ตอนที่733รู้จักคนมีเงิน

ตอนที่733รู้จักคนมีเงิน

"ห๊ะ?"ปวิมลมองเธออย่างน่าสงสัย"ทำไมฉันถึงไม่เคยเรียกรถที่ดีแบบนี้ได้เลยสักครั้งล่ะรถคันนั้นราคาประมาณเกือบสิบล้านล่ะมั้ง?"

ดราณีรู้สึกอึดอัดพลันหลบสายตาของฝ่ายตรงข้ามยิ้มแบบแหย๋ๆ"คงจะบังเอิญล่ะมั้ง"

"จริงเหรอ?"ปวิมลพูดพลางหันหัวไปมองที่ประตูที่อยู่ด้านหลังของเธอเพียงแต่ว่ารถที่จอดอยู่เมื่อสักครู่ขับออกไปแล้ว

"อืมรีบไปกันเถอะไม่อย่างนั้นเดี๋ยวก็เข้าเรียนสายกันพอดี"ดราณีไม่อยากคุยเรื่องนี้กับเธอมากนักเดินจูงมือเธอไปที่ประตูอาคารเรียนอย่างรวดเร็ว

ปวิมลมองเห็นจังหวะการเดินผิดปกติของเธอก็พอจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร

เธอไม่เชื่อว่าจะมีใครเต็มใจเอารถราคาเป็นสิบล้านมาขับแท็กซี่ไม่ต้องพูดถึงค่าน้ำมันแค่ค่าสึกหรอก็คงไม่คุ้มแน่ๆ

เธอไม่ค่อยได้นั่งแท็กซี่แบบนี้ถึงได้ใช้เหตุผลข้างๆคูๆมากลบเกลื่อนละมั้ง

อย่างไรก็ดีปวิมลหรี่ตาลงไม่คิดว่าเธอจะมีดีอะไรปกติเห็นเป็นคนซื่อๆไม่รู้จักมารยาหญิงแต่ก็จับคนรวยได้ขนาดนี้

ชนัยใช้รถที่ราคาถูกที่สุดที่ใช้ในบริษัทรับส่งยังกลายเป็นคนรวยในสายตาคนอื่นซะอย่างนั้น

ความสัมพันธ์ของดราณีกับเธอพูดไม่ได้ว่าสนิทสนมกันมากเป็นแค่เพื่อนร่วมชั้นธรรมดาๆถ้าพูดถึงการดำเนินชีวิตของเธอเรียบง่ายมากการดำเนินชีวิตของปวิมลตรงข้ามกับเธอโดยสิ้นเชิง

ปกติเธอจะแต่งตัวดูดีเสมอไม่ว่าจะไปเรียนหรือว่าไปซื้อข้าวมากินแม้แต่จะลงตึกไปเอาพัสดุเธอก็ต้องแต่งหน้าแต่งตาก่อนออกนอกห้องเสมอ

บางคนอาจจะคิดว่าเป็นตัวของตัวเองนั้นมากเกินไปแต่ดราณีคิดว่าทุกคนย่อมมีสิทธิ์เรื่องความเป็นตัวของตัวเองเฉพาะตัวและสามารถเลือกที่จะเป็นในสิ่งที่ตัวเองชอบแค่ไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนก็พอ

ดังนั้นจึงการถูกมองว่าเป็นคนที่อ่อนโยนต่อปวิมลที่สุดทั้งคู่พบกันก็จะคุยทักทายเป็นครั้งคราวเหมือนตอนนี้แต่ถ้าจะพูดถึงขั้นสนิทสนมมากกว่านี้ก็ไม่ใช่

เธอมาถึงห้องเรียนก่อนเวลาไม่ได้เข้าเรียนมาหลายวันเรียนผ่านกันไปตั้งหลายบทแล้วปวิมลก็ไม่ใช่คนที่เข้าเรียนตรงเวลาเท่าไรคงจะต้องยืมสมุดบันทึกของคนอื่นมาดูแล้วล่ะ

