บทที่ 1364 สูงส่งเกินไป

หลังจากที่ได้เห็นน้องเขยคนนี้เข้ามาแล้ว ยังไม่รอให้เขาได้เอ่ยปากพูด เธอก็เป็นฝ่ายถามขึ้นมาก่อนแล้ว

เพราะถ้าเหมือนแบบนี้ เธอถามออกมา โดยธรรมชาติแล้วคนอื่นก็จะปฏิเสธได้ยาก

เชียนหยวนล๋ายเย่ มองดูอยู่อย่างโกรธๆ จากด้านหลัง เธอใกล้ถูกพี่สาวคนนี้ทำให้โกรธจนจะบ้าแล้ว พอมาถึงก็เอาแต่ทำเรื่องที่เธอไม่พอใจ แล้วยังถามสามีของเธอ

“ไม่เป็นไร แต่น้องสาวของคุณคงจะไม่ชอบ”

“หา?”

ประโยคนี้ออกมา แม่ลูกทั้งสามคนในรถต่างกันอึ้ง

เชียนหยวน ชิกะ: “ทำไมเธอจะไม่ชอบ? นี่มันรถของคุณไม่ใช่เหรอ?”

คณาธิปพูดอย่างเรียบเฉยว่า: “อืม แต่ที่นั่งเบาะข้างคนขับ ขอแค่เป็นคนที่แต่งงานแล้วก็จะมีไว้สำหรับให้ภรรยานั่ง ดังนั้น คุณคิดอยากจะนั่ง ก็ไม่ควรถามผม แต่ต้องถามน้องสาวคุณ”

ผู้ชายคนนี้กลับไม่มีแม้แต่จะหาข้ออ้างเลยสักนิด

ปล่อยข้อมูลออกมาว่าที่นั่งตำแหน่งนี้เป็นที่เฉพาะของ เชียนหยวนล๋ายเย่โดยตรง

ทั้งใบหน้าของเชียนหยวน ชิกะ ก็แดงก่ำขึ้นมาในทันใด!

เธอจ้องมองที่ผู้ชายคนนี้ สีหน้าเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวขาว นานมากกว่าที่เธอจะหันไปมองข้างหลังแบบแข็งทื่อ: “น้องสาว งั้นเธอตกลงไหม?”

เชียนหยวนล๋ายเย่ มีที่ระบายความโกรธได้สักที

“หา ฉันยังไม่รู้เหมือนกัน ขอบคุณที่รักที่เตือน งั้นพี่สาวพี่รีบออกมา มานั่งข้างหลังกับพวกเรานี่เถอะ ตำแหน่งที่นั่งเฉพาะของภรรยา ฉันไม่สามารถยกให้พี่ได้หรอก”

หญิงสาวฉลาดมาก

รับคำต่อจากคำพูดของสามี ปฏิเสธไปหนึ่งทีก็เหมือนกับตบหน้า เพียะเพียะลงบนหน้าของพี่สาวคนนี้ คนอื่นยังไม่รู้

เชียนหยวน ชิกะ โมโหจนหน้าเขียวปั๊ดแล้ว

ไม่มีทางเลือก สุดท้ายได้เพียงแค่เดินคอตกออกมาจากที่นั่งด้านข้างคนขับแล้วมานั่งที่ด้านหลัง

และผู้ชายตรงหน้าที่เริ่มสตาร์ทรถจนในที่สุด หลังจากที่เห็นหญิงสาวคนนั้นที่กลับมามีความสุขขึ้นมาอีกครั้งและกำลังนั่งกอดแขนของคุณแม่อยู่ พูดไปหัวเราะไปผ่านในกระจกมองหลัง

ริมฝีปากเรียวบางก็เผยให้เห็นว่าจำใจเล็กน้อย

วันนั้น หลังจากที่รับสองคนแม่ลูกนี้มาถึงเมือง A แล้ว ดิลกกับน้าภาและคนที่ดูแลจัดการของตระกูลหิรัญชาก็มาหา

หลังจากที่สองคนนี้แต่งงานกัน พวกเขายังไม่เคยมาทำอะไรสนุกๆที่วิลล่าหลังใหม่แห่งนี้ จึงพากันยุ่งอลหม่าน จนถึงตอนค่ำที่คณาธิปกลับมา เขาเห็นในบ้านของตัวเองเต็มไปด้วยดอกไม้ไฟเรียบร้อยแล้ว

ความรู้สึกแบบนี้คือแปลกมากจริงๆ

ตามหลักแล้ว เขาอยู่คนเดียวมาสามสิบปี เงียบเหงาจนชินแล้ว

แต่ไม่รู้เพราะอะไร?

เวลานี้ เขาเห็นในบ้านของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ในสวนดอกไม้กับในวิลล่า แค่เหลือบมองไปดูก็เต็มไปด้วยผู้คน กลิ่นหอมดอกไม้ กลิ่นเหล้า กลิ่นอาหาร......

เขากลับรู้สึกชอบมันมากขึ้นมา

ถูกต้อง มนุษย์ แท้จริงแล้วต่างก็โหยหาความอบอุ่น