ตอนที่743ขอแค่ปกป้องเธอเอาไว้ก่อนล่วงหน้า

ตอนที่743ขอแค่ปกป้องเธอเอาไว้ก่อนล่วงหน้า

ปู่กับหลานไม่มีไม่มีการมองหน้ากันสายตาทั้งคู่ไม่ใครจะยอมถอยสักนิด

ชนัยรู้จักอำนาจของปู่อยู่แล้วหากเขาคิดจะเล่นงานดราณีคงไม่มีการห้ามใดๆแบบนี้เรื่องนี้มันช้าไปแล้ว

ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตามเขาสามารถสู้ได้เขาสามารถพนันได้แต่เรื่องที่เดียวที่เขาไม่สามารถพนันได้สู้ก็ไม่ไหว

ถ้าหากว่าทำเธอหายไปก็จะไม่อะไรที่เหลือไว้ข้างกายเขาแล้วจริงๆ

บรรยากาศเงียบงั้นอยู่นานชนัยสูดลมหายใจเข้าลึกๆมองจ้องผู้ชายแก่ที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่เห็นถึงความเมตตาหรือความเนญาติกันเลยสักนิดมีแต่เพียงความลำบาหใจและความเงียบอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

เขาจ้องมองดวงตาชราคู่นั้นและเน้นทีละคำทีละประโยค“ปู่ไม่ใช่บอกว่าให้ผมกลับมารับตำแหน่งทายาทของตระกูลหรอแค่ปู่ให้สัญญาว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับดราณีผมก็จะทำตามที่ปู่บอก”

หลายปีที่ผ่านมาถึงแม้ว่าชนัยจะทำธุรเกี่ยวกับกิจผับบาร์ต่างๆแต่ว่าพวกนั้นมันก็แค่เล็กๆแต่ว่าโรงแรมห้าดาวที่อยู่ในมือเขานั่นมันคนละเรื่องกับธุรกิจแฟรนไชส์มูตี้คลับเฮาส์พวกนี้

ถึงแม้ว่าจะไม่เหมือนตระกูลธิสกุลที่ทำธุรกิจด้านธุรกิจมืดพวกเขาเห็นธุรกิจเหล่านี้เป็นเรื่องที่ไร้สาระแม้ว่าคุณปู่ไม่ได้พูดเรื่องแปลกๆแบบนี้ออกมาแต่ว่าก็ยังคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ทำให้เสียเวลา

ที่บ้านต้องการให้เขากลับไปจัดการเรื่องราวต่างๆมากมายเช่นว่าการที่ออกไปทำงานข้างนอกทำเหมือนจะไม่กลับมาบ้านอีกแล้ว

สิ่งที่ควรสืบทอดตำแหน่งก็ควรทำสิ่งที่ควรปล่อยวางก็ปล่อยมันลงไป

แต่ว่าฟังแล้วดูมันง่ายแต่กลับชนัยมันลำบากใจมากเพราะเรื่องนี้แหละที่ทำให้ปุ่ทำลายความรักของพ่อกับแม่ตอนนี้ตกมาที่เขาเองทุกอย่างดูแทบไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยอย่างไรก็อย่างนั้น

หลังจากฟังสิ่งที่ชายหนุ่มพูดเขาถึงกับตกตะลึง

แท้จริงแล้วก่อนที่ชนัยจะมาเขาก็คิดไว้แล้วว่าจะไม่ยอมอ่อนข้อให้สักนิดเดิมในเวลานี้เองเขาคิดว่าจะว่าอดทนจนถึงที่สุดและก็อยากหาเวลามาคุยกันเรื่องนี้ทว่าเรื่องนี้กลับมาเร็วกว่าที่คิดเสียอีก

เขาทำท่าทีไม่แสดงอาการมีพิรุธแต่อย่างใดแต่ฟังที่ชนัยพูดแล้วถึงกับอดไม่ได้เลยที่จะสงสัยขึ้นมา

ต้องรู้ว่าเรื่องที่เขาจะให้ชนัยกลับมารับตำแหน่งของที่บ้านต่อนั้นเขาพูดหลายรอบแล้วพูดได้ครึ่งเดียวก็ถูกชนัยขัดคอตลอดอย่าพูดเลยว่าเขาจะยินยอมแค่จะเอ่ยเรื่องนี้ทีไรยังไม่อยากที่จะพูดออกมาด้วยซ้ำ

เขารู้เลยว่าเรื่องนี้มันเป็นเรื่องที่สื่อออกมาจากใจของชนัยจริงๆไม่ใช่ว่าเขาพูดไปตามน้ำแน่ๆเขาถึงได้ตอบตกลงมันคือการตอบตกลงจริงๆ

เขาจะตกลงดีไหม?

เขาขมวดหัวคิ้วอยากจะบอกว่าไม่ชนัยไม่ต้องทำอะไรเพื่อผู้หญิงคนนั้นกับการที่จะเป็นผู้บริหารบริษัทได้แต่คิดทวาเขาก็ไม่ได้เอื้อนเอ่ยออกมาจากปาก

ในใจเขาหวังว่าชนัยนี่แหละที่จะมีเป็นทายาทที่สืบทอดธุรกิจลูกชายพึ่งไม่ได้จะมีก็แต่หลานชายนี่แหละที่ยังพึ่งได้อยู่

ไม่งั้นหลายปีที่ผ่านมาธุรกิจของตระกูลธิสกุลก็คงตามไม่ทันธุรกิจอื่นๆแล้ว

สุดท้ายแล้วชายชราก็ทำสีหน้าและน้ำเสียงดูใจดีและถามเขากลับ“อะไรก็ฟังฉันหรอ?แน่ใจนะ?”

ชนัยจะยินดีหรือไม่ยินดีได้แต่ผงกหัวรับ“อื้อแน่ใจ”

ชายชรามองเขาด้วยอารมณ์อย่างเอาจริงเอาจริงไม่มีใครเทียบได้คิดแล้วคิดอีกเลยเอ่ยว่า“งั้นเอางี้แกกลับไปรับตำแหน่งสืบสอดกิจการแกต้องปรึกษาฉันและแจ้งบอกฉันในเรื่องของธุรกิจทุกเรื่องฉันรับประกันเลยว่าจะไม่ยแตะต้องดราณีแน่นอน”

สืบทอดธุรกิจ

คำสี่คำที่ออกมาไม่เกินกว่าที่ชนัยคาดคิดไว้ตั้งแต่แรกแต่คำสี่คำที่ออกมานี้มันเป็นคำที่คุ้นเคยซึ่งตอนที่มันออกมาเผชิญหน้ากับเขาเขารู้สึกถึงความลำบากที่มันก่อเกิดในใจ

เขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะความลำบากในวัยเด็กหรือว่าความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นระหว่างพ่อกับแม่สิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาการเข้ารับตำแหน่งสืบทอดกิจการนั้นไม่ใช่การรับงานใดงานหนึ่งหรือแค่การกลับไปรับตำแหน่งทั่วๆไปมันเป็นการประณีประนอมอย่างไร้ประโยชน์สิ้นดีเขายังไม่สามารถปลดปล่อยตัวเองจากความคิดแล้วก็ให้กลับไปรับตำแหน่งหรอก็แค่การกลับไปทรมานอีกครั้ง

แต่ว่าตอนนี้เขาไม่มีทางเลือกเพื่อดราณีแล้วเขาต้องยอมตกลง