ตอนที่745พ่อกับแม่รักลูกมากที่สุด

ตอนที่745พ่อกับแม่รักลูกมากที่สุด

คนตัวโตกับคนตัวเล็กพูดคุยกันยิ่งทำให้เป็นจุดสนใจของผู้ปกครองท่านอื่นแม้ว่าธีมนต์จะเรียนในโรงเรียนมีระดับของชนชั้นสูงทว่าในบรรดาของผู้ปกครองที่หรูหราฟู่ฟ่าอยู่แล้วสถานะของเตชิตเป็นจุดเด่นมากกว่าคนอื่น

เขาเป็นทนายที่มีชื่อเสียงในด้านการลงทุนขนาดใหญ่สถานะพวกเขาทั้งคู่ไม่ว่าจะทางด้านไหนก็มีชื่อเสียงโด่งดังจนน่าตะลึง

ขณะนั้นเองช่วงที่เขาว่างอยู่ถึงได้มีคนทักทายเขาอยู่เป็นผู้ปกครองของนักเรียนผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ห้องเดียวกันกับธีมนต์

“ท่านประธานเตชิตไม่ได้เจอกันตั้งนานวันนี้มีเวลามาร่วมงานประชุมผู้ปกครองได้หรอ?”

เตชิตได้แต่กวาดตามองแต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรแต่กลับหันกลับไปพูดกับธีมนต์อยู่สองประโยคถึงได้ลุกขึ้นยืนดูออกทันทีเลยว่าเขาไม่ชอบการทักทายที่‘ดูสนิทสนม’แบบนี้

อย่างไรก็เป็นผู้ปกครองนักเรียนเหมือนกันควรทำตัวอย่างไรก็ไปตามนั้นเขาตอบรับไปอย่างปกติ“อื้อ”

เขาหัวเราะตอบดูออกเลยว่าฝ่ายตรงข้ามตอบเป็นพิธีแต่เข้าก็ยังไม่ยอมแพ้“วันนี้ช่างพอดีเลยตอนแรกภรรยาจะมาเองแต่งานที่บริษํทของผมจัดารทันพอดีเลยมาด้วยกันหลังจากเสร็จกิจกรรมแล้วถ้าไม่ถืออะไรครอบครัวของเราทั้งคู่ไปทานข้าวด้วยกันนะครับ”

เขาพูดเสร็จไม่ต้องถามถึงเตชิตเลยขนาดนัชชายังอดไม่ได้ที่จะหันไปมองเขา

ระหว่างพวกเขาไม่เคยติดต่ออะไรกันขนาดคำว่ารู้จักยัวไม่สามารถพูดได้เลยแล้วยังจะมานัดไปกินข้าวอีกแค่ใช้สมองน้อยๆคิดก็ยังรู้เลยว่าเป็นเรื่องที่ไม่สามารถเป็นไปได้

ไม่ผิดดังคาดเตชิตปฏิเสธกลับทันทีอย่างไม่มีเยื่อใยใดๆ“วันนี้ไม่ได้มาทำงานมาอยู่เป็นเพื่อนลูกเท่านั้น”

นัชชาหันมองหน้าเด็กน้อยแวบหนึ่งเขากำลังวุ่นวายอยุ่กับการผูกเชือกที่ขาเขาอายุยังน้อยคงฟังคำพูดประจบประแจงแบบนั้นไม่เข้าใจ

ลูกฟังไม่รู้เรื่องแต่นัชชาฟังรู้เรื่อง

ถึงแม้ว่าธีมนต์จะขาดความรักจากพ่อไปห้าปีก็ตามแต่เธอมั่นใจว่าต่อไปในภายภาคหน้าเขาจะทำให้ธีมนต์ลูกชายของเขามีความสุขทุกๆวัน

ในฐานะที่ตัวเองเป็นแม่ลูกมีพ่อที่ดีแบบนี้หล่อนรู้สึกถึงความสุขเหนือคณานับ

เขาเห็นว่าเตชิตปฏิเสธซะไม่มีเยื่อใยเลยไม่คิดจะรบเร้าต่อได้แต่หาข้ออ้างเพื่อตีตัวออกห่างแทน

แค่เรื่องบ้าบอเล็กน้อยมันได้ทำลายอารมณ์ความรู้สึกของทั้งสามคนไม่นานเกมการแข่งขันก็เริ่มขึ้นทั้งห้องมีคนเข้าร่วมทั้งหมดหกคู่รวมทั้งคู่ของพวกเขาด้วย

ทั้งสามคนยืนหน้าอยู่จุดเริ่มต้นเป็นเส้นสีแดงหนาๆทั้งคู่ก็ไม่ได้อะไรมากมายได้แต่ตั้งใจเอามากๆ

‘ปรี๊ด--’

เสียงนกหวีดดังขึ้นผู้ร่วมแข่งขันทั้งหกคู่พร้อมทั้งเด็กๆพยายามเดินก้าวไปข้างหน้าอย่างใจจดใจจ่อธีมนต์ก็พยายามตะโกนสัญญาณของตัวเองพร้อมกับก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่ลดละ

พวกเขาให้ความร่วมมือเป็นอย่างดียิ่งเดินยิ่งเร็วขึ้นจนปล่อยให้คู่อื่นอยู่ข้างหลังพวกเขา

เส้นชัยใกล้เข้ามาทุกขณะแล้วตอนนั้นนัชชาคิดว่าต้องชนะการแข่งขันแน่ๆข้างกลับมามีเสียงดังตกอกตกใจตะโกนขึ้นมาหล่อนหันไปมองเลยรู้ว่าคู่ที่อยู่ข้างๆนั้นลมไปเสียแล้ว

ไม่ต้องรอคำสั่งจากหล่อนเด็กน้อยที่ในหัวคิดอย่างเดียวว่าจะเดินไปข้างหน้าให้ไวกลับหยุดเท้าลงและเตชิตก็หยุดตามด้วย

นัชชาเห็นเจ้าหัวแครอทน้อยก้มลงและแกะเชือกที่มัดเท้าแน่นออกแล้วเขาก็เงยหน้ามาพูดกับพวกเขา“พ่อครับแม่ครับรอผมแปบนึงนะครับ!”

พูดเสร็จเขาก็วิ่งไปทางที่ครอบครัวนั้นล้มลง

เขาก้มตัวลงอย่างสุภาพบุรุษอย่างโอนโยนทั้งซักถามคุณอาคุณน้าไม่เป็นไรใช่ไหมแล้วก็ล้มลงไปพยุงเพื่อนที่นั่งอยู่ที่พื้นให้ลุกขึ้นยืน“บาดเจ็บตรงไหนหรือป่าว?”