บทที่ 1430 พวกเรากลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว.......

นี่คงจะเป็นเพราะประสาทที่เกร็งผ่อนคลายลง จึงเกิดภาวะหมดสิ้นกำลังเช่นนี้ เส้นหมี่เมื่อเห็นเช่นนี้ก็รู้สึกใจชื้นขึ้นมาก รอจนเมื่อกลับจากโรงพยาบาลมาถึงโรงแรม เมื่อเธอได้พบกับชายหนุ่มที่กำลังอยู่เป็นเพื่อนเด็กๆในห้องสวีท เธอก็เดินตรงมาหาเขาและนั่งไขว่ห้างลงทันที “ฉันว่าครั้งนี้พี่ธิปคงจะหาแสงสว่างในชีวิตของเขาเจอแล้วล่ะ” “เหรอ?” ครั้งแรกที่ได้ยินผู้หญิงคนนี้ใช้คำว่า ‘แสงสว่าง’ มาบรรยายชายคนที่หลงเธอหัวปักหัวปำมาทั้งชีวิต แสนรักอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามามองเธออย่างจริงจัง

เส้นหมี่ยิ้ม : “ก็ใช่นะสิ เมื่อครู่ฉันอยู่ที่โรงพยาบาล เห็นความร้อนรนและความกลัวของเขา พอได้ยินว่าเด็กสาวคนนั้นไม่เป็นไร แม้แต่ตาของเขายังแดงเลย ฮิฮิ ครั้งนี้ดีแล้ว ในที่สุดฉันก็จะได้วางใจเสียที” คำพูดนี้ของเธอ กลับพูดได้อย่างตรงไปตรงมา เพราะหนึ่งพูดในฐานะคนในครอบครัวที่ห่วงใยด้วยความบริสุทธิ์ใจ ส่วนเหตุผลที่สองนั้นก็คงจะเป็นเพราะสำหรับผู้ชายที่อยู่ตรงหน้านี้ เพราะในที่สุดคณาธิปก็มอบใจของเขาให้กับผู้หญิงคนอื่นแล้ว แน่นอนชายคนนี้ไม่ต้องคอยเอาแต่หึงหวงอีกต่อไปแล้ว แต่ที่ทำให้เธอแปลกใจก็คือ เมื่อเธอพูดจบ ชายที่อยู่ตรงหน้ากลับไม่มีทีท่าที่จะผ่อนคลายอย่างที่เธอคิด แต่หน้าผากของเขากลับกระตุก “กลัวว่าจะไม่ง่ายอย่างนั้นนะสิ เด็กสาวคนนั้นไม่มีทางฆ่าพี่สาวของเธออย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยหรอก ก็เหมือนกับกระต่าย คุณเคยเห็นกระต่ายกัดคนตอนไหน?” “เวลาถูกบีบจนร้อนรนเหรอ?” เส้นหมี่โพล่งออกมา ใช่ เวลาถูกบีบจนร้อนรนนั่นแหละ ถึงจะกัดคน

ในเมืองยังมีหิมะพริ้วไหวอยู่ หลังจากตกดึกแล้ว ความเย็นยะเยียบในอากาศยิ่งเพิ่มมากขึ้น คณาธิปก็รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกนี้ เพราะเมื่อเขาอยู่ในห้องพักผู้ป่วย รอจนกระทั่งเด็กสาวฟื้น ลืมตาขึ้นมาและพูดสองประโยคกับเขาว่า : “อากิยามะคะ พวกเราหย่ากันเถิดค่ะ” “คุณว่าอะไรนะ?” คณาธิปหรี่ตาลง คิดว่าตนฟังผิดไป หย่า? เธอพูดกับเขาเรื่องหย่างั้นหรือ? คนที่แม้แต่เขาไล่ก็ยังไม่ไป ทั้งๆที่รู้ว่าเขาเห็นเธอเป็นตัวแทน แต่กลับยอมที่จะอยู่ข้างกายเขาโดยที่ไม่สนอะไรทั้งนั้น ตอนนี้มาบอกกับเขาว่าจะหย่า? คณาธิปยื่นมืออกไปเพื่อจะแตะดูว่าเด็กสาวคนนี้มีไข้ใช่หรือไม่? แต่เมื่อมือของเขาไปถึง กลับพบว่าเด็กสาวหันหัวหลบ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอทำเช่นนี้

คณาธิป : “ ...................”