ตอนที่747เข้าใจความรู้สึกซึ่งกันและกัน

ตอนที่747เข้าใจความรู้สึกซึ่งกันและกัน

ธีมนต์พยักหน้าสีหน้าตั้งใจแน่วแน่แสดงท่าทีแบบผู้ใหญ่ตัวน้อย“ผมทราบแล้วครับพ่อ”

“ถ้ามีตรงไหนที่ไม่สะดวกก็บอกพ่อมานะ”

เด็กน้อยพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง“ครับ”

“ยังมีอีก”ประโยคนี้มันติดอยู่ที่ปากตั้งแต่ได้ยินเรื่องนี้ที่ห้องน้ำเตชิตคิดอยู่พักนึงตัดสินใจที่จะพูดมันออกมา“หากวันไหนได้ยินคนอื่นพูดแบบไม่มีมารยาทกับลูกอันดับแรกคือมาบอกพ่อเดี๋ยวพ่อจะออกหน้าแทนลูกเอง”

เตชิตเพิ่งได้มีเวลาในการอบรมสั่งสอนลูกได้ไม่นานและครั้งนี้ก็ถือว่าเป็นครั้งแรกที่ได้เป็นพ่อแม่คนเขาก็ไม่ยกเว้นจากข้อนี้เขาใช้ชีวิตในวัยเด็กได้อย่างไม่สมบูรณ์เต็มที่เรื่องของการอบรมสั่งสอนจะเป็นนัชชารับผิดชอบซะส่วนใหญ่

เขากลัวว่าหากเขาทำพฤติกรรมอะไรไปแล้วจะส่งผลกระทบที่ไม่ดีไปถึงลูกและก็ไม่อยากให้ธีมนต์เวลาโตขึ้นนิสัยแข็งเฉียบขาดแบบเขาทางที่ดีที่สุดคือเขาไม่เข้าไปยุ่งเลยเพราะมันจะสร้างความมั่นใจในตัวเองให้กับธีมนต์มากขึ้นที่เหลือก็คือนัชชาจะเป็นคนรับผิดชอบ

เขาพบว่าแต่เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้มีบางสิ่งพลังบางอย่างที่แม่ไม่สามารถถ่ายทอดให้เขาได้คงถึงเวลาที่คนเป็นพ่อต้องออกโรงเองแล้วแหละ

เขาคือลูกชายของเตชิตใครกล้ามารังแก?

มารยาทดีการอบรมสั่งสอนก็ดีแต่ไม่ใช่ว่าจะมารังแกได้

หลังจากที่ฟังเตชิตพูดเสร็จเด็กน้อยก็ยิ้มหน้าบ้านจนเห็นฟันสีขาวสะอาดโพล่ออกมาแปดซี่รู้สึกได้ถึงสบายใขขึ้นมาบ้างแล้วเขาพยักหน้าอย่างตั้งใจ”ครับ!”

นัชชาที่เพิ่งจะสงบสติอารมณ์ได้แล้วเดินออกมาจากห้องน้ำมุ่งไปยังห้องอาหารพิเศษตอนแรกคิดว่าคงต้องใช้เวลานานพอควรในการพูดกับลูกให้เข้าใจที่ไหนได้คนโตคนเล็กเข้าใจกันดีนัชชาดีใจมากกว่าเดิม

นัชชาอดหันไปมองมองทางเขาไม่ได้เตชิตก็ทำท่าทางสายตาภาคภูมิใจสุดๆท่าทางแบบนั้นกำลังบอกว่า—

‘ดูเหมือนช่วงเวลาที่สำคัญยังไงก็ต้องเป็นเขา’

นัชชาได้แต่ส่ายหัวอย่างขอไปทีขอแค่ลูกมีความสุขหล่อนก็ไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว

ทั้งครอบครัวสามชีวิตรับประทานอาหารเสร็จกว่าจะกลับถึงบ้านก็สองทุ่มครึ่งไปแล้วน้ารินเป้นคนพาเด็กน้อยไปยังห้องนอนหลังจากที่เขาหลับสนิทหล่อนก็เอาชาผ่อนคลายมาเสิร์ฟที่ห้องหนังสือ

ทั้งสองยังมาจัดการงานที่ยังทำไม่เสร็จเดิมทีในห้องหนังสือมีเพียงหนึ่งโต๊ะทำงานแต่ตอนนี้กลับมาโต๊ะเล็กๆมราอยู่ข้างกันอีกโต๊ะเพื่อให้นัชชาได้ใช้ตอนทำงาน

“น้ารินไม่ต้องทำงานแล้วค่ะดึกมากแล้วเก็บของเข้านอนได้แล้วค่ะ”นัชชารู้อยู่ว่าป่ารินอายุเยอะแล้วอดไม่ได้ที่จะให้เขาทำงานเยอะๆ

ทว่าป้ารินก็ไม่ได้ออกไปยืนอยู่ในห้องหนังสือแสดงอาการลำบากใจนิดๆจะไม่พูดก็ไม่พูด

นัชชาที่เอาแต่ก้มหน้าทำงานรับรู้ความรู้สึกนี้ไดแลยเงยหน้าขึ้นมาอย่างสงสัย“อะไรหรือคะ?”