ตอนที่82 จูบด้วยความริเริ่ม

ตอนที่82 จูบด้วยความริเริ่ม

นอกจากสามคำนี้แล้ว เขาไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรอีก ไม่นานนัก เขาปล่อยเธอออกจากอ้อมกอด

เจ้าหน้าที่ตำรวจเอ่ยขึ้นหลังจากอึ้งไปชั่วครู่ "เฮ้ ! คุณเป็นใครนะ ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่คุณสามารถเข้าออกได้ตามใจชอบนะ คุณ"

"ไอชนัต!"

เมื่อพูดยังไม่จบคำ ก็มีเสียงเรียกดังและแหบห้าวมาจากข้างหลัง นายตำรวจชะงักไปชั่วครู่ มองไปยังชายผู้มาเยือนอย่างไม่น่าเชื่อ" ท่านตฤณมาทำไมมาที่นี่ครับ?

“ ถ้าผมไม่มา นายก็คงได้ขับไล่ประธานเตชิตออกไปแล้ว” ผู้กำกับตฤณดูเหมือนจะพูดทีเล่นทีจริง แต่จากน้ำเสียงดูแล้วจะออกตำหนิสะมากกว่า

นายตำรวจชนัตเข้าใจในทันทีว่าชายคนนั้นไม่ใช่บุคคลธรรมดาแน่ๆ“ ผมโทษครับ ผมไม่รู้จริงๆว่าท่านคือผู้จัดการเตชิต ผมโทษจริงๆครับ!”

เตชิตไม่ได้สนใจแต่อย่างไร เพียงจ้องมองไปที่ดวิษและปณิตา แววตาที่ถูกมองมานั่นทำให้พวกเขาทั้งสองคนได้สัมพันธ์ของแรงกดดันมหาศาล

ปณิตาตกตะลึงไปชั่วขนาด เธอมองไปที่ชายบุคคลที่ไม่ธรรมดาคนนี้ ที่เข้ามาและจ้องมองนัชชาด้วยสายตาความเป็นกังวลและกอดเธออย่างแน่นหนาเสมือนว่าเธอคือของรักที่หายไปและได้คืนมา รวมทั้งความเคารพที่เจ้าหน้าที่ตำรวจมีให้ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เดี๋ยวก่อนนะ เขาเรียกเขาว่าอะไร? ประธานเตชิต! ผู้ชายคนนี้เป็นคนที่ดวิษพูดถึง บุคคลที่มีสถานะเป็นเกียรติอย่างยิ่ง คุณเตชิต? !

ปณิตาตกตะลึงกับความคิดของตัวเองเป็นอย่างมาก ชายผู้นี้ไม่ได้เป็นชายชรา อย่างที่คิดไว้ แต่กลับยังหนุ่มอยู่เลย ทุกๆสัดส่วนของร่างกายสมส่วนมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งใบหน้าของเขา ถึงแม้ว่ามันจะเย็นชาและไม่แยแสก็ตาม แต่ก็ยังสามารถทำให้คนที่เจอเขาหวั่นไหวได้ง่ายๆ

แต่ผู้ชายแบบนี้ทำไมถึงได้คบกับนัชชานะ?

ไม่รอให้เธอต้องประหลาดใจ เตชิตพูดขึ้น"ประธานดวิษ เราได้พบกันอีกแล้วนะครับ"

เปลือกตาของดวิษกระตุ้กไปทีนึง เขาพยายามเก็บความรู้สึกที่วาวุ่นอยู่ในใจ “ใช่ครับ รู้สึกโชคดีจริงๆ”

แต่ผิดคาด เตชิตหัวเราะพร้อมพูดขึ้น "ถ้าโชคดีมันก็ไม่จำเป็นหรอก ผมเป็นคนที่ไม่ชอบพบคนอื่นในสถานการณ์แบบนี้"

ทันใดก็ถูกตอกหน้ากลับด้วยคำพูด ยิ่งตอนอยู่ต่อหน้านัชชา และ ปณิตา ดวิษไม่สามารถกลืนลมหายใจนี้ได้ "ประธานเตชิตเป็นถึงทนายความ คุณน่าจะถนัดกับเรื่องพวกไม่ใช่หรอครับ"

