บทที่ 1429 ช่วยภรรยาโดยพลการ

แต่เธอไม่ได้ร้องขอความเมตตาเลย เพียงแค่กัดริมฝีปากทนไป พ่อของเธอเชียนหยวนฮอนเด็นเห็นดังนั้นก็ยิ่งโกรธ “ยังมีแรงอยู่ใช่มั้ย? ดี ตีมันให้หนักๆ! เชียนหยวนล๋ายเย่ ฉันไม่เคยรู้เลย ว่าแกจะเป็นคนชั่วร้ายแบบนี้ แม้แต่พี่สาวแท้ๆแกก็กล้าลงมือ!” เขาสั่งให้คนในวัด เฆี่ยนลูกสาวคนนี้ให้แรงกว่าเดิม นี่ก็เป็นกฏเกณฑ์ของพวกเขา หากลูกหลานของตระกูลอันสูงส่งทำผิด ต่างต้องถูกส่งมายังสถานที่เช่นนี้เพื่อลงโทษ หนึ่งก็เพื่อสำนึกผิดต่อหน้าบรรพบุรุษ สองก็เพื่อให้ลูกหลานคนนี้สำรวจตนเอง แต่เห็นได้ชัดว่า เชียนหยวนล๋ายเย่ผู้นี้ไม่ได้สำนึกผิดเลยแม้แต่น้อย เธอถูกมัดไว้กับเสา โดนเฆี่ยนไปสิบไม้ แม้แต่ในปากยังมีเลือดไหลออกมา ดูแล้วใกล้จะสลบเต็มที แต่เธอกลับไม่อ่อนข้อ

เชียนหยวนฮอนเด็น : “……………….” ในขณะที่กำลังจะเพิ่มความรุนแรงนั้น ด้านนอกก็มีเงาคนบุกเข้ามา “ล๋ายเย่!” เมื่อเขาเห็นฉากอันน่าอนาถใจในวัดแห่งนี้ ใบหน้าอันหล่อเหลาก็เปลี่ยนไป เมื่อเห็นว่าแม่ชีคนนั้นกำลังเงื้อไม้หอมเพื่อที่จะเฆี่ยนเด็กสาวที่ถูกมัดไว้กับเสาที่ตอนนี้บาดเจ็บสาหัสอีกครั้ง เขาก็ปรี่เข้ามาคว้าไม้หอมนั่นเอาไว้ “ไสหัวไป!” เขาระเบิดเสียงออกมา ไม้หอมในมือเขาถูกหักเป็นสองท่อน ส่วนแม่ชีคนนั้นก็ถูกเขาเตะจนล้มลงกับพื้น

เมื่อเชียนหยวนฮอนเด็นเห็น ก็รีบลุกขึ้น : “อากิยามะ คุณทำอะไรนะ? ผมกำลังสั่งสอนลูกสาวของผมอยู่!” ใช่แล้ว คนผู้นี้ ก็คือคณาธิปนั่นเอง แต่เขาตอนนี้ ไม่ได้ฟังสิ่งที่พ่อภรรยาของเขาพูดแล้ว เขาขว้างไม้หอมนั่นทิ้งไป แล้วรีบแก้มัดให้กับเด็กสาวที่ถูกเฆี่ยนจนตอนนี้หายใจรวยรินและอุ้มเธอไว้แนบอก “ล๋ายเย่? เป็นยังไงบ้าง?” แดงฉานอย่างน่าตกใจ สิ่งนี้ทิ่มแทงเข้าไปในสายตาของเขา เมื่อเอ่ยปาก แม้แต่เสียงของเขาก็สั่นเทิ้มไปหมด ขนตาที่ยาวของเชียนหยวนล๋ายเย่สั่นกระตุกอยู่บนใบหน้าที่ไม่มีสีเลือดแม้แต่น้อย ในที่สุดเธอก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมาในอ้อมอกของชายผู้นี้

“ที่....รัก....” “อือ ไม่ต้องกลัวนะ ผมมารับคุณกลับไป” คณาธิปถอดเสื้อนอกของตนเองออก หลังจากที่เขาอุ้มเด็กสาวที่โดนเฆี่ยนไปทั้งร่างจนแทบไม่มีชิ้นดี เขาก็เตรียมพาเธอจากไปด้วยนัยน์ตาที่แดงกล่ำ แต่ในขณะนั้นเอง เด็กสาวที่ยังอยู่ในอ้อมอกเขาส่ายหัว “ไม่....ไม่ต้องค่ะ ที่รัก ฉัน....ฉันผิดจริงๆ ฉัน....ฉันไม่คู่ควร….” “ผิดอะไร? หากการที่คุณลงโทษคนที่ควรจะลงนรกไปตั้งนานแล้ว เช่นนั้นเรียกว่าทำผิดแล้วละก็ งั้นสองมือของผมที่เต็มไปด้วยเลือด ก็ไม่ควรอยู่บนโลกใบนี้แล้วสิ” ชายหนุ่มขึ้นเสียง และเขวี้ยงเสื้อผ้าออก สองตาเดือดพล่าน_____ไปด้วยกระแสแห่งความชั่วร้ายและความเกลียดชังอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน