไปสักระยะก็จะมีการรวมตัวกันเป็นธรรมดา พอได้ยินเรื่องเขากับนัชชา ทุกคนก็เรียกร้องว่าให้พาเธอมาด้วย

เตชิตเขาไม่มีปัญหาอยู่แล้ว แต่นัชชา..............

“มีใครบ้าง ปรัณแล้วใครอีก พี่ธนัทไปมั้ย แล้วคนที่เป็นเจ้าของคลับคุณชนัยเขาไปด้วยรึเปล่า พวกคุณจะดื่มกันมั้ย คงไม่ดื่มหนักใช่มั้ย.......” เธอถามเขาอย่างรัว คนโดนถามไม่รู้ว่าควรเริ่มตอบจากไหนก่อน

เตชิตยื่นมือไปจับมือเล็ก “เธอตื่นเต้นอะไร”

“ก็ต้องตื่นเต้นสิ........” หน้าเล็กบึ้งตึง “ถ้าคุณบอกก่อน ฉันคงใส่ชุดอื่นออกจากบ้าน”

ชุดทำงานขาวดำ ถึงแม้ว่าชุดกระโปรงดำข้างใน แต่เมื่อมันอยู่กับเสื้อคลุมยาวตัวนอกดูเข้ากันมาก

“ชุดนี้ก็ดีแล้ว” เตชิตมองดูชุดของเธอ ไม่ว่ายังไงในสายตาเขาเธอสวยสุดตอนที่ไม่ใส่อะไรเลย

พอคิดดังนั้น สายตาของเขาก็เปลี่ยนไป

นัชชาไม่รู้ตัว เธอมัวแต่ตื่นเต้น เธอกลับมาอยู่ในห้องทำงานได้ยังไงเธอก็ไม่รู้ สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว