ตอนที่746กลับมาใช้นามสกุลพ่อ

ตอนที่746กลับมาใช้นามสกุลพ่อ

แม้ว่าธีมนต์จะยังเด็กแต่ว่าเรื่องราวต่างๆเขาเข้าใจอย่างดีมีหลายอย่างที่ไม่เหมือนกับเพื่อนที่อยุ่ต่างชาติและเพื่อนที่อยู่ในประเทศอีกก็มีหลายคนที่เคยถามเขาอยู่เหมือนกัน

“ทำไมนามสกุลไม่เหมือนพ่อ?”

แรกเริ่มเดิมทีคิดว่าก็งั้นแต่ว่าฟังมากเข้าก็เลยรู้ว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ไม่ดีแน่ๆแม้ว่าตัวเขาจะไม่ได้รู้สึกอะไรแต่ว่าในสายตาคนภายนอกมันก็จะเป็นแบบนี้แหละ

ยิ่งได้ยินเรื่องนี้อีกครั้งธีมนต์เลยนิ่งๆเงียบๆไปคำพูดที่ไม่ดีไงเขารู้

เตชิตก็ไม่ได้บังคับเด็กน้อยคนนี้ให้ทำเหมือนสบายใจทุกคนต่างมีความคิดเป็นของตนเองธีมนต์ก็เช่นกันไม่สบายใจก็คือไม่สบายใจไม่จำเป็นต้องบังคับอารมณ์ของตัวเองให้สบายใจเพื่อเอาใจผู้ใหญ่

คนตัวตัวโตกับคนตัวตัวเล็กออกมาจากห้องน้ำซึ่งนัชชากำลงรอพวกเขาอยู่ที่ริมข้างถนนเล็กๆสามคนพ่อแม่ลูกพูดคุยกับคุณครูสักพักแล้วค่อยขอตัวกลับบ้าน

หลังจากขึ้นรถแล้วเตชิตขับรถไปทางร้านอาหารซึ่งเป็นเวลาเลิกงานพอดีรถเลยเยอะติดขัดกันแน่นถนนขับมาได้ครึ่งทางเด็กน้อยที่อยู่หลังเบาะนั่งหลับสนิทไปแล้วอาจจะเป็นเพราะเล่นที่โรงเรียนสนุกไปหน่อย

นัชชาหันหัวกลับไปมองได้แต่ยิ้มขำๆ”เมื่อกี้น่าจะเล่นสนุกสุดๆเลยหลับซะสนิทเลย”

เตชิตมองการจราจรด้านหน้าเขาไม่ได้ตอบกลับมาในดวงตาเขามันแอบซ่อนอะไรสักอย่างหนึ่งก็ไม่รู้

นัชชาหันมองเตชิตด้านข้างสัมผัสได้ถึงอาการที่เงียบผิดปกติ“คุณเป็นอะไรหรือป่าวเหนื่อยไปหน่อยหรอ?”

มือของเขาที่จับพวงมาลัยอยู่ขยับขึ้นมานิดหน่อยพอดีกลับที่สัญาณไฟจราจรกระพริบเป็นสีแดงเขาเลยจอดรถแล้วพูดกับเธอ”ชื่อลูกจะเอายังไง?”

อยู่ดีๆเขาก็ถามเรื่องนี้ขึ้นมานัชชาอึ้งไปพักใหญ่เรื่องนี้ผู้ใหญ่ก็ถามมาอยู่เนืองๆแต่สำหรับพวกเขาเห็นว่าไม่จำเป็นเลยไม่ได้อะไรกันมาก

ทำไมมาถามเรื่องนี้ตอนนี้หล่ะ?

นัชชาถามเขาด้วยความแปลกใจ“ทำไมอยู่ดีๆก็ถามถึงเรื่องนี้หล่ะ?”

“คือตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไรมากมายแต่ว่าพวกชื่อนามสกุลสำหรับเด็กนั้นในประเทศมันสำคัญมากไม่เหมือนตอนอยู่ต่างประเทศมันเกี่ยวข้องกับเอกสารต่างๆมากมายพวกเราไม่ได้ใส่ใจอะไรแต่ที่กลัวหน่ะคือกลัวจะไปส่งผลกระทบกับลูกเรามากกว่า”เตชิตพูดเรื่องนี้ขึ้นมาสีหน้าค่อนข้างกังวลดูออกเลยว่าเขาค่อนข้างวิตกกังวลเป็นอย่างมาก

นัชชาเลิกคิ้วขึ้นถามหน่อยๆ“เมื่อกี้มีคนพูดเรื่องอะไรมาใช่ไหม?”

ตามที่คาดไว้เขาไม่ได้ตอบอะไรแต่การแสดงอาการเงียบมันบ่งบอกเลยว่าหล่อนทายถูก

ว่าแล้วเชียวต้องมีพวกปากหอยปากปูพูดแน่ๆ

ใจของนัชชาเหมือนเริ่มเดือดขึ้นซึ่งมันถูกสุมเป็นกองไฟลุกโชดช่วงและกำลังปะทุลอยไปทั่วทุกทิศทุกทางหล่อนหันตัวกลับมาสายตามองไปยังด้านหน้าอย่างขุ่นข้องใจ“ขอเวลาสองวันเดี๋ยวจะเปลี่ยนนามสกุลให้ธีมนต์แล้วจะคอยดูว่าปากหอยหากปูหน้าไหนมันยังกล้า”

สำหรับผู้ใหญ่แล้วเรื่องแค่นี้สามารถปล่อยผ่านแต่ลูกอายุยังน้อยยังไม่เข้าใจอะไรมากนักทั้งเด็กอีกทั้งยังส่งผลกระทบต่อจิตใจน้อยๆอีกเรื่องนี้จำเป็นต้องป้องกันตั้งแต่เนิ่นๆ

แต่ก็ยังมีผู้ใหญ่พูดเรื่องพวกนี้มากระทบกระเทียบดวงใจน้อยๆเด็กน้อยอีก

จริงๆแล้วพวกเขามีความสุขกันมากแสดงออกมาได้อย่างชัดเจนงั้นก็ตามนี้ละกันหล่อนจะเปลี่ยนนามสกุลลูกให้กลับมาใช้นามสกุลพ่อดังเดิม

เตชิตยังรับรู้ความรู้สึกคับข้องใจของนัชชาได้เป็นอย่างดีเพราะปกติแล้วเธอเป็นอบอุ่นที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้ต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องลูกแน่ๆ