บทที่ 1357 เธอเรียก “ที่รัก” อย่างไพเราะ

หลังจากเสร็จงานแต่ง ในที่สุดทุกคนก็กลับเข้าสู่สภาวะปกติอีกครั้ง

เชียนหยวนล๋ายเย่ ก็ติดตามมาจนถึงที่เมือง A เธอกับคณาธิปทั้งสองคนเข้าอยู่อาศัยในวิลล่าเนินเขาที่แสงดาวจัดเตรียมเอาไว้ให้พวกเขา ระยะทางไม่ไกลจากตัวเมืองและเรืองรอง สามารถไปมาหาสู่กันได้บ่อยๆ

หลังจากเสร็จงานแต่งแล้ว เดิมทีแสงดาววางแผนว่าจะพาลูกสาวกับม็อกโกกลับเมืองหลวง

เพราะอย่างน้อย ตอนนี้เธอแต่งงานเข้าสู่ตระกูลเทวเทพ เอาแต่พักอยู่ที่บ้านเดิมของพ่อแม่ก็ไม่เหมาะนัก

แต่ในตอนที่เธอกำลังจะเดินทาง เรืองรองทางนั้นกลับส่งข่าวหนึ่งมาว่า ชินจังริเริ่มเสนอจะไปที่สถาบันวิจัยเอง เมื่อแสนรักกับเส้นหมี่ได้ฟังแล้ว ตัดสินใจว่าทั้งบ้านจะติดตามไปด้วย

จะบ้าตาย นี่จะยกกันไปทั้งบ้านเลยเหรอ?

แสงดาวได้ฟังแล้ว ก็มีความโมโหขึ้นมาอีกครั้งทันที

“นี่มันอะไรกัน? ทำไมจู่ ๆ ชินชินจะไปสถานที่นั้นขึ้นมาเอง? พวกเธอกำลังกังวลใจกันอยู่ไม่ใช่เหรอ?”

หลังจากที่เธอมาแล้ว จับเส้นหมี่เอาไว้แล้วถามเธอ

ตอนนี้เส้นหมี่ยอมรับได้แล้ว

ดังนั้น เมื่อเธอถาม เธอจึงยิ้ม: “ใช่ แต่เขาบอกแล้วว่า เขาอยากเรียนรู้สิ่งเหล่านั้น อีกทั้ง เขาชอบ ฉันกับแด๊ดดี้เขาจึงไม่ได้ห้ามเขาแล้ว”

“แล้วพวกเธอทำไมต้องไปกันหมด? ยังจำเป็นต้องไปเรียนเป็นเพื่อนเหรอ? ยังจะทำเอิกเกริกขนาดนี้?”

“เอ่อ”

เส้นหมี่มองดูผู้หญิงที่กำลังตื่นเต้นคนนี้ วินาทีแรกคือไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี

เรื่องนี้เหรอ ในตอนแรกตอนที่แสนรักเสนอออกมา ตัวเธอเองก็รู้สึกว่าเว่อร์เกินไป เพราะการไปเรียนเป็นเพื่อนคือได้ แต่มันไม่จำเป็นจริงๆ

แต่ไม่นานนัก ผู้ชายคนนี้หยิบแผนที่ใบหนึ่งออกมาบอกกับเธอว่า ตำแหน่งของสถาบันวิจัยแห่งนี้เป็นเมืองที่ไม่ธรรมดา และอยู่บนเกาะกลางทะเลเกาะหนึ่ง เพราะความลับของประเทศจะไม่สามารถให้ใครรู้ได้

“ดังนั้น น้องชายของพี่บอกแล้วว่า เผอิญที่พวกเราไปนี่ ร่างกายของฉันเองก็ต้องการพักรักษาตัวด้วย พักอยู่ที่นั่นสักระยะหนึ่งก็จะดีมากเลย”

“เชอะ!”

พูดมาแค่ประโยคเดียว นอกจากอิจฉาแล้ว แสงดาวก็มีเพียงแค่ขมขื่นใจ

ทำไมผู้ชายของเธอถึงเป็นผู้ชายสมองขี้เลื่อย?

ทำไมสามีของคนอื่นต่างก็โรแมนติกกันทั้งนั้น? แม้แต่ไปเรียนเป็นเพื่อนลูกชาย ยังสามารถคิดที่จะพาภรรยาตัวเองไปพักผ่อนแบบเงียบๆ ได้อีกด้วย

เห้อ ชีวิตหนอชีวิต!

แสงดาวจึงได้เพียงแค่เดินคอตกกลับไป

สองวันต่อมา เธอกับม็อกโกพาลูกกลับไปยังเมืองหลวง เส้นหมี่กับแสนรักสองคนก็เตรียมที่จะพาลูกทั้งสามคนไปจากเมือง A เพื่อส่งชินจังไปสถาบันวิจัย

หลังจากที่ เชียนหยวนล๋ายเย่ อยู่ที่บ้านได้ยินข่าวแล้ว ตอนค่ำรอคณาธิปกลับมา เธอจึงวิ่งไปที่ห้องทำงานของเขา

“ที่รัก ได้ยินว่าพรุ่งนี้พวกพี่สาวเขาจะพาเด็กไปเรียนเพื่อนแล้ว พวกเราจะไปส่งพวกเขาหน่อยไหม?”

เธอสวมรองเท้าแตะมีขนคู่หนึ่ง บนเส้นผมหยิกหนาเหมือนดั่งสาหร่ายนั้นก็สวมที่คาดผมหูแมวที่ดูน่ารักมาก หลังจากที่เข้ามาแล้ว มองผู้ชายที่อยู่ข้างในแล้วเรียกด้วยเสียงอ่อนละมุน

นี่คือคำเรียกที่เธอเปลี่ยนเมื่อในสองวันนี้