"ดราณีช่วงนี้เธอยุ่งเรื่องอะไรอยู่เธอไม่ได้มาเข้าเรียนตั้งหลายวันแล้ว?"ปวิมลไม่ทันตระหนักว่าคำพูดของเธอจะรบกวนนักเรียนคนอื่นที่นั่งเรียนอยู่ได้แต่ซักไซ้ถามอยู่นั่นแหละ

ดราณีไม่อยากทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เลยตอบคำถามเธอ"พ่อของฉันป่วยเข้าโรงพยาบาลอยู่เลยต้อลาไปเฝ้าไข้หลายวัน"

"อ๋อเป็นแบบนี้นี่เอง"ปวิมลพยักหน้าเลยทำท่าทีเสแสร้งถามไปว่า"ตอนนี้อาการของคุณลุงเป็นยังไงบ้างเป็นอะไรมากไหม?"

"ผ่าตัดเรียบร้อยแล้วฉันก็เลยกลับมาเรียนนี่ไงกลัวว่าจะกระทบเรื่องการสอบ"ดราณีกล่าวพลางอ่านและจดบันทึกการเรียนในใจก็หวังว่าเธอจะหยุดถามสักทีเพราะปวิมลกำลังรบกวนเรื่องเรียนของเธออยู่

ใครจะคิดว่าอยู่ดีๆปวิมลก็ถามออกมาประโยคหนึ่ง"ถ้าอย่างนั้นวันนี้เลิกเรียนแล้วฉันไปเยี่ยมคุณลุงที่โรงพยาบาลกับเธอได้ไหม?"

มือที่กำลังจดอยู่หยุดชะงักมองเธออย่างฉงน"ห๊า?"

"ฉันบอกว่าฉันจะไปโรงพยาบาลเยี่ยมคุณลุงกับเธอไง"ปวิมลไม่รู้สึกว่าคำพูดของเธอจะแปลกอะไรยังไงสีหน้าของเธอกระตือรือร้น"เราเป็นนักเรียนห้องเดียวกันปกติเธอก็ดีกับฉันมากถึงแม้ว่าไม่ได้พูดออกมาฉันก็รู้ดีครอบครัวเธอน่าจะเป็นคนพื้นที่อื่นใช่ไหมล่ะ?บ้านฉันเป็นคนพื้นที่นี้เดี๋ยวฉันจะไปซื้อของนิดๆหน่อยๆแล้วไปเยี่ยมคุณลุงกัน"

ดราณีรู้สึกถึงความเอาใจใส่ของเธอแต่กลับไม่รู้สึกตื้นตันใจเลยสักนิดจะมีก็แต่ความกระวนกระวายใจมากกว่า...

"ไม่เป็นไรพอดีว่าพ่อของฉันมีน้าที่เป็นญาติอยู่ที่นี่รบกวนเธอฉันกลัวว่าพวกเขาจะไม่สบายใจ"

"ไม่สบายใจอะไรกันพวกเราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันนี่หน่า..."

ดราณีเห็นเธอคะยั้นคะยออดไม่ได้ที่จะขัดจังหวะเธอ"ไม่ต้องจริงๆเรื่องที่โรงพยาบาลพวกเราจัดการได้เดี๋ยวรอให้พ่อของฉันร่างกายดีขึ้นก่อนเดี๋ยวค่อยชวนเธอมาเที่ยวบ้าน"

ปวิมลเห็นเธอยืนกรานเช่นนั้นจะบังคับเธอต่อก็ไม่ได้เลยต้องยอมแพ้อย่างไม่ค่อยเต็มใจ"ถ้าอย่างนั้นก็ได้"

ที่จริงเธออยากจะไปเยี่ยมพ่อของดราณีซะที่ไหนกันแค่อยากยืมเรื่องนี้เพื่อสืบว่ารอบๆตัวเธอมีใครบ้างเท่านั้นเอง