บทที่ 1428 ในที่สุดเธอก็ถูกบีบให้เติบโต

จริงๆแล้วนี่เป็นธรรมเนียมอย่างหนึ่ง คือในแวดวงของตระกูลที่สูงส่ง เมื่อจะรับลูกเลี้ยง เพื่อที่จะให้ชนชั้นนี้รับรองสถานะของเขา ในปกติวันนั้น จะต้องเรียกตระกูลที่สูงส่งอื่นๆมารวมตัวกัน แล้วจึงจัดงานเลี้ยง ทั้งในงานเลี้ยงนี้ พวกตระกูลที่สูงส่งเหล่านี้จะทดสอบความกตัญญูของลูกเลี้ยงกันต่อหน้า แน่นอนว่ากลวิธีต่างๆผุดขึ้นมาเป็นสายน้ำอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ดังนั้น บัดนี้ที่หญิงสาวผู้นี้พูดขึ้นมา หากอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่น ย่อมไม่มีอะไร แต่คณาธิปในตอนนี้ กับความสัมพันธ์ในอดีตนี้ เป็นเสี้ยนหนามในใจของเขาจริงๆ ก่อนหน้านี้ที่อากิโกะ นากาจิมะได้ใช้ประโยชน์จากความสัมพันธ์ก่อนหน้าของเขานี้มายั่วยุเขา เพราะวันนั้น เนติแม่ของเขา เพื่อที่จะบังคับเขาให้เข้าไปบ้านตระกูลเฮกัง ได้ให้เขาคุกเข่าอยู่ตรงนั้น ทั้งพวกชนชั้นสูงเหล่านั้น เพื่อที่จะเย้ยหยัน ก็ให้เขาเอาใจทุกอย่าง หนึ่งในนั้นรวมไปถึงเด็กหญิงอายุแปดขวบนั่นด้วย

“เวลานั้น พวกตระกูลอันสูงส่งเหล่านั้นเพียงแค่ให้เขาคุกเข่าดื่มอวยพรและอื่นๆ แต่เธอ เพียงเพราะว่ารองเท้าเลอะกลับให้เขามาล้างเท้าให้ เธอรู้ไหมว่าในเวลานั้นเท่ากับเห็นเขาเป็นอะไร? เป็นคนรับใช้ใช่ไหมละ?” เชียนหยวนชิกะนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ทั้งยังหัวเราะอย่างเสียสติออกมา เชียนหยวนล๋ายเย่จึงสั่นเทิ้มไปทั้งตัว เธอมองพี่สาวที่หัวเราะอย่างบ้าคลั่งไม่หยุดหย่อนผู้นี้ ด้วยความตื่นตระหนก เวลานั้นในสายตาของเธอ ก็บังเกิดความเกลียดและไอสังหารแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน เธอจ้องมองเธอ ค่อยๆก้าวย่างไปหาเธอทีละก้าว

เชียนหยวนชิกะ : “เธอ.....เธอจะทำอะไร?”

“…………………”

ไม่มีเสียงแล้ว เด็กสาวผู้นี้ที่ถูกบีบจนเท้าหนึ่งเริ่มก้าวเข้าไปสู่ขุมนรก ได้ง้างมือทั้งคู่ตรงเข้าไปบีบคอของเธออย่างแรง! “อา--” ในชั่วพริบตา เชียนหยวนชิกะก็ดิ้นรนอย่างสุดกำลังอยู่ตรงนั้น ดังนั้น คนเราทำไมต้องเติบโตด้วยเล่า? ความน่าเกลียด ความโหดร้าย ความมืดมน ความบิดเบือน..... สิ่งเหล่านี้ ทำไมต้องมอบให้แก่เด็กสาวที่บริสุทธิ์เช่นนี้นะ? ให้เธอได้ใช้ชีวิตอยู่ในโลกใบนี้อย่างขาวสะอาดไปไม่ดีหรือ? น้ำตาเม็ดโตๆของเชียนหยวนล๋ายเย่ไหลรินลงมา เธอมองพี่สาวที่กำลังตะเกียกตะกายอยู่ในมือของเธออย่างเลือดเย็น เธอร้องไห้ เจ็บปวด ดิ้นรน..... แต่เธอก็ไม่ปล่อยมือ เพราะเมื่อในใจของคนบังเกิดความกลัวและความชั่วร้ายแล้ว เธอก็ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป

“ล๋ายเย่! เธอทำอะไรน่ะ? ปล่อยมือ!” ในช่วงเวลาสำคัญ คณาธิปก็ตามมาพอดี เขาเปิดประตูห้องมาเห็นฉากที่น่าอกสั่นขวัญหนีนี้ จึงปรี่เข้ามาจับมือของเด็กสาวผู้นี้พร้อมคำรามอย่างดุดัน เชียนหยวนล๋ายเย่จึงหยุด เธอหันกลับมาอย่างเหม่อลอย เมื่อเห็นผู้ที่เข้ามาห้ามตนไว้ ก็คือคนที่เธอสองคนพี่น้องเอ่ยถึงนั่นเองนั้น พริบตาเดียวสีเลือดต่างๆของเธอก็หายไปจนหมดและเธอก็ล้มลงไปอย่างอ่อนเปลี้ย “ล๋ายเย่--” ชายหนุ่มตะโกนเสียงดังลั่นห้อง