ตอนที่748ให้คุณได้รับรู้ความรู้สึกกระตือรือร้นของผม

ตอนที่748ให้คุณได้รับรู้ความรู้สึกกระตือรือร้นของผม

นัชชาพยักหน้าไปยิ้มไป“อย่าคิดเยอะเวลาก็ไม่ใช่หัวค่ำแล้วกลับไปพักได้แล้วค่ะ”

ป้ารินถึงได้ยืนขึ้นเดินออกจากห้องหนังสือไป

นัชชามองหลังของคนอายุเดินลับตาไปที่ประตูเธอถ่ายหันกลับมาอย่างไม่คิดอะไรได้แต่มองคนที่เก็บพะงำไม่พูดอะไรสักอย่างตั้งแต่ต้นจนจบ”เมื่อกี้ไม่เห็นคุณพูดอะไร?”

“ผมฟังคุณพูดคุณก็พูดได้ดีอยู่แล้วเรื่องผู้หญิงแบบนี้จะให้ผมเข้าไปยุ่งด้วยได้ไง”เตชิตพูดแบบไม่มีอารมณ์ใดๆเกิดขึ้นก้มหน้าก้มตาจัดการงานในมือให้เสร็จ

นัชชาอดไม่ได้ที่จะมองเขาด้วยหางตา“คุณไม่มีอะไรจะพูดจริงๆหรอ?”

“ผม?”เตชิตถึงกับหยุดชะงักกับปากกาที่กำลังเซนต์ชื่ออยู่เขายิ้มบางๆให้เธอ“คุณอยากพูดอะไร?”

“ป้ารินทำงานกับเรามาหลายปีป้ารินเป็นคนที่จิตใจดีเวลาทำงานก็ทำให้เราสามารถวางใจได้ตอนนี้อยากลาออกก็กลัวว่าเราจะไม่สะดวกอีกซึ้งไหมเนี่ย?”หล่อนดูเขาที่ไม่มีท่าทีใดๆโต้ตอบ

“หรือจะบอกว่าพวกผู้ชายเป็นแบบนี้เหมือนกันหมด?”

“แบบไหน?”

“ก็......ไม่ใส่ใจ”

อันนี้เตชิตได้แต่ขำจริงๆได้ยินที่หล่อนถึงกับขำ“คุณอยากบอกว่าผมอ่ะไม่มความรู้สึกหรอ?”

“……ฉันไม่ได้หมายความอย่างงั้น”

ผู้ชายลุกเดินออกมาจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่เดินมาด้านหน้าหล่อนถามด้วยน้ำเสียงต่ำทุ้ม“ทำงานเสร็จแล้วใช่ไหม?”

นัชชาได้กลิ่นสบู่หอมสดชื่นลอยมาจากตัวเขาติดตัวมากหลังจากอาบน้ำอยู่ด้วยกันมานานแต่มองตาก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่หล่อนกลืนน้ำลาย“เกือบแล้ว”

ขณะนั้นเองแวบเดียวเขาก็อุ้มหล่อนขึ้นพาดบ่าแขนเขาอุ้มช้อนหล่อนบริเวณใต้สะโพกหล่อนหนักสี่สิบห้ากิโลกว่าๆแต่เตชิตคิดว่าหล่อนตัวเบาราวกับขนไก่

แล้วเขายังสามารถเอามืออีกมือหนึ่งเปิดประตูได้“กลับห้องน้อนแล้วเดี๋ยวผมจะแสดงให้เห็นถึงความอบอุ่นของผม”

“……..”นัชชาได้แต่แอบเขิน“ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น!”

“แต่ผมเป็นแบบนั้น”

--

อีกฝั่งของเมืองดึกดื่นค่อนคืนแล้วชีวภายังกลับไม่ถึงวิลล่าตั้งแต่ที่หล่อนกลับมาโรงพยาบาลฟื้นฟูสุขภาพหล่อนก็พักอยู่ที่วิลลาชนุดมให้ผู้ช่วยจัดการเรื่องที่พักของหล่อน

ตอนแรกเธอก็ไม่เห็นด้วยแต่ก็ไม่สารถต่อกรกับการหวังดีแกมบังคับของเขาได้เลยตอบตกลงในที่สุด

มหาวิทยาลัยให้กลับมาเรียนต่อสุขภาพก็ค่อยๆดีขึ้นเรื่อยๆทุกวันหล่อนจะหาเวลาออกมาทำงานหรือไปร้านกาแฟบางทีก็ไปห้องเรียนการออกแบบสาขาที่เธอเรียนมันเกี่ยวข้องกับพวกนี้ไม่นานจะขึ้นปีสามแล้วหล่อนตั้งเตรียมตัวไว้ก่อน

วันนี้เขาเลิกงานค่อนข้างดึกจตุภูมิหัวหน้างานโดยตรงของหล่อนขับรถไปส่งหล่อนกลับ

จตุภูมิรู้มาโดยตลออดว่าหล่อนเป็นคนที่ประหยัดมัธยัสถ์แต่ตอนที่ขับรถไปถึงหน้าประตูวิลลาจตุภูมิแสดงอาการประหลาดใจ

ที่แท้....บ้านเธอรวยขนาดนี้หรอ?

ดูก็รู้เลยว่าการก่อสร้างของวิลล่านั้นสร้างขึ้นไม่นานคนที่จะซื้อบ้านที่นี่ได้ต้องเป็นคนรวยมหาศาลอย่างน้อยหมื่นล้าน

ชีวภารับรู้ถึงความรู้สึกที่ตกใจของเขาได้แต่หล่อนก็ไม่ได้ปิดบังอะไร“แฟนของฉันพักอยู่ที่นี่ค่ะ”

จตุภูมิตกใจหนักกว่าเดิมอีก“คุณมีแฟนแล้วหรอ?”

“อื้อ”

หลังจากจตุภูมิดึงสติกลับมาได้เขาขมวดคิ้วเป็นโบว์แล้วมองเธอด้วยสายตาที่ไม่บริสุทธ์ใจเหมือนเมื่อก่อน“ปกติคุณก็ไม่เคยพูดเรื่องนี้ขึ้นมา”

“ปกติทำงานก็ไม่มีเวลาคุยอะไรได้”หากเป็นเมื่อก่อนนี้ชีวภาคงต้องปิดบังอยู่แต่ผ่านเรื่องความเป็นความตายมาแล้วได้เจอเรื่องราวต่างๆทั้งหนักทั้งเบามามากมายก่ายกองบางเรื่องที่ปิดบังอยู่บางทีมันอาจมีอันตรายที่ว้อนเร้นกว่าเดิมในสายตาเธอไม่มีอะไรที่จะบอกไม่ได้

แต่จตุภูมิเหมือนถูกพูดกระทบเขาก้มหัวมองป้ายทะเบียนโฟล์คสวาเก้นของตัวเองรู้สึกเหมือนตัวเองไม่สามารถเข้าพวกกับสิ่งที่เห็นอยู่พวกนี้ได้

แท้จริงแล้วเขารู้สึกดีกับชีวภาเพราะหล่อนเป็นนักศึกษาฝึกงานปีสามที่ดีคนหนึ่งหล่อนทำงานดีเทียบเท่ากับพนักงานประจำเพราะเธอทำงานพาร์ทไทม์และได้รับประสบการณ์จากเรื่องนี้มาหลายปี