ตอนที่ 741
ตอนที่742ฉันยอมอดทนก็เพราะเธอ
October 28, 2026
ตอนที่742ฉันยอมอดทนก็เพราะเธอ
เขาไม่เคยมีสักครั้งที่จะไม่เขื่อใจเธอคนที่เขาไม่เคยเชื่อเลยก็คือปู่
สิ่งที่ปู่ทำก่อนหน้านี้ทุกเรื่องมันยังฝังลึกสะท้อนอยู่ในดวงตาทุกเรื่องที่นึกถึงเขามั่นใจได้ว่าหล่อนรับมือไม่ไหวแน่ๆ
ชนัยไม่อยากให้หล่อนได้สัมผัสถึงความทุกข์ทรมานดั่งพ่อแม่ของเขาที่เคยประสบมาก่อนขนาดเขาเองที่เป็นลูกยังได้รับความกดดันจากสิ่งเหล่านี้ตั้งขนาดนี้หากเป็นคนที่โดนเรื่องนี้เองล่ะจะเป็นยังไง
ดราณีเห็นเขาไม่ยอมพูดยอมจาใจหล่อนเต้นโครมครามแผ่ซ่านความร้อนในใจค่อยๆแปรเปลี่ยนเย็นขึ้นมาทีละนิดไม่ใช่ว่าไม่ห่วงไม่ใช่ว่าไม่กังวลแต่สิ่งที่หล่อนอยากพิสูจน์ตัวเองให้ชนัยตระหนักถึงว่าการตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวของหล่อนในสถานการณ์ที่ถูกปู่ของเขาบีบบังคับอยู่นั้นมันสำคัญขนาดไหน
หล่อนแค่สงวนท่าทางอย่าทำอะไรกระโตกกระตากเพื่อที่จะทำให้เขาเชื่อมั่นแต่ไม่คิดเลยว่ากลับเป็นชนัยเองที่ท้อแท้หนักกว่าเดิม
ดราณีนำอุปกรณ์ทานข้าววางลงไม่มีอารมณ์จะกินต่อแล้ว“ชนัยคุณคิดที่จะเลิกสานสัมพันธ์แล้วใช่ไหม?”
หล่อนไม่รอคำตอบของเขาพลันพูดต่ออย่างรีบร้อน“ฉันไม่กลัวเลยแล้วคุณจะกลัวอะไรอ่ะ?”
ตาแก่นั่นพูดดูถูกแล้วยังถากถางเธออีกหล่อนไม่ได้สนใจอะไรเลยสิ่งที่หล่อนสนใจคือสภาพอารมณ์ของผู้ชายที่อยู่ตรงหน้านี้ต่างหาก
แค่คำพูดติดลบของเขามันทำให้เธอหมดกำลังใจเหนื่อสิ่งอื่นใด
ดราณีก็เหมือนลูกบอลกลมๆที่ผิวของมันถูกเข็มทิ่มแทงนานวันเข้าก็ค่อยๆฟูบลงเรื่อยๆ
หล่อนยืนขึ้นสภาพอารมณ์ดูวุ่นวายสับสน“งั้นฉันขอกลับก่อนรอจนถึงเวลาที่คุณคิดได้แล้ว.....”
หล่อนยังพูดไม่เสร็จเขาก็ดึงมือหล่อนพร้อมทั้งตัวที่เซกลับมาที่เดิม“ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นเธออย่ารีบคิดไปเอง”
เขาไม่พูดอะไรเลยสักคำยังดีกว่าตอนนี้แค่ประโยคเดียวที่เอ่ยออกมาก็ทำให้ความน้อยอกน้อยใจที่มีอยู่เดิมแล้วทนไม่ไหวดวงตาแดงแปร๊ด“แล้วคุณหมายความว่ายังไง?”
“ฉันแค่กลัวว่าปู่จะเล่นงานเธอและก็กลัวว่ามันจะส่งส่งผลกระทบกับเธอ”
ดราณีอ้าปากพยายามที่จะพูดอะไรออกมาแต่ก็ถูกเขาพูดแทรกก่อน
“ฉันรู้ว่าเธออยากพูดอะไรคุณอย่ากลัวใช่ไหมใช่ก็ได้อยู่แต่ฉันกลัวฉันไม่อยากให้เธอเผชิญหน้ากับเรื่องราวที่โหดร้ายป่าเถื่อนพวกนั้นแค่เห็นเธอนั่งเผชิญหน้ากับเขาในใจฉันมันก็กังวลแล้วแม้ตอนนี้เองก็ยังกังวลอยุ่”ชนัยขมวดคิ้วนิ่วหน้าสีหน้าเครียดแบบที่ไม่เคยเครียดแบบนี้มาก่อน“เธอไม่เข้าใจเขาแต่ฉันรู้จักเขาเป็นอย่างดีอากัปกิริยาตัวตนของเขาฉันรู้ดีอย่างถ่องแท้ทีเดียว”
ก็เพราะว่ารู้แจ้งอย่างชัดเจนนี่แหละถึงทำให้เขารู้สึกไม่สงบเสียเลย
หลังจากฟังที่เขาอธิบายมาใจอันเจ็บปวดของดราณีค่อยๆนิ่งขึ้นมาบ้าง“คือจะเลิกกับฉันใช่ไหม?แค่เพราะว่ากลัวหรอ?”
แค่ได้ยินคำว่า‘เลิกกัน’สองคำนี้ที่หลุดออกมาจากปากเธอสีหน้าของชนัยยิ่งดูไม่ได้หนักกว่าเดิมเขายืนขึ้นดึงร่างน้อยๆเข้าสู่อ้อมอกอารมณ์ขึ้นๆลงๆไม่แน่นอน“ไม่เธอต้องอยู่ข้างๆฉัน”
หลังจากฟังที่เขาพูดดราณีค่อยสบายใจขึ้นมานิดหล่อนเอามือพาดไว้ที่ด้านหลังและลูบไปทั่วเพื่อพยายามปลอบโยนให้เขาอารมณ์ผ่อนคลายลง“ฉันรู้ว่าคุณอ่ะคิดแล้วคิดอีกแต่ตอนนี้เราอยู่ด้วยกันแล้วมันดีที่สุดถูกไหมคะ?ฉันก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลอะไรคุณก็ด้วยเราคือเราเรื่องทุกเรื่องมันไม่เดิมขอแค่ใจเราไม่เปลี่ยนแปลงไม่มีสิ่งใดที่จะมาแยกพวกเราได้ค่ะ”
เขากอดรัดเธอจนมือหล่อนเกร็งขึ้นมาหลังจากได้ยินสิ่งที่เธอพูด
“ตกลง”น้ำสียงเขาสั่นเครือหน่อยๆดูออกเลยว่าเขาคุมอารมณ์ไม่อยู่“ทุกอย่างมันจะดีขึ้น”
เขาจะหาวิถีทางในการทำให้ปู่หลีกทางขอแค่ได้อยู่กับดราณีเขาสามารถเอาอนาคตตัวเองทั้งหมดที่มีมาแลก
ก็แค่จากวันนี้เป็นต้นไปปู่บอกอะไรหรือให้เขาทำอะไรเขาก็จะทำขอแค่มีหล่อนอยู่ข้างกายชีวิตนี้ถึงได้รู้สึกถึงความอบอุ่นเหมือนมีแสงสว่างนำทางบ้าง
คืนนั้นดราณีพักที่วิลลาชนัยกอดประคองแม่สาวน้อยเขาสูดดมกลิ่นกายสาวน้อยใจถึงได้สงบนิ่งได้ผ่อนคลายง่ายมากขึ้นเยอะ
ถึงแม้ว่าทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกันแต่พวกเขาต่างก็รับรู้ได้กว่าจะหลับได้เวลาก็ปาไปค่อนคืนแล้ว