ตอนที่735พวกเรามาเยี่ยมพี่สะใภ้ครับ

ตอนที่735พวกเรามาเยี่ยมพี่สะใภ้ครับ

ดราณีรู้สึกช่วยไม่ได้และรู้สึกตลกๆเมื่อก่อนไม่รู้สึกว่าเขาจะเป็นคนขี้อ้อนแฟนแบบนี้ตอนนี้เหมือนกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยเธอเหมือนชายที่อยู่ในความรักซะมากกว่าส่วนเขาเหมือนผู้หญิง

ช่วยไม่ได้แฟนอ้อนก็ต้องตามใจหน่อยช่วงนี้ยั่วเขาให้โกรธอยู่บ่อยๆบางครั้งก็ต้องยอมอ่อนลงบ้าง

พอคิดเสร็จดราณียื่นป๊อปคอร์นในมือให้ในความมืดหัวของเขาก็ก้มลงงับป๊อปคอร์นในมือเธอตั้งใจดูดปลายนิ้วของเธอเข้าไปด้วยหน่อยหนึ่ง

สัมผัสที่อบอุ่นและชื้นแฉะของริมฝีปากของเขาทำให้ดราณีรีบเอามือหลบพลางกระซิบถาม"คุณทำอะไรหน่ะ!"

"ทำอะไรล่ะ?"ชนัยทำหน้าไร้เดียงสาแววตาระยิบระยับคู่นั้นสะท้อนกับแสงไฟบนฉากภาพยนตร์ทำให้ส่องประกายน่าหลงใหล"ฉันทำอะไรผิดเหรอคะ?"

สายตาคู่นั้นฟ้องว่าดราณีช่างไม่รู้ใจเขาเลยทำให้เธอกลายเป็นแฟนที่ไม่เหมือนแฟนเอาซะเลย

ดราณีได้แต่ค่อยๆดึงมือกลับมาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ในไม่ช้าก็เริ่มฉายภาพยนตร์เป็นเรื่องที่เธอรอมาเป็นเวลานานมากไฟในห้องดับลงดราณีก็สนใจแต่ภาพบนฉากฉายหนังทันที

ตลอดที่กำลังดูหนังเธอไม่ค่อยพูดคุยกับชนัยเลย

อย่างที่ทุกคนรู้เธอกำลังดูภาพยนตร์แต่สายตาของชนัยกลับหยุดอยู่ที่ร่างของเธอตั้งแต่ต้นจนจบไม่ได้เบนสายตาออกเลยสักนิด

มีหลายครั้งที่ชนัยจ้องไปจ้องมาจนอดใจไม่ไหวอยากไปจูบเธอแต่เห็นเธอตั้งใจดูขนาดนั้นก็ไม่อยากไปขัดจังหวะได้แต่อดทนเอาไว้ก่อน

ทำไมเขาถึงชอบดราณีมากขนาดนี้?

นี่เป็นเรื่องที่ไม่มีทางเข้าใจได้จริงๆ

ตอนที่เจอเธอครั้งแรกเขามีแค่ความคิดเดียวคือจะต้องสั่งสอนให้รู้เสียบ้างว่าอะไรเป็นอะไรที่เธอกล้ามาลองดีกับเขา

แต่ในใจลึกๆแล้วเธอที่อยู่ตรงหน้าคงจะมีอะไรบ้างอย่างที่ดึงดูดเขาให้อยากเข้าไปใกล้เธอ?

คงต้องมีอะไรบ้างอย่างแน่ๆ

ชนัยรู้จักตัวเองดีถ้าตอนแรกไม่มีอะไรมาดลใจตอนหลังเขาจะไม่ชอบใครสุ่มสี่สุ่มห้าแน่ๆ

เขาอายุปูนนี้แล้วเดินผ่านถนนไม่รู้กี่สายต่อกี่สายคนที่เคยพบเจอก็มากหน้าหลายตามีโอกาสต่อไหมชอบไม่ชอบยังไงมองแปบเดียวเขาก็รู้ได้ทันที

แต่เขากลับละเลยจุดเล็กๆที่ดึงดูดเขาให้อยากเข้าใกล้เธอแต่ยังโชคดีที่เขาค้นพบตอนที่ยังไม่สายเกินไปเขายังมีโอกาสผูกมัดเธอเข้ามาไว้ข้างกายเขา

เมื่อฉากที่น่าตื้นตันใจของภาพยนตร์ปรากฏขึ้นดราณีก็จะยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาด้านข้างมีผ้าเช็ดหน้าสีขาวยื่นมาให้

เธอชะงักไปชั่วครู่ไม่ได้รีบหยิบผ้าเช็ดหน้านั้นมาทันทีชนัยเห็นว่าเธอไม่เข้าใจก็เลยเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาบนหน้าของเธอให้อย่างอ่อนโยนกลัวว่าเธอจะรู้สึกเจ็บ

"ร้องไห้ทำไมมันก็เป็นแค่การแสดงละคร"

ประโยคนี้ทำให้หนังเสียบรรยากาศหมดเลยแต่ดราณีฟังแล้วรู้สึกตื้นตันใจเธอถามพลางกระซิกๆ"คุณไม่รู้สึกว่ามันซึ้งเลยเหรอ?"

"ซึ้งสิ"ชนัยแสร้งตอบเธอแต่ในใจไม่ได้คิดอย่างที่พูดสักนิดเพราะการดำเนินเรื่องของหนังเขาได้ดูอยู่ไม่กี่ฉากมัวแต่มองเธอตลอดเวลา

"แล้วทำไมคุณไม่ร้องไห้ล่ะ?"

"......"มือของชนัยชะงักไปพักหนึ่งหัวเราะขึ้นมาเบาๆ"เธอเห็นฉันเป็นผู้หญิงเหรอ?"

มันก็จริง

เกิดเป็นชายห้ามเสียน้ำตาอย่างง่ายๆ

ดราณีสูดๆจมูกหยิบผ้าเช็ดหน้าจากมือเขาแล้วหันหน้ากลับไปดูหนังต่อ

เมื่อหนังฉายจบเปิดไฟตาของเธอก็ร้องไห้จนแดงก่ำชนัยเห็นแล้วก็ปวดใจ"เห็นเธอร้องไห้ฉันรู้สึกไม่สบายใจเลย"

"ฉันไม่ได้ร้องไห้เพราะเรื่องอื่นสักหน่อยหนังเรื่องนี้ดีมากจริงๆนี่นา"

ทั้งสองพูดพลางเดินออกจากที่นั้นเดินไปที่ลานจอดรถ

ชนัยจูงมือเล็กๆเธออย่างเป็นธรรมชาติรู้สึกเหมือนมีสายลมแผ่วพัดผ่านตัวเขาความรู้สึกที่สบายคลายกังวลใจเป็นความรู้สึกที่เมื่อก่อนเวลาคบกับใครเขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน

"อีกสักพักเธออยากกินอะไร?"

ดราณีคิดอยู่ครู่หนึ่งไม่รู้ว่าจะกินอะไรดี"อะไรก็ได้ค่ะฉันไม่เลือกกินอยู่แล้ว"