ตอนที่750ตั้งใจหลบเธอ

ตอนที่750ตั้งใจหลบเธอ

คืนนั้นเขาตั้งใจรอจนหลังเที่ยงคืนถึงได้กลับเข้าห้องนอนแม้ว่าจะอาบน้ำเย็นเสร็จแล้วแต่การเผชิญหน้ากับเธอเขาไม่สามารถควบคุมมันได้กลัวว่าจะหุนหันพลันแล่นไปอีกครั้งเลยกันไว้ดีกว่าแก้

ประตูห้องนอนเปิดออกในห้องนอนมีเพียงโคมไฟติดผนังห้องที่มีแสงสีเหลืองอ่อนส่องสว่างตรงกลางเตียงขนาดคิงไซต์หยฺงสาวกำลังนอนตะแคงซุกตัวอยู่จงใจที่จะเงียบปกติและนอนกลับสนิทไปแล้ว

ชายหนุ่มถอนหายใจเขาใช้มือปิดประจูเบาและเดินอย่างเงียบอย่างระมัดระวังมาที่ด้านข้างเตียงสายตาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าแน่นิ่งหน้าอกกระเพื่อม

ถึงแม้ว่าอะไรก็ทำไม่ได้ถึงแม้ว่าดูอย่างเงียบๆแบบนี้ได้สำหรับเขามันพอแล้ว

ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาชนุดมไม่เคยเชื่อเรื่องคนที่มีความรักตอนที่จะเจอกับนัชชาเขาแทบไม่คิดที่จะหยุดไว้ที่เธอเขาก็แค่อยากดีกับแม่ลูกเท่านั้น

ถืงตอนที่ชีวภาโผล่เข้ามาในชีวิตเขาไม่รู้ว่าตอนไหนที่เริ่มรู้สึกดีกับเธอนานวันเข้าจนถึงทุกวันนี้จนถึงเดินมาถึงขั้นนี้แล้ว

ไม่อยากปล่อยมือเธอไปหากต้องใช้ความรวยอู้ฟู่ที่เขามีไปแลกเขาก็จะไม่ปฏิเสธ

ตอนที่ผ่านเรื่องการลักพาตัวในครั้งนั้นนิสัยเธอก็เริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อยเขาเคยถามจิตแพทย์ระดับโลกเขาบอกว่านี่เป็นผลกระทบทางด้านความเครียดทางอารมณ์ชนิดหนึ่ง

หมายความว่านิสัยที่อยู่ในใจนั้นยังคงไม่เปลี่ยนแปลงไปแต่การแสดงออกที่เห็นนี้เธอทำเพื่อปฏิเสธการยอมรับในการเผชิญหน้ากับความจำตรงนั้น

ชนุดมไม่สนใจว่าเธอจะอยู่ในสภาวะรีบหรือเปลี่ยนไปแล้วจริงๆขอแค่เธอยอมรับในตัวเขาไม่ว่าจะนานสักเพียงใดจะเปลี่ยนไปในลักษณะไหนเขาก็จะรอเธอเสมอ

ชีวิตคนเรามันแสนยาวนักหากตัดสินใจที่จะเดินไปกับใครสักคนแล้วเวลาก็ไม่ใช่สิ่งสำคัญอีกต่อไป

เขารอได้

สายตาเขามองอย่างอ่อนโยนแต่ว่าคนที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงกลับไม่รู้เรื่องรู้ราวเขานั่งลงข้างตัวหญิงสาวพลางจูบหน้าผากอย่างแผ่วเบา

“ฝันดี”

--

ตั้งแต่ผู้สูงอายุมาหาที่บ้านดราณีเกิดอาการปฏิบัติตัวที่ผิดปกติ

ก่อนหน้านั้นชอบเกาะแกะงอแงกับตัวเขาเองระยะหลังนี้แทบไม่เจอหน้าเจอตาดราณีหากไม่ใช่การทำธุรกิจหรือว่ามีประชุมเจ็ดวันถึงได้เจอแค่สองวันการเจอกันในแต่ละครั้งนับวันเป็นการทำสถิติใหม่เลยทีเดียว

ตอนแรกดราณีรู้สึกไม่เป็นสุขและข้องใจอารมณ์แบบนี้นานวันเข้าก็กลายเป็นไฟแห่งความโกรธ

สุดสัปดาห์ใกล้เข้ามาดราณีเห็นเขาไม่แสดงออกอะไรเลยจนเธอทนไม่ไหวหยิบโทรศัพท์โทรหาเขาเองเลย

“ฉันเลิกเรียนแล้ววันนี้วันศุกร์พรุ่งนี้วันหยุดไม่ต้องพักที่มหาวิทยาลัยก็ได้”

ปกติชนัยได้ยินเรื่องแบบนี้จะต้องตื่นเต้นผู้ชายไงยังไงก็หวังที่จะอยากอยู่กับแฟนทั้งคืน

แต่วันนี้เขากลับแสดงอาการท่แตกต่างไปจากเดิมเขาหยุดไปพักหนึ่งแล้วค่อยปฏิเสธเธอ“คืนนี้ฉันมีประชุมเธอรออยู่ที่มหาวิทยาลัยนั่นแหละ”

ดราณีรับรู้ถึงความหมายของคำตอบเธอรีบตอบกลับทันที“คืนนี้คุณต้องทำงานที่บริษัทต่อหรอ?”

ผู้ชายตอบด้วยเสียงปกติ“อื้อ”

ทำงานล่วงเวลาทำงานล่วงเวลาอีกแล้วเขายุ่งขนาดนี้ยุ่งขนาดที่ไม่มีเวลามาเจอเธอ?หากไม่เกิดเรื่องที่คุณปู่นั่นเธอคงให้อภัยเขาได้แต่หล่อนเข้าใจชัดเจนว่าทุกอย่างมันเปลี่ยนไปหลังจากเกิดเรื่องนั้นขึ้นการยุ่งของเขาน่าจะยุ่งแบบไม่ปกติ

เขากำลังหลบหน้าเธออยู่ใช่ไหม?

คิดได้แบบนี้กองไฟที่สุมค่อยๆปะทุอยู่ในใจของดราณีนั้นกำลังถูกผลักดันออกมาแต่เธอก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรอะมาได้แต่ตอบแบบกล้ำกลืนฝืนทน“ได้ค่ะฉันจะรอ”

ดูเหมือนว่าหล่อนจะเชื่อฟังเป็นพิเศษชนัยถึงกับต้องย้ำแล้วย้ำอีก”อย่าไปวุ่นวายที่ไหนเสร็จงานเดี๋ยวผมไปรับ”

“ฉันรู้แล้ว”