เตชิตคว้ามือนัชชามากุมแน่น และมืออีกข้างซุกในกระเป๋าของเขาไว้ "ผมเป็นคนห่วงคนของผมมาก ผมไม่ต้องการให้ผู้หญิงของผมได้รับผลกระทบแต่อย่างใด ยกเว้นเพียงครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น ถ้าผมเจอคุณอีกครั้งในครั้งหน้า ผมคงไม่พูดดีขนาดนี้แล้ว "

ดวิษจุกจนไม่สามารถพูดอะไรได้ ทีนาร์พอใจกับการที่ดวิษหน้าเสีย พร้อมกับชูนิ้วกลางให้กับเขา แต่อย่างไรก็ตามผู้กำกับอยู่ข้างพวกเขาแล้ว เรื่องอะไรเธอจะกลัวพวกเขาอีก

เมื่อมองไปที่แผ่นหลังพวกเขาสามคนเดินออกจากสถานีตำรวจ ใบหน้าของดวิษนั้นดูไม่ดีพร้อมกับกำมัดแน่นมาก ปณิตาไม่ลังเลที่จะละสายตาของเธอจนกว่าเตชิตจะเดินหายไปอย่างสิ้นเชิง

เมื่อมองกลับไปที่ดวิษเธอก็รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตลก คิดย้อนกลับก่อนหน้านี้ที่เธอไปหัวเราะเยาะเย้ยนัชชา ช่างน่าขำสะจริงๆ หลังจากเธอหย่าไปไม่นาน เธอก็มีผู้ชายที่สมบูรณ์แบบเข้ามา ซึ่งผู้ชายแบบดวิษไม่อยู่ในสายตาเลยด้วยซ้ำ

เมื่อก่อนตอนที่นัชชาอยู่กับดวิษ เธออิจฉามาก ครอบครัวของเธอมีฐานะที่ไม่ดีนัก เธอแค่อยากจะหาคนที่ซื่อสัตย์และสามารถใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ของเธอ แต่พอเธอเห็นว่า ดวิษขับรถสปอร์ต มีคฤหาสน์หลังใหญ่ เธอหวั่นไหวจนได้ ดังนั้นเธอจึงทรยศมิตรภาพระหว่างเธอกับนัชชา แต่เธอคิดว่าเธอไม่ผิดนะ ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะไขว่คว้าสิ่งที่ตัวเองต้องการ ซึ้งนัชชาเทียบกับเธอไม่ได้เลย?

แต่วันนี้เมื่อเธอเห็นเตชิตเธอรู้ว่าเธอคิดผิดแล้ว ถึงแม้ไม่มีดวิษทั้งคน แต่ก็ยังมีผู้ชายที่ดีนั่นกว่าเข้าหานัชชา

ทำไม?

ทำไมผู้ชายทุกคนถึงชอบเธอนัก

เธอมีอะไรดีตรงไหน ฉันเองก็ไม่ได้เลวไปกว่าเธอนิ!

ดวงตาของปณิตาจากความอิจฉาริษยากลับกลายเป็นความเกลียดชัง ตอนนี้สมองเธอทั้งหมดมีแต่ใบหน้าเตชิต และ นัชชาก็ไม่คู่ควรที่จะได้เขา มีแต่เพียงเธอเท่านั้นที่สมควรได้รับความโปรดปรานจากผู้ชาย!

...................

ในทางกลับกัน หลังจากนัชชาและเตชิตออกจากสถานีตำรวจ พวกเขากลับไปที่ ไวโรจน์วิลล่า พวกเขาไม่ได้คุยกันระหว่างทางและบรรยากาศค่อนข้างอึดอัดและหดหู่

ในที่สุดก็เข้ามาในบ้าน ไม่รอนัชชาหายเหนื่อย เตชิตก็กั้นเธอไว้ติดกับแผงประตู มีเพียงแสงไฟเซ็นเซอร์เพียงดวงเดียวเท่านั้น พวกเขาสองคนนิ่งอยู่ได้สักพัก และแล้วแสงบนหัวก็ได้หายไปในไม่ช้า

แสงจันทร์ส่องเข้ามาทางหน้าต่างทำให้เห็นนาฬิกาบนกำแพงชี้เวลาแปดโมงครึ่ง