ตอนที่732รอให้เธออ้อนฉัน

ตอนที่732รอให้เธออ้อนฉัน

ถึงเวลานี้ดราณีถึงได้พูดแบบเขินๆว่า"ฉันไม่ใช่ว่าไม่อยากพึ่งพาคุณฉันแค่กลัวว่าฉันจะรบกวนเวลาทำงานของคุณเท่านั้นเองค่ะ"

ตอนแรกชนัยก็หวังว่าจะได้คำตอบอะไรบ้างจากเธอพอได้ยินเธอตอบกลับมาแบบนั้นไม่เหมือนการอธิบายแต่เหมือนว่าเธอกำลังงอนอยู่ใจก็อ่อนลงทันที"จะกลัวอะไรก็เธอเป็นแฟนของฉันใช้เวลาของฉันไปบ้างไม่ใช่เรื่องปกติเหรอ?"

คำพูดที่เต็มไปด้วยเหตุผลของเขาทำให้ดราณียิ้มจนแก้มแทบปริแต่น้ำเสียงยังคงราบเรียบ"อ้อถ้าฉันอ้อนคุณมากๆเข้าคุณห้ามรำคาญฉันนะ"

ชนัยหัวเราะออกมา"หะ?เธออ้อนคนเป็นด้วยหรอ?ฉันไม่ค่อยอยากจะเชื่อสักเท่าไรเลย..."

"จริงๆสิคะ!"ดูเหมือนกลัวว่าเขาจะไม่เชื่อดราณีอธิบายอย่างชุลมุนว่า"เมื่อก่อนตอนเด็กๆจนถึงก่อนเข้ามหาวิทยาลัยฉันเป็นเด็กที่ขี้อ้อนมากจนพ่อแม่ฉันต้องส่งฉันไปอยู่ที่บ้านคุณยายเลยนะ"

ชนัยรอเธอพูดแบบนี้อยู่พอดีเขารีบพูดว่า"ได้สิถ้าอย่างนั้นฉันจะรอนะไม่อ้อนไม่ได้นะ"

ดราณียังไม่รู้ตัวว่าตัวเองกำลังถูกเขาใช้อุบายยุยงส่งเสริมจนถึงขนาดพูดอ้อนตามใจเขาจนวางสายแล้วก็ยังพิมพ์ข้อความที่มีรูปภาพ‘อ้อน’ส่งหาเขาทันทีแสดงออกว่าอ้อนจริงๆแบบนั้น

ผู้จัดการมองไปที่กระจกมองหลังแวบหนึ่งมองเห็นหญิงสาวก้มหน้าก้มตาหัวเราะคิดคักความประสาวัยรุ่นบรรยากาศกรุ่นไปด้วยความสวยงามความรู้สึกเขินๆทั้งหมดสะท้อนอยู่ในตัวเธอ

ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยไปรับส่งเพศตรงข้ามแทนชนัยคนที่เป็นดาราโด่งดังก็เคยเห็นแต่ละคนล้วนแต่เป็นคนสวยๆกันทั้งนั้นแต่คนที่ยิ่งมองก็ทำให้ยิ่งชอบเหมือนกับคุณดราณีนี้ไม่มีเลยยิ่งมองก็ยิ่งไม่สามารถเบนสายตาไปทางอื่นได้

ผู้หญิงที่สวยมีเสน่ห์มากๆเห็นมากๆเข้าก็กลายเป็นชินตาสิ่งที่สามารถดึงดูดใจได้คือเอกลักษณ์เฉพาะตัวเสน่ห์ความอ่อนโยนที่น่าหลงใหล

"คุณดราณีท่านชนัยชอบคุณมากจริงๆครับ"ผู้จัดการพูดออกมาอย่างจริงใจ

ดราณีเบนสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือมองไปที่หัวดำๆของคนที่กำลังขับรถอยู่เหมือนยังไม่ค่อยได้สติเท่าไหร่"ทำไมคุณถึงพูดอย่างนั้นล่ะคะ?"

"ผมไม่เคยเห็นท่านชนัยใส่ใจใครมากขนานนี้ที่จริงตอนอยู่ที่บริษัทเขาก็พูดถึงคุณอยู่บ่อยๆจนคนในบริษัทรู้ว่าเขามองคุณอยู่ในฐานะที่สำคัญขนาดไหน"

เขาพูดจนดราณีรู้สึกเขินยกมือขึ้นเอาผมเหน็บหู"คงคงไม่ขนาดนั้นมั้งคะ"

"จริงๆครับพวกผมไม่เคยเห็นท่านชนัยตามใจหรือยอมคนอื่นเลย"ไม่ต้องพูดถึงว่าขอร้องให้อ้อนเขาเลยนึกถึงเมื่อก่อนที่ชนัยคบกับนักแสดงหญิงคนหนึ่งอยู่

พวกเขาอยู่ด้วยกันอย่างมากไม่เกินสามเดือนตอนที่เลิกกันอีกฝ่ายไม่เห็นด้วยเลยใช้วิธีการสร้างกระแสเพื่อขู่ชนัยชนัยไม่พูดอะไรสักคำในวันถัดมาเขาก็ปิดบริษัทที่ดาราคนนั้นอยู่ปีครึ่งจนถึงบัดนี้นักแสดงคนนั้นถึงพอจะมีงานถ่ายทำเข้ามาบ้างนิดๆหน่อยๆ

ผู้หญิงทั่วๆไปก็อยากเกาะชนัยที่เปรียบเสมือนต้นไม้ใหญ่ต้นนี้อยู่แล้ววิธีที่จะยั่วให้เขาโกรธมีไม่เยอะก็คงจะมีเพียงวิธีขู่อย่างไม่มีเหตุไม่มีผลเท่านั้น

นี่เป็นข้อห้ามสำหรับชนัยไม่ว่าจะเคยอยู่ด้วยกันยังไงความรู้สึกรักหรือชอบพอก็เหมือนเป็นแค่สิ่งที่เติมเต็มช่องว่างที่ขาดหายของแต่ล่ะฝ่ายเท่านั้นดังนั้นจึงไม่มีอะไรที่ต้องอาลัยอาวรณ์แค่เขาอยากจะเลิกก็หมายถึงจุดสิ้นสุดมีใครอยากจะสร้างปัญหาหรือไม่อยากเลิกราเขาไม่เคยใจอ่อนเลยสักครั้ง

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับดราณีตัวเขาเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนความใจอ่อนที่เก็บสะสมมาสามสิบกว่าปีเหมือนเก็บมาใช้ตอนนี้ความรู้สึกที่ว่าอยากหาของที่ดีที่สุดทั้งหมดมาประเคนให้ตรงหน้าเธอแม้แต่คนใต้บังคับบัญชาของเขายังรับรู้ถึงความรู้สึกนี้ได้

ที่จริงดราณีก็รู้ว่าเขาดีต่อเธอขนาดไหนเมื่อก่อนเธอรู้สึกไม่ชอบเขามากๆก็เลยไม่ได้สนใจอะไรแต่ช่วงนี้เธอลองเก็บเรื่องราวต่างๆมาทบทวนใหม่เอามาคิดทบทวนดีๆมีอยู่หลายๆเรื่องที่เขาทำเพื่อเธอ

ความดีอันนี้ของเขาเธอจำใส่ใจเสมอแต่พอได้ยินจากปากคนอื่นกลับเป็นอีกแบบหนึ่ง

หวานมากๆ...และมีความสุขมากๆ

ความรักของสาวแรกแย้มที่ต้องการเป็นที่ยอมรับอย่างน่าอิจฉาและในตอนนี้เธอก็อยู่ในอารมณ์แบบนั้นอยู่

"ใช่แล้วครับอีกสองสัปดาห์จะเป็นวันเกิดของท่านชนัยคุณดราณีลองหาของขวัญที่จะทำให้เขาประหลาดใจดู"ผู้จัดการ‘บอก’เธออย่างตรงๆ

ดราณีตะลึงไปชั่วครู่"วันเกิดเหรอ